บทที่ 327

แต่เธอกลัวว่าตนเองเอาเงินไปแล้ว คนก็ไม่สามารถช่วยออกมาได้ และทั้งคนทั้งเงินกลับต้องสูญเปล่าไป!

คิดอยากจะช่วยหลันซินออกมา จึงทำได้เพียงพึ่งพาหยางเฟิงเท่านั้น

ตราบใดที่หยางเฟิงไป จะต้องช่วยหลันซินออกมาได้อย่างแน่นอน!

เห็นสีหน้าอ้อนวอนของเย่เมิ่งเหยียน หยางเฟิงก็อดยิ้มไม่ได้ ลูบหัวของนางแล้วกล่าวว่า : "คนโง่! แม่ของคุณไม่ใช่แม่ของฉันเหรอ? ฉันจะนั่งมองดูเธอถูกกักขังตาปริบๆ ได้อย่างไร? วางใจเถอะ ฉันจะช่วยเธอเอง!"

ทันใดนั้น

จิตใจของเย่เมิ่งเหยียนก็สงบลงมา

เธอปาดน้ำตา แล้วเข้าไปอยู่ในอ้อมกอดของหยางเฟิง : "ที่รัก คุณดีจริงๆ เลย!"

เมื่อก่อน หลันซินปฏิบัติต่อหยางเฟิงอย่างไร เย่เมิ่งเหยียนไม่ใช่จะไม่รู้

ตอนนี้

หยางเฟิงยอมวางอคติลง แล้วไปช่วยหลันซิน เย่เมิ่งเหยียนก็ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี

อันที่จริง หบางเฟิงไม่เคยนำคำพูดที่ไม่ดีเมื่อก่อนนี้ของหลันซินมาใส่ใจ

ในสายตาของเขา หลันซินเป็นผู้อาวุโส เป็นแม่ของเย่เมิ่งเหยียน และเป็นแม่ยายของตนเอง

ลูกเขยอย่างตนเอง จะยังไปคิดเล็กคิดน้อยกับแม่ยายของตนเองอีกเหรอ?

มิหนำซ้ำ

ตนเองในก่อนหน้านี้......

ก็เป็นไอ้คนสารเลวจริงๆ!

ทันทีหลังจากนั้น

เฟิงชิงหวูก็รับรู้ถึงสถานการณ์ จึงนั่งเครื่องบินกลับหู้ไห่ไปพร้อมหลิวซิง

ก่อนออกเดินทาง หยางเฟิงได้กล่าวกับหลิวซิงว่า : "อย่าลืมล้างรูปถ่ายงานแต่งงานของฉันกับภรรยาฉันด้วยนะ!"

หลิวซิงพยักหน้าแล้วกล่าวว่า : "คุณหยาง คุณวางใจเถอะ! รอให้รูปถ่ายล้างเสร็จแล้ว ฉันจะส่งให้คุณทันทีอย่างแน่นอน"

"อืม!"

หยางเฟิงพยักหน้า

หลังจากที่เฟิงชิงหวูกับหลิวซิงออกไปแล้ว

ทั้งสองคนหยางเฟิงกับเย่เมิ่งเหยียน ได้เปลี่ยนตั๋วเครื่องบิน แล้วมุ่งหน้าไปที่กาสิโน!

......

กาสิโน

เช่นเดียวกันในทางตอนใต้ของต้าเซี่ย

ทั่วทั้งต้าเซี่ย เป็นสถานที่เดียวที่การพนันถูกต้องตามกฎหมาย

ทุกๆ วัน จะมีนักพนันเข้าออกที่นี่นับไม่ถ้วน

นักพนันทุกคน ล้วนมาด้วยความตื่นเต้นดีใจ จากนั้นก็ออกไปอย่างหมดอาลัยตายอยาก