บทที่ 375

"คุณว่า! ฉันไม่ฆ่าคุณ แล้วจะฆ่าใครล่ะ?"

"......"

เหอเซิ่งหงรู้สึกสับสนงุนงง!

เดิมทีเขาคิดว่า ตำหนิที่เขาเปิดกาสิโน เรื่องที่ทำสิ่งผิดกฎหมายมากมาย และทำร้ายคนจำนวนมาก

แต่คาดไม่ถึงว่า

แต่คาดไม่ถึงว่าจะเป็นเพราะตนเองมีเมียน้อยมากเกินไป จึงต้องฆ่าตนเอง?

แม่งเอ๊ย นี่มันเหตุผลอะไรกัน?

กูมีเมียน้อยหลายคน แล้วมันเกี่ยวอะไรกับมึงวะ!

หากมีความสามารถ ตัวแกเองก็มีเมียน้อยหลายๆ คนแบบนั้นสิ!

ตอนนี้ผู้ชายมีเงิน มีความสามารถเช่นนี้

คนไหนไม่มีเมียเยอะบ้างล่ะ?

มีแค่ไอ้โง่หยางเฟิงคนนี้ ก็แปลกประหลาดพอแล้ว

กับผู้หญิงเพียงคนเดียว รักจนจะเป็นจะตาย!

เย็Xแม่ง!

ไม่เคยพบเห็นผู้ชายต่ำต้อยอย่างแกเลย!

ใช่!

อีกทั้งคนที่ชื่อหลันซิน!

แม่ยายสารเลวคนนั้น!

ยังส่งสายตาหวานให้กูเลย!

แม่งเอ๊ย!

นึกถึงตรงนี้แล้ว

โดยเฉพาะนึกถึงหลันซิน ยายแก่ที่น่าสะอิดสะเอียนคนนี้!

ฟู่!

เหอเซิ่งหงโกรธจนแทบกระอักเลือดออกมา

เขาใช้นิ้วชี้ไปที่หยางเฟิง กล่าวด้วยใบหน้าอาฆาตแค้น : "หยางเฟิง แกแม่งจะรังแกกันเกินไปแล้วนะ!"

เห็นเหอเซิ่งหงถูกตนเองทำให้โกรธจนกระอักเลือด

หยางเฟิงยิ้มแล้วกล่าวว่า : "ขอโทษนะ เมื่อครู่นี้ฉันเพียงแค่ล้อคุณเล่นก็เท่านั้น"

"แก......"

ได้ยินคำพูดนี้

เหอเซิ่งหงโมโจนแทบกระอักเลือดออกมา

สมัยสามก๊ก ขงเบ๊งด่าหวังหลางจนตาย

ดูเหมือนว่าหยางเฟิงคนนี้ก็จะพอๆ กัน

โดยเฉพาะทักษะการพูด ช่างไร้เทียมทานจริงๆ!

เหอเซิ่งหงสูดลมหายใจเข้าลึกๆ จึงสงบอารมณ์ลงมาได้

เขาหัวเราะเยาะ : "ไอ้เด็กรุ่นหลัง หยุดความอวดดีของปากไปซะเถอะ! วันนี้คนแก่อย่างฉันจะทำแกหาทางกลับไปเจอเลย!"

"แค่อาศัยลูกน้องเศษสวะของคุณนะเหรอ?" หยางเฟิงยกยิ้มดูถูก

รอยยิ้มนี้

เต็มไปด้วยความโอหังอวดดี

ดูเหมือนว่า

ในสายตาของหยางเฟิง ไม่มีที่ว่างสำหรับปรมาจารย์ และไม่มีที่ว่างสำหรับทุกสรรพสิ่งในจักรวาล!