บทที่ 377

ตายอยู่ในเงื้อมมือของหยางเฟิงเช่นนี้นะเหรอ?

"เป็นไปไม่ได้!"

"นี่เป็นไปไม่ได้!"

เหอเซิ่งหงพูดพึมพำกับตนเอง ราวกับเสียสติไปแล้ว!

เขาจะเชื่อได้อย่างไร ว่าผู้แข็งแกร่งแดนปรมาจารย์ทั้งสิบคน จะต้องมาตายเช่นนี้!

ยังฆ่าด้วยกระบี่เล่มเดียวอีกด้วย!

ต้องรู้ว่า นี่คือผู้แข็งแกร่งแดนปรมาจารย์ทั้งสิบ และไม่ใช่สุนัขสิบตัวนะ!

ทำไมหยางเฟิงจึงน่าหวาดกลัวเช่นนี้?

ในชั่วพริบตา

เหอเซิ่งหงเงยหน้าขึ้น จ้องมองไปยังหยางเฟิงด้วยใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

อยู่ในสายตาของเขา

หยางเฟิงเวลานี้ไม่ใช่มนุษย์แล้ว

เขาเป็นปีศาจ!

เขาคือปีศาจที่คืบคลานออกมาจากขุมนรก!

ในฉับพลัน

หยางเฟิงจ้องมองเหอเซิ่งหงด้วยสายตาเย็นชา และพูดคำต่อคำว่า : "ตอนนี้ก็ถึงตาคุณแล้ว!"

มองเห็นหยางเฟิงดวงตาไร้อารมณ์ และเต็มไปด้วยความดุร้าย

ในทันที

เหอเซิ่งหงก็สั่นสะท้านไปทั้งตัว

เขากัดฟันกล่าวว่า : "แกคิดจะฆ่าฉัน! แกฝันไปเถอะ!"

คำพูดจบลง

เหอเซิ่งหงชักปืนDesert Egleหนึ่งกระบอกออกมาจากเอว

"ฮ่าๆๆ!"

เหอเซิ่งหงแสยะยิ้ม : "หยางเฟิง ถึงแม้แกจะเก่งทางด้านศิลปะการต่อสู้เป็นอย่างยิ่ง แต่แกจะเร็วกว่ากระสุนเลยเหรอ?"

ต้าเซี่ยมีข้อห้ามเรื่องปืน!

ปืนDesert Egleกระบอกนี้ เป็นเหอเซิ่งหงที่ฝากเพื่อนนำกลับมาจากต่างประเทศเมื่อหลายปีก่อน

หลังจากนำกลับมา เขาก็ถือเป็นสมบัติอันล้ำค่า และตลอดมาไม่เคยได้ใช้มันเลย

ตอนนี้ ได้เวลาออกมาแสดงความสามารถแล้ว!

มองเห็นปืนDesert Egleในมือของเหอเซิ่งหง

ใบหน้าของหยางเฟิง ก็แสดงความเหยียดหยามออกมา

สำหรับนักบู๊ทั่วๆ ไปแล้ว

ความน่ากลัวของปืนสั้นคงไม่มีอะไรมาเทียบได้!

แต่สำหรับหยางเฟิงนั้น

ปืนผาหน้าไม้ ก็เป็นเพียงแค่ของเล่นเด็กเท่านั้น!

หยางเฟิงกล่าวอย่างเย้ยหยัน : "นี่ก็คือไพ่ไม้ตายสุดท้ายของคุณอย่างนั้นหรือ?"

พูดตามความจริงแล้ว

หยางเฟิงรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย

เดิมทีเขายังคิดว่าเหอเซิ่งหงจะซ่อนไพ่ไม้ตายอะไรเอาไว้?

แท้จริงแล้วก็เป็นเพียงของเล่นเด็กเท่านั้น!

เผชิญหน้ากับการเหยียดหยามของหยางเฟิง

เหอเซิ่งหงรู้สึกโกรธแค้น!

เขากล่าวอย่างหน้าถอดสี : "หยางเฟิง แกอย่ากำเริบเสิบสานไปเลย วันนี้ฉันจะต้องฆ่าแกให้ได้!"

คำพูดจบลง

เพียงแค่เห็นเขาเหนี่ยวไกปืน