บทที่ 390

เห็นสถานการณ์นี้

สีหน้าของหยางเฟิงเปลี่ยนไปเล็กน้อย

เพราะเขาดูออก

ร่างนี้ไม่ใช่ใครอื่น คือเฉินป้าเซียนนั่นเอง!

พูดขึ้นมา

ในช่วงเวลาที่อยู่ในเมืองกาสิโน

เฉินป้าเซียนเงียบมาตลอด!

คำพูดพื้นบ้านพูดได้ดี

สนัขที่เห่าเป็นไม่กัดคน สุนัขที่เห่าไม่เป็นถึงจะกัดคน

เห็นได้ชัด

เฉินป้าเซียนก็คือหมากัดคนที่เห่าไม่เป็น!

สำหรับเฉินป้าเซียนนี้

หยางเฟิงไม่เคยชล่าใจเลย!

ก่อนหน้านี้เฉินป้าเซียนก็เป็นท่านบอสของแก๊งฟ้าดินถือได้ว่าเป็นจอมร้ายคนหนึ่ง!

แต่ตั้งแต่หยางเฟิงทำลายแก๊งฟ้าดิน

เฉินป้าเซียนก็กลายเป็นหมาที่เสียครอครัวไป

พูดได้ว่า ความแค้นระหว่างทั้งคนสองคน ลึกเท่าทะเล!

เห็นเฉินป้าเซียนที่เต็มไปด้วยความอาฆาต

มุมปากของหยางเฟิงเผยรอยยิ้มที่ดูถูกออกมา

เขาคาดเดาทั้งหมดนี้ได้นานแล้ว!

“ปกป้องท่านแม่ทัพ!”

เห็นเฉินป้าเซียนโผล่ขึ้นมาอย่างกะทันหัน

สีหน้าของลั่วเจิ้นตงเปลี่ยนไปอย่างมาก

เขารีบตะโกนเรียก

ถ้าหยางเฟิงเป็นอะไรในพื้นที่ของตัวเองขึ้นมา

ถ้างั้นเขาก็ตายเป็นร้อยครั้งก็ชดใช้ไม่ได้!

ได้ยินคำพูดของลั่วเจิ้นตง

ผู้พิทักษ์ที่สนามบินตอบสนองทันที

พวกเขาพุ่งตรงไปที่เฉินป้าเซียนทีละคน

แต่เพราะเรื่องมันเกิดขึ้นกะทันหัน

และบวกกับ ความเร็วของเฉินป้าเซียนเร็วเกินไปจริงๆ

ผู้พิทักษ์เหล่านี้ตามไม่ทันเลยด้วยซ้ำ

ไม่มีใครคิดถึงว่า เฉินป้าเซียนกลับซ่อนอยู่ท่ามกลางพวกเขา!

เฉินป้าเซียนมองดูผู้พิทักษ์เหล่านั้นที่ตามมา เผยความดูถูกออกมาที่มุมปาก

เขารอวันนี้มานานมากแล้ว

ตอนนี้ในมือเขาถืออาวุธที่มีชื่อเสียงในโบราณ——กระบี่ไส้ปลา!

วันนี้ หยางเฟิงต้องตายแน่ๆ!

คิดถึงตรงนี้

เฉินป้าเซียนจ้องมองไปที่หยางเฟิง

“หยางเฟิง แกทำลายแก๊งฟ้าดินฉัน!”

“วันนี้ ฉันจะให้แกชดใช้ชีวิตด้วยชีวิต!”

คำรามไปหนึ่งที