บทที่ 392

ที่ปลายดาบของกระบี่หลงเฉวียนยังสามารถเห็นเลือดสดใหม่แต่ละหยด

ที่ใต้เท้าของเขา

คือแขนที่ถือกระบี่ไส้ปลายข้างหนึ่ง

ส่วนเฉินป้าเซียน——

ใช้มืออีกข้างปิดแขนที่หักและร้องห่มร้องไห้ไม่หยุด อยู่ในที่ที่ไม่ไกลนัก!

“แขนของฉัน! แขนของฉัน!”

ความเจ็บปวดอย่างรุนแรง ทำให้ใบหน้าเฉินป้าเซียนดูไม่ดี

เขาคิดไม่ถึงว่า ตัวเองบรรลุแดนปรมาจารย์ใหญ่ มือถือกระบี่ไส้ปลามีชื่อเสียงในสมัยโบราณ

ปรากฏว่าก็ยังไม่ใช่คู่ต่อสู้ของหยางเฟิง

ขณะนี้ เขาไม่มีกำลังที่จะต่อสู้แล้ว!

ฉึก!

เสียงดังคมชัดอีกหนึ่งที

หยางเฟิงเก็บกระบี่หลงเฉวียนกลับมา

เขามองไปที่เฉินป้าเซียนที่บนใบหน้าเต็มไปด้วยความเจ็บปวดด้วยความดูถูก “ก็แค่ขยะเท่านั้น! ยังคิดจะฆ่าฉัน มันเป็นแค่เรื่องเพ้อฝัน!”

พูดแบบนี้จบ

หยางเฟิงไม่ได้สนใจเฉินป้าเซียนอีก

เขาก้มหัว แล้วเก็บกระบี่ไส้ปลาขึ้นมา

หยางเฟิงดูอย่างละเอียด

กระบี่ เป็นกระบี่ที่ดีจริงๆ!

แต่เสียดาย ของดีตกอยู่ในคนที่ไม่รู้จักของ ตกไปอยู่ในมือของคนที่ไม่มีคุณสมบัติพอ!

หยางเฟิงเก็บกระบี่ไส้ปลาขึ้นมา

กระบี่เล่มนี้

มีเพียงตกอยู่ในมือของตัวเองจริงๆ ถึงจะคู่ควร!

“จับมันให้ฉัน!”

เมื่อเห็นว่าเฉินป้าเซียนถูกหยางเฟิงตัดแขนไปหนึ่งข้าง

ลั่วเจิ้นตงตะโกนด้วยความโกรธ

ในไม่ช้า พลทหารที่อาวุธครบชุด ไปจับเฉินป้าเซียนไว้แน่นๆ

“จับเขากลับไปให้ฉัน สอบสวนอย่างเข้มงวด!” ลั่วเจิ้นตงตะโกนด้วยสีหน้าขาวซีด

เฉินป้าเซียนเกือบจะฆ่าหยางเฟิงไปแล้ว

ถ้าเกิดว่าหยางเฟิงตายจริงๆ

เขาเป็นแค่ผู้ว่าการเมืองกาสิโนคนหนึ่ง ต้องไม่รอดแน่นอน

ดังนั้นตอนนี้ ลั่วเจิ้นตงแทบจะอยากลอกผิวหนังดึงเส้นเลือดเฉินป้าเซียนด้วยซ้ำ แบบนี้ถึงจะลบความเกลียดชังในใจเขาได้!