บทที่ 402

ราวกับว่าเรื่องนี้

เป็นสิ่งต้องห้ามที่ทิ่มแทงหยางเฟิง!

ล่วงล้ำขีดต่ำสุดของหยางเฟิง!

เย่เมิ่งเหยียนคล้องแขนเขาไว้ กล่าวด้วยหน้าตาเป็นกังวล : “คุณคะ!”

เย่เมิ่งเหยียนก็คิดไม่ถึงเช่นกัน

ว่าตระกูลของคุณตา จะจองหองขนาดนี้

แค่มองท่าทางหวาดกลัวของผู้คนรอบๆ ก็จินตนาการได้แล้ว ว่าตระกูลหลันทำเรื่องชั่วร้ายในตงไห่ระดับไหน

หยางเฟิงหันหน้ามา เหลือบมองเธอแล้วกล่าว : “วางใจเถอะ ผมไม่เป็นไร!”

ตระกูลหลันก็คือตระกูลหลัน

เย่เมิ่งเหยียนก็คือเย่เมิ่งเหยียน

เขาจะไม่เอาความโกรธที่มีต่อตระกูลหลัน มาลงที่เย่เมิ่งเหยียน!

เย่เมิ่งเหยียนสูดหายใจเข้าลึกแล้วกล่าว : “คุณคะ คุณอยากจัดการอย่างไรก็จัดการอย่างนั้นเถอะค่ะ อย่างไรฉันก็ไม่เข้าไปยุ่งอยู่แล้ว!”

เธอรู้ชัดเจน

ครั้งนี้ตระกูลหลันได้แตะต้องขีดต่ำสุดของหยางเฟิงแล้ว

พูดในฐานะเย่เมิ่งเหยียน เธอลำบากใจเป็นอย่างมาก

ฝั่งหนึ่งก็คุณตา

ฝั่งหนึ่งก็สามี

แต่สุดท้ายแล้ว เธอก็เลือกยืนอยู่ข้างหยางเฟิง

เพราะตระกูลหลัน หาเรื่องใส่ตัวเองทั้งนั้น!

เพราะหยางเฟิง คือสามีของเธอ! คือคนที่จะอยู่เคียงข้างเธอไปตลอดชีวิต!

ได้ยินดังนั้น หยางเฟิงก็กล่าวด้วยใบหน้าซาบซึ้ง : “ขอบคุณนะครับ ที่รัก!”

เขารู้ การตัดสินใจครั้งนี้ของเย่เมิ่งเหยียน มันยากเย็นแค่ไหน

เมื่อได้รับความเข้าอกเข้าใจจากเย่เมิ่งเหยียน

ทำให้ในใจของหยางเฟิงนั้นซาบซึ้งเป็นอย่างมาก

การได้มีภรรยาที่เข้าอกเข้าใจเขาเช่นนี้

เขาเลือกไม่ผิดเลย!

“ไอ้หนุ่ม แกกลัวแล้วใช่ไหม?”

“ถ้ากลัวล่ะก็ คุกเข่าลงซะ แล้วเอาหัวโขกพื้นดังๆสักสามที บางทีฉันอาจจะปล่อยแกไปสักครั้ง!”

ตอนนี้

ชายหัวโล้นมีท่าทางลำพองใจเสียเต็มประดา

เขากลับมามีท่าทางอวดเบ่งอย่างก่อนหน้านี้อีกแล้ว

สำหรับเขาแล้ว

ขอเพียงหยางเฟิงรู้จักตระกูลหลัน

ก็จะต้องคุกเข่าขออภัยตัวเองแต่โดยดีอย่างแน่นอน

เขาประพฤติตัวป่าเถื่อนในตงไห่มานานขนาดนี้

แต่ไหนแต่ไรมาไม่เคยพบเห็น คนที่มันกล้าไม่เคารพต่อตระกูลหลัน!

เพียงแค่เอ่ยชื่อตระกูลหลัน

ไม่ว่าเป็นใคร ก็ล้วนหวาดกลัวจนเยี่ยวเล็ดกันหมด!

“ไอ้สวะ ไร้ค่า ไปตายไป!”

ได้ยินดังนั้น