บทที่ 422

เมื่อกลับถึงบ้าน เขาก็มักจะถูกหลันซินกดหัวเสมอ

ขอเพียงน้องสาวแสนดีของตนเองออกมาสู้

ถึงแม้หยางเฟิงจะเป็นเห้งเจีย

ก็จะต้องถูกหลันซินกดอยู่ใต้ฝ่ามือ!

หลันจื่อกล่าวอย่างลังเลใจเล็กน้อยว่า: "พ่อ วิธีนี้ไม่เลวเลยจริงๆ แต่คุณอาจจะช่วยเหลือพวกเราเหรอ?"

"ภายในใจของหลันจื่อ กระวนกระวายเล็กน้อย!

ถึงแม้หลันซินจะจัดการหยางเฟิงได้

แต่เมื่อเกิดเรื่องใหญ่ขนาดนี้

หลันซินจะยอมช่วยตระกูลหลันเหรอ?

ถึงอย่างไร ตระกูลหลันเมื่อก่อน ก็ไม่ได้เป็นมิตรกับหลันซินเท่าไรนัก!

โดยเฉพาะตอนที่หลันซินตกระกำลำบาก

หลันเฟิงและครอบครัว ก็เยาะเย้ยถากถางเธอไม่น้อย

"หึหึ!" หลันเฟิงหัวเราะเบาๆ: "สบายใจได้เลย น้องสาวคนนั้นของฉันมีนิสัยอย่างไร ฉันจะไม่รู้เลยเหรอ? ละโมบโลภมาก หลงใหลเรื่องมีหน้ามีตา เพียงแค่พวกเราเอาทรัพย์สินที่มีค่าไปด้วย จากนั้นก็พูดอีกสักสองสามคำ ฉันเชื่อว่า เธอจะต้องช่วยพวกเราแต่โดยดีแน่นอน!"

ถึงแม้ว่าจะเป็นพี่น้องร่วมมารดาเดียวกัน

หลันซินเพียงแค่กระดกก้น

หลันเฟิงก็รู้แล้วว่าเธอจะอึหรือทำอะไร

เพียงแค่ตนเองออกตัว

ถึงเวลานั้น

ก็แสร้งทำเป็นน่าสงสารสักหน่อย ขายความน่าเวทนาสักเล็กน้อย แล้วพูดจาเพราะๆ สรรเสริญเยินยอเธอดีๆ

หลันซินก็คงจะทนไม่ไหวและยอมจำนวนแต่โดยดี!

คิดถึงจุดนี้แล้ว หลันเฟิงก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มขึ้นมาอย่างลำพองใจ

เพียงแต่หลังจากนั้น การแสดงออกของเขาก็เปลี่ยนเป็นเยือกเย็นอย่างมาก

หลันเฟิงจ้องมองหลันจื่อแล้วกล่าวว่า: "เรื่องราวครั้งนี้ค่อนข้างใหญ่มาก แค่อาศัยหลันซินช่วยพวกเราพูดคงจะไม่พอ พวกเรายังต้องการแพะรับบาปแทนเราสักคน เช่นนี้จึงจะสามารถขจัดความโกรธเคืองของหยางเฟิงได้"

หยางเฟิงเป็นคนอย่างไร?

หลันเฟิงสัมผัสผ่านช่วงเวลานี้ ก็ได้เข้าใจแล้วว่า

เผด็จการอย่างยิ่ง!

โหดเหี้ยมอำมหิต!

พึ่งพาเพียงแค่หลันซินให้ออกหน้า ก็ยังไม่ปลอดภัย

จำเป็นต้องมีแพะรับบาปอีกคนหนึ่ง

เช่นนี้ตระกูลหลันถึงจะปลอดภัยไร้กังวล

หลันจื่อขมวดคิ้วแล้วกล่าวว่า: "พ่อ เวลานี้จะหาแพะรับบาปได้ที่ไหนล่ะ?"

พูดคำนี้จบ

ดวงตาของสองพ่อลูกหลันเฟิงและหลันจื่อ ก็มองไปยังโจวห้าวที่เงียบไม่พูดจามาโดยตลอด

ทันใดโจวห้าวก็ตกใจจนแทบจะกระโดด

เดิมที เขาเข้ามาเพื่อชมการแสดงดีๆ