บทที่ 452

ตนเองก็ต้องกลายเป็นคนพิการ

หากเวลานี้ไม่เยาะเย้ยสักหน่อย

จะคู่ควรกับความโกรธที่ตนเองได้รับในปีนั้นได้อย่างไร?

ขณะที่หลันเจิ้นกำลังพูดประชดประชันเสียดสี

ทันใดนั้น

หลันเฟิงหลันจื่อสองพ่อลูก ก็วิ่งรีบร้อนเข้ามา

"พ่อ เรื่องใหญ่อุปสรรคมากคงจะไม่ค่อยราบรื่นแล้ว!"

หลันเฟิงส่งเสียงออกมาก่อน จากนั้นเมื่อเห็นเย่เทียน ก็หุบปากแน่น

หลันเจิ้นกล่าวตำหนิว่า: "เรื่องอะไรถึงรีบร้อนเช่นนี้? หลันเฟิง ตอนนี้เจ้าก็นับว่าเป็นผู้ตัดสินใจของตระกูลหลันแล้ว ทำงานก็ควรจะใจนิ่งใจเย็น"

"ครับๆๆ!"

หลันเฟิงรีบพยักหน้า

เห็นเช่นนี้

ความโกรธของหลันเจิ้นบรรเทาลงเล็กน้อย จึงกล่าวถามว่า: พูดมาเถอะ ตกลงมีเรื่องอะไร?"

"นี่........."

หลันเฟิงชำเลืองมองเย่เทียน แล้วลังเลใจเล็กน้อย

เห็นภาพนี้แล้ว

หลันเจิ้นก็เข้าใจ

เขาจึงลุกขึ้นยืน: "ไป พวกเรากลับไปแล้วค่อยคุยกัน!"

เห็นว่าหลันเจิ้นจะไป

เย่เทียนจึงยิ้มแล้วกล่าวถามว่า: "ทำไมจะไปแล้วละ? ไม่เล่นหมากรุกอีกสักสองสามกระดานเหรอ?"

หลันเจิ้นกล่าวอย่างหงุดหงิดว่า: "ผีนะสิถึงจะเล่นหมากรุกกับคนไม่เก่งอย่างแก เสียเวลากูจริงๆ เลย!"

พูดจบ

หลันเจิ้นก็พาหลันเฟิงและคนอื่นๆ ออกไปอย่างรีบร้อน

เย่เทียนหรี่ตามอง

ดูท่า

ตระกูลหลันจะเจอปัญหาใหญ่แล้วล่ะ!

ทันใดนั้น

เงาดำเงาหนึ่ง ก็ปรากฏตัวข้างๆ เย่เทียน

อีกฝ่ายสวมชุดดำ

บนใบหน้าสวมหน้ากากผี

ซึ่งเห็นโฉมหน้าได้ไม่ชัดเจนโดยสิ้นเชิง

เย่เทียนกล่าวอย่างนิ่งๆ ว่า: "เป็นอย่างไรบ้าง?"

"หยางเฟิงกลับมาแล้ว!"

เสียงของอีกฝ่าย คล้ายกับการเสียดสีของโลหะ แหบพร่าไม่น่าฟัง!

เพียงแต่ห้าคำนี้

สีหน้าของเย่เทียนเปลี่ยนไปอย่างมากทันที

หยางเฟิง!

ชื่อนี้ เป็นฝันร้ายภายในใจของเย่เทียนจริงๆ

ทุกครั้ง ตอนที่ฝันร้ายย้อนกลับมากลางดึก เขาล้วนมีความเคียดแค้นต่อหยางเฟิง!

เย่เทียนกล่าวขึ้นทันทีว่า: "มิน่าล่ะหลันเฟิงถึงมีท่าทีลุกลี้ลุกลน ที่แท้ก็เพราะหยางเฟิงกลับมาแล้วนี่เอง ดูท่าครั้งนี้ตระกูลหลันจะเจอปัญหาใหญ่ซะแล้ว!"