บทที่ 454

หลันเฟิงปิดใบหน้าของตนเอง แล้วกล่าวด้วยสีหน้าที่รู้สึกน้อยใจว่า: "พ่อ เรื่องนี้ฉันได้ทำให้สงบแล้ว หลันฮ๋าวถูกจับเป็นแพะรับบาป และส่งให้หยางเฟิง......"

เพียะ!

ไม่รอให้หลันเฟิงพูดจบ

ฝ่ามือของหลันเจิ้น ตบเข้าไปอย่างรุนแรงอีกครั้ง!

เขาด่าด้วยสีหน้าที่โกรธจนเขียวว่า: "แกมันไอ้คนปัญญาอ่อน แกคิดว่าให้หลันฮ๋าวเป็นแพะรับบาปแล้ว หยางเฟิงมันจะปล่อยพวกแกไปเหรอ? หยางเฟิงเป็นคนอย่างไร แกไม่รู้เลยเหรอ?"

"ไอ้บ้าที่ไม่เห็นแก่หน้าใครคนนี้ ถึงแม้ว่าฉันจะเป็นตาของเขา เขาก็คงจัดการญาติพี่น้องตามกฎหมายโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย!"

ถูกตบไปสองฉาด หลันเฟิงจึงไม่กล้าพูดจา

เขากลัวว่าหากพูดอีก จะทำให้หลันเจิ้นต้องโมโหอีก!

เพียะ!

เห็นว่าหลันเฟิงเงียบไม่พูดจา

ฝ่ามือของหลันเจิ้นก็ตบเข้าไปอีกครั้ง

"แกมันไม่ได้เรื่อง ปกติแกเป็นคนพูดมากไม่ใช่เหรอ? ทำไมวันนี้ถึงกลายเป็นใบ้ไปแล้วล่ะ?"

"ฉัน......"

หลันเฟิงอ้าๆ ปาก ด้วยสีหน้าที่รู้สึกน้อยใจ

แม่งเอ๊ย!

พูดก็ต้องถูกตบ

ไม่พูดก็ต้องถูกตบ

ตัวเองช่างลำบากเสียจริงๆ!

เห็นเหตุการณ์นี้แล้ว

หลันจื่อที่อยู่ข้างๆ จึงกล่าวว่า: "คุณปู่ คุณพ่อสำนึกผิดแล้วค่ะ สิ่งที่สำคัญที่สุดในตอนนี้ก็คือ จะแก้ไขปัญหานี้อย่างไรดี อุตสาหกรรมสีเทาในเขตตงไห่ของตระกูลหลันของพวกเรา ล้วนถูกหม่าตงกวาดล้างไปจนหมดแล้ว ตอนนี้ตระกูลหลันของพวกเราต้องสูญเสียอย่างหนัก!"

ได้ยินเช่นนี้

หลันเจิ้นก็เงียบไม่พูดจา

เผชิญหน้ากับหยางเฟิง เขาก็ค่อนข้างรู้สึกจนปัญญาจริงๆ!

กริ๊งๆ!

เวลานี้ มือถือของหลันเฟิงก็ดังขึ้น

"อะไรนะ? พวกแกล้วนเป็นกองสวะหรืออย่างไร? เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ก็ทำไม่ได้!"

หลังจากตัดสายโทรศัพท์

สีหน้าของหลันเฟิงก็ไม่น่าดูถึงขีดสุด

หลันเจิ้นกล่าวถามอย่างไม่สบอารมณ์ว่า: "เกิดเรื่องอะไรขึ้น?"

หลันเฟิงกล่าวอย่างระมัดระวังว่า: "พ่อ เมื่อกี้โจวห้าวโทรศัพท์เข้ามา บอกว่าเมียกับลูกของหลันฮ๋าวถูกคนมาช่วยไปแล้ว!"

"อะไรนะ?"

ได้ยินคำพูดนี้

หลันเจิ้นก็โมโหจนยกมือขึ้นอีกครั้ง

ไม่รอให้หลันเจิ้นตบลงไป

หลันเฟิงก็ตกใจจนกุมหัวอย่างลนลาน

"พ่อ อย่าตบอีกเลย ขืนตบอีกหน้าของฉันคงเสียโฉมแน่ๆ!" หลันเฟิงกล่าวพลางร้องไห้