บทที่ 468

ไอ้จิ้งจอกเฒ่า!

โจวห้าวแอบไม่พอใจอยู่ในใจ

ต้องการให้ตนเองรนหาที่ตาย ยังจะพูดจาน่าฟังเช่นนั้นอีก

คิดว่าตนเองปัญญาอ่อนจริงๆ เหรอ?

รอก่อนเถอะ!

ต้องการให้ตนเองไปตายใช่ไหม?

คืนนี้ คือวันประหารชีวิตสองพ่อลูกอย่างพวกแกแล้ว!

นึกถึงตรงนี้แล้ว

ดวงตาทั้งคู่ของโจวห้าว ประกายความโหดเหี้ยมขึ้นมาเล็กน้อย!

เขาถือดาบเหล็กในมือขึ้น แล้วส่งเสียงร้องคำรามเบาๆ : "พี่น้องทั้งหลาย ตามฉันไปสังหารกันเถอะ!"

ซ่า!

ทันใดนั้น

เงาคนที่มากมาย!

กลุ่มคนกลุ่มหนึ่ง ได้มุ่งไปยังวิลล่าจวู้เสียนอย่างเอาจริงเอาจัง!

เห็นภาพเงาด้านหลังของโจวห้าวออกไปแล้ว

หลันจื่อกล่าวด้วยสีหน้าเหยียดหยาม : "พ่อคะ คุณว่าไอ้คนไร้ประโยชน์คนนี้จะทำสำเร็จไหมคะ?"

"หึหึ!"

หลันเฟิงหัวเราะเบาๆ : "ไม่สำคัญว่าจะสำเร็จไม่สำเร็จ ถ้าโจวห้าวประสบความสำเร็จ เราก็บุกเข้าไปเลย! แต่ถ้าโจวห้าวพ่ายแพ้ เราจะจากไป เพราะถึงอย่างไรก็ไม่ใช่เรื่องของเรา"

ในแววตาของหลันเฟิง โจวห้าวเป็นเพียงเป้ากระสุนใหญ่เท่านั้น

จะตายหรือไม่ตาย เดิมทีเขาไม่ใส่ใจด้วยซ้ำ

ได้ฟังคำพูดของหลันเฟิง

หลันจื่อมีสีหน้าไร้อารมณ์ความรู้สึก

ราวกับว่าคนที่จะตายไม่ใช่สามีของเธอ แต่เป็นหมาข้างถนนตัวหนึ่งเท่านั้น

"ฆ่ามัน!"

ไม่นาน

เสียงการสังหารดังสะเทือนเลื่อนลั่น

ในวิลล่า มีเสียงร้องตะโกนอย่างดุเดือด

หลังจากนั้นไม่กี่นาที

โจวห้าวก็วางมาที่หน้าประตู ตะโกนเรียกหลันเฟิงและคนอื่นๆ : "พ่อ ฉันจัดการคนคุ้มกันในวิลล่าได้แล้ว! และหม่าตงถูกเราล้อมเอาไว้แล้ว พวกคุณรีบเข้ามาเถอะ!"

ได้ยินเช่นนั้น!

สองคนหลันเฟิงกับหลันจื่อ ต่างมองหน้ากัน

บนใบหน้าเผยความดีใจออกมา

คาดไม่ถึงว่าเรื่องราวจะดำเนินไปอย่างราบรื่น

ดูเหมือนว่าไอ้คนไร้ประโยชน์อย่างโจวห้าวคนนี้ ยังพอมีประโยชน์อยู่บ้าง!

"ไป!"

หลันเฟิงไม่สงสัยอะไรเลย

พาคนที่เหลือ เจ้าไปในวิลล่าด้วยความดุดัน

เมื่อเข้าไปในวิลล่า

หลันเฟิงก็ตกตะลึง!

เห็นบนพื้นในวิลล่า มีศพเกลื่อนกลาดไปหมด

กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้ง ตลบอบอวลอยู่ในอากาศ

เพียงแต่ว่า——

ศพเหล่านี้ ล้วนเป็นคนของตระกูลหลันทั้งสิ้น!

และคนคุ้มกันวิลล่าที่หม่าตงเอ่ยถึง เขาไม่เห็นเลยสักคน

"เกิดอะไรขึ้น?"

ในใจของหลันเฟิง จู่ๆ ก็หวาดกลัวขึ้นมา

ปัง!