บทที่ 470

"ท่านแม่ทัพเหรอ?"

หลันเฟิงขมวดคิ้ว

ท่านแม่ทัพบ้าอะไรกัน?

ท่านแม่ทัพไร้สาระนี้โผล่ออกมาตอนไหน?

ทำไมเมื่อก่อนตนเองถึงไม่เคยได้ยินเลยล่ะ?

เพียงแต่เห็นว่า

จู่ๆ หม่าตงก็ตะโกนเรียกอย่างเคารพ : "เชิญท่านแม่ทัพครับ!"

ตึกๆๆ!

คำพูดจบลง

พลทหารติดอาวุธครบชุดออกมาทีละคนๆ พร้อมรายล้อมคนตระกูลหลันเอาไว้

และในเวลาเดียวกันนี้

หยางเฟิงสวมชุดนักรบ ภายใต้การคุ้มกันของเสือขาว เดินออกมาด้วยใบหน้าเย็นชา

"คารวะท่านแม่ทัพ!"

"คารวะคุณหยาง!"

"คารวะราชาตงไห่!"

ตึง!

ตึง!

ตึง!

หลังจากที่หยางเฟิงเดินออกมา

ทุกๆ คนต่างคุกเข่าลงทันที

"หยางเฟิง!"

ดวงตาของหลันเฟิงที่กำลังเกรี้ยวโกรธอยู่

ทันใดนั้น

เขาก็เข้าใจทั้งหมด

คืนนี้ ทั้งหมดทุกสิ่งทุกอย่าง ล้วนเป็นแผนการชั่วร้ายของหยางเฟิงทั้งสิ้น

ความรู้สึกไร้เรี่ยวแรงกำลัง ได้เอ่อล้นขึ้นมาในใจ

ตนเองวางแผนการไว้มากมายขนาดนี้ แต่กลับสู้นิ้วมือเดียวของหยางเฟิงไม่ได้เลย

หยางเฟิงคนนั้น เดินหมากได้อย่างแผ่วเบาและผ่อนคลายจริงๆ!

น่าเสียดายที่ตนเองไม่พบเห็นอะไรเลย

เมื่อนึกถึงตรงนี้

หลันเฟิงได้จ้องถมึงทึงใส่โจวห้าว

เป็นเพราะไอ้เลวคนนี้

ถ้าไม่ใช่ว่าเขาหักหลังตนเอง

ตนเองจะตกสู่ทางตันนี้ได้อย่างไร?

และถ้าหากว่า

วันนี้โชคดีสามารถหนีเอาชีวิตรอดได้

เขาจะฆ่าทั้งครอบครัวของโจวห้าวอย่างแน่นอน!"

"คารวะคุณหยาง!"

โจวห้าวเห็นหยางเฟิง ก็รีบยิ้มแย้มเอาอกเอาใจ

และในเวลานี้

เหงื่อบนหน้าผากของเขา ได้ไหลลงมาไม่หยุด

เขารู้สึกเสียใจ กับการกระทำอันโง่เขลาของตนเองในตอนนั้น

หากรู้มาก่อนว่าหยางเฟิงเป็นบุคคลที่ราวกับเทพมังกรก็ไม่ปาน

ตนเองจะกล้าไปหัวเราะเยาะเขาได้อย่างไร?