บทที่ 477

ถึงเวลานั้น

ลูกชายของตัวเองถูกฆ่า

หลานสาวก็ถูกยิงตายอีก

งั้นตระกูลหลันก็จะไม่มีทายาทแล้วจริงๆ!

ช่างจิตใจชั่วร้ายมากนะ!

หยางเฟิงนี้ จะทำลายตระกูลหลันให้สิ้นถึงจะพอใจ!

“หลันจื่อ!” จู่ๆ หลันเจิ้นก็มองอย่างโกรธเคือง “เธอใช้ทรัพย์สินทั้งหมดของตระกูลหลัน ไปจ้างคนที่เสี่ยงชีวิตทำเรื่องชั่วเหล่านั้นให้ฉัน! ถึงแม้ว่าฉันจะล้มละลาย ก็จะฆ่าหยางเฟิง แก้แค้นให้ลูกชายของฉันให้ได้แน่นอน!”

ทรัพย์สมบัติเหล่านี้ของตระกูลหลัน

แทนที่จะให้หยางเฟิง

เอามาใช้จ้างคนที่เสี่ยงชีวิตทำเรื่องชั่วเหล่านั้นยังดีกว่าอีก!

“คุณปู่! ฉันจะฆ่าโจวห้าว! จะฆ่าทั้งตระกูลโจวให้หมด!” เมื่อได้ยิน จู่ๆบนใบหน้าของหลันจื่อก็เปล่งประกายออกมา!

ความเกลียดที่เธอมีต่อโจวห้าว มากเกินกว่าหยางเฟิงเยอะ

ตอนแรกโจวห้าวเป็นหมาตัวหนึ่งของตัวเอง!

แต่กลับทรยศตัวเอง ฆ่าพ่อของตัวเอง

ความโกรธแค้นใหญ่ขนาดนี้

เธอจะไม่แก้แค้นได้ยังไง?

และ

ศัตรูไม่ใช่สิ่งที่น่าเกลียดชังที่สุด

ที่น่าเกลียดชังที่สุดคือ พวกที่ทรยศกินทั้งภายในและภายนอก

พูดถึงโจวห้าว

หลันจื่อตื่นเต้น ราวกับค้นพบเป้าหมายในชีวิตสักที!

เธอแทบรอไม่ไหวที่จะลอกผิวหนังของโจวห้าวด้วยมือตัวเอง!

หลันเจิ้นเหลือบมองไปที่หลันจื่อที่สีหน้าขมขื่น

เขารู้ว่า หลันจื่อเกลียดโจวห้าวเข้ากระดูกแล้ว

“ได้ เรื่องนี้ฉันจะให้เธอจัดการ! เธอไปจ้างคนก่อน แล้วค่อยไปทำลายตระกูลโจว แก้แค้นให้พ่อเธอ!”

“ค่ะ คุณปู่!”

หลันจื่อพยักหน้า

นัยน์ตาทั้งคู่ของเธอ เผยความดุร้ายออกมา!

คำพูดพื้นบ้านพูดได้ดี จิตใจของผู้หญิงร้ายกาจที่สุด

ครั้งนี้ โจวห้าวซวยแล้ว!

หลังจากที่หลันจื่อจากไป

พรึ่บ!

จู่ๆหลันเจิ้นก็คุกเข่าลงบนพื้น พูดด้วยน้ำตา “ผู้อาวุโสใหญ่ได้โปรดช่วยฉันด้วย ไม่อย่างนั้น ตระกูลหลันฉันจะจบลงจริงๆแล้ว!”

พูดจบ

ตูม!

หลันเจิ้นโขกหัวลงบนพื้น ร้องห่มร้องไห้

เงาดำหนึ่ง ราวกับผี

เดินออกมาจากมุมมืด