บทที่ 483

เมื่อได้ยิน

เย่เมิ่งเหยียนก็ขมวดคิ้ว

เธอพูดด้วยสีหน้าเย็นชา : “แม่คะ ฉันบอกกับแม่หลายรอบแล้วนะ ฉันจะไม่หย่ากับหยางเฟิง! และเหตุการณ์ครั้งนี้ก็โทษหยางเฟิงไม่ได้ โจวห้าวเป็นคนฆ่าลุงต่างหาก เกี่ยวอะไรกับหยางเฟิงกัน?”

“เธอ เธอ เธอ......”

เมื่อเห็นเย่เมิ่งเหยียนไม่ฟังคำพูดของเธอ

หลันซินพูดดุด้วยความโมโห: “ยัยเด็กนี่ คำพูดของแม่ก็ไม่ฟังงั้นเหรอ? ไอ้ขยะ หยางเฟิงนี่มีดีอะไร? ไม่ใช่แค่เขยที่แต่งเข้าบ้านผู้หญิงเหรอ? ด้วยสถานะตอนนี้ของเธอ ไม่รู้เหรอว่ามีตระกูลร่ำรวยกี่ตระกูลเต็มใจที่จะไล่ตามเธอ?”

“แม่ พอได้แล้ว คุณอย่าสร้างปัญหาได้ไหม!”

เย่เมิ่งเหยียนพูดด้วยความรำคาญ: “แม่รู้ไหมว่าแม่กำลังพูดอะไรอยู่? หยางเฟิงเป็นพ่อของพั่นพั่นนะ ฉันจะไม่ยอมให้พั่นพั่นสูญเสียครอบครัวที่สมบูรณ์หรอกนะ!”

“ถ้าแม่บังคับให้ฉันหย่า งั้นฉันก็ทำได้แค่ตัดสายสัมพันธ์แม่ลูกกับแม่!”

แม่ของตัวเองเป็นคนชอบชวนทะเลาะเรื่องไร้สาระจริง ๆ ช่างเข้าใจยาก

“ยัยเด็กนี่! ตอนนี้ปีกกล้าขาแข็งแล้วเลยไม่ฟังคำพูดของแม่เหรอ!”

เมื่อได้ยินว่าเย่เมิ่งเหยียนจะตัดสายสัมพันธ์แม่ลูกก็พูดออกมา

หลันซินทำได้แค่พูดด้วยความโกรธเคือง

เธอไม่กล้าบังคับเย่เมิ่งเหยียนมากเกินไป

ทุกสิ่งที่เธอมีตอนนี้ล้วนเป็นเพราะเย่เมิ่งเหยียนนำมา

หากเย่เมิ่งเหยียนตัดสัมพันธ์แม่ลูกกับเธอจริง ๆ

เธอก็จบเห่นะสิ!

ชีวิตของภรรยาร่ำรวยนะ เธอไม่ยอมแพ้หรอกนะ!

ขณะนั้นเอง

หยางเฟิงพูดด้วยสีหน้าเย็นชา: “คุณแม่ ฉันของเตือนคุณอีกครั้ง อย่ายุ่งกับความสัมพันธ์ของฉันกับเมิ่งเหยียน! มิฉะนั้น แม้ว่าคุณจะเป็นแม่ของเมิ่งเหยียนก็อย่าโทษที่ฉันหยาบคายละกัน!”

ได้ยินดังนั้น

หลันซินก็ระเบิดทันที

เธอจ้องมองหยางเฟิงอย่างเย่อหยิ่งและพูด: “หยางเฟิง แกก็ต้องการฆ่าฉันด้วยงั้นเหรอ?”

หลันซินไม่เชื่อว่าหยางเฟิงจะกล้าฆ่าตัวเธอ

ถ้าหยางเฟิงฆ่าตัวเธอละก็

เย่เมิ่งเหยียนไม่ให้อภัยเขาตลอดชีวิตแน่นอน

สำหรับความหยาบคายและไร้เหตุผลของหลันซิน

หยางเฟิงปวดหัวจริง ๆ

แต่หลันซินขอให้เย่เมิ่งเหยียนหย่ากับตัวเขาหลายต่อหลายครั้ง

แม้ว่าตุ๊กตาดินเผาก็โกรธเป็น

ยิ่งไปกว่านั้นคือตัวเขาที่เป็นถึงเทพเจ้าแห่งสงครามองค์แรกของต้าเซี่ยละ?

หยางเฟิงพูดหัวเราะเยาะเย้ย: “คุณแม่ เป็นไปไม่ได้หรอกที่ฉันจะฆ่าคุณ……”

“เหอะ ฉันรู้ว่าไอ้ขยะอย่างแกไม่กล้าฆ่าฉัน!”

เมื่อได้ยินคำพูดนั้น