บทที่ 486

เย่เมิ่งเหยียนจ้องเขาตาเขม็ง

หยางเฟิงพูดด้วยสีหน้าจ๋อยๆ: “ที่รัก ก็ผมทนไม่ไหวแล้วจริงๆ!”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น

เย่เมิ่งเหยียนก็เอามือก่ายหน้าผากตัวเองทันที

“หยางเฟิง คุณหัวเราะอะไร”

หลังจากที่ได้ยินเสียงหัวเราะของหยางเฟิง

หลันซินหันกลับมาทันที พร้อมกับตะโกนเสียงดัง

หยางเฟิงกลอกตามองบนและพูดว่า “นี่ผมหัวเราะอยู่ในบ้านของตัวเอง ก็ยังผิดหรอ หรือว่ามันผิดกฎหมาย?”

"นี่คุณ……"

หลันซินโดนคำพูดของหยางเฟิงทำให้โกรธจนพูดอะไรไม่ออก

ณ ตอนนี้ หลันซินก็รู้สึกขึ้นมาได้ทันใดว่า

หยางเฟิงเกิดมาเพื่อเป็นศัตรูคู่อาฆาตของเธอแน่ๆ!

ตราบใดที่อยู่กับหยางเฟิง

เธอไม่ได้อยู่อย่างเป็นสุขแน่!

ในขณะนี้

หยางเฟิงมองไปรอบๆ และถามด้วยความสงสัยว่า “แล้วคุณป้าโจวหล่ะ ทำไมผมไม่เห็นเธอเลย”

ตั้งแต่เข้ามาในบ้าน

หยางเฟิงก็ยังไม่เห็นโจวซู่เอ๋อร์เลย

เรื่องนี้ทำให้เธออดไม่ได้ที่จะสงสัย

หลันซินกล่าวอย่างอารมณ์เสีย "ฉันจะรู้ได้อย่างไรว่ามันอยู่ที่ไหน มันก็อาจจะแค่ไปแอบขี้เกียจอยู่ที่ไหนสักที่!"

หลังจากที่ได้ยินคำพูดของหลันซิน

สีหน้าของหยางเฟิงก็เปลี่ยนเป็นมืดมนไปทันที

เพราะเขารู้ว่าโจวซู่เอ๋อร์ไม่ใช่คนขี้เกียจ

ต้องมีเรื่องอะไรแน่ๆ

พอคิดได้ดังนั้น

ดวงตาทั้งสองของหยางเฟิงก็จ้องเขม็งไปที่หลันซิน

เมื่อได้เห็นสายตาที่เยือกเย็นของหยางเฟิง

จู่ๆหลันซินก็รู้สึกผิดเล็กน้อย

เธอยืดคอขึ้นตรงและพูดว่า "หยางเฟิง ทำไมคุณถึงมองมาที่ฉันแบบนี้?"

“หลันซิน คุณบอกผมมาตามตรงดีกว่าว่าคุณทำอะไรกับคุณป้าโจว” หยางเฟิงถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“หยางเฟิง นี่คุณหมายความว่าอะไร มาหาว่าฉันกลั่นแกล้งคน หลักฐานก็ไม่มี อย่ามาพูดมั่วซั่วนะ!”

แม้ว่าใจของหลันซินจะรู้สึกผิดเล็กน้อย แต่เธอก็ยังแสดงออกด้วยท่าทีที่แข็งกร้าว

"ฮึ!"

หยางเฟิงพูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา: “คุณก็อย่าไปทำอะไรคุณป้าโจวแล้วกัน ไม่งั้น ผมไม่ปล่อยคุณไปแน่!”

พูดจบ หยางเฟิงก็หันหลังแล้วเดินจากไป

จากที่รู้จักหลานซินมา