บทที่ 496

ตอนนี้

ไม่เหลือเลยสักคน...

“หลันจื่อ ตอนนี้มันถึงตาเธอแล้ว!”

หยางเฟิงเงยหน้าขึ้น

ดวงตาคู่นั้นสุดแสนจะเย็นชา

ไร้อารมณ์ความรู้สึกอย่างสิ้นเชิง

ตึ้บ! ตึ้บ! ตึ้บ!

ได้ยินดังนั้น

หลันจื่อก็ตกใจถอยหลังไปสองสามก้าว

ในมือของเธอกำปืนไว้กระบอกหนึ่ง เล็งไปที่หยางเฟิงแล้วพูดว่า : “แกอย่าเข้ามานะ ไม่งั้นฉันจะยิงแก!”

เห็นปืนในมือของหลันจื่อ

หยางเฟิงเหยียดยิ้มขึ้นมาทันใด

เคยมีคนมากมายเอาปืนจ่อเล็งมาที่ตัวเขา อยากจะฆ่าเขา

แต่จุดจบของพวกเขามีเพียงอย่างเดียว

——ตายแบบไม่มีผืนดินให้กลบหน้า!

หยางเฟิงพูดด้วยใบหน้าแจ่มใส : “วางปืนในมือลงซะ ฉันจะไว้ชีวิตเธอสักคน ให้เธอได้รับการลงโทษที่รุนแรงตามกฎหมาย!”

สีหน้าของหลันจื่อผันผวนไปอย่างรวดเร็วสองสามครั้ง

หลังจากนั้น เธอตะโกนอย่างดุร้าย : “หยางเฟิง แกอย่ามาเสแสร้ง! แกทำให้ฉันยอมจำนน ก็เพราะแกต้องการจะทำให้ฉันอับอาย! ฉันบอกแกเลยว่า ไม่มีทาง!”

ตนเองถูกหยางเฟิงทำให้อับอายมาแล้วครั้งหนึ่ง

หลันจื่อไม่มีทางยอมให้หยางเฟิงมาหมิ่นเกียรติตนเป็นครั้งที่สองแน่!

ยิ่งไปกว่านั้น

ความผิดที่เธอทำ

ถ้ายอมรับการลงโทษที่รุนแรงตามกฎหมาย

มีแค่หนทางเดียวคือตาย!

เมื่อเห็นหลันจื่อทั้งโง่เขลาและหัวรั้น แล้วยังคิดจะต่อกรกับเขาอีก

หยางเฟิงกล่าวอย่างดูถูก : “ถ้ายังเป็นอย่างนี้ งั้นฉันคงทำได้เพียงส่งเธอไปตาย!”

พูดไป เขาก็หันไปเหลือบมองหม่าตง

หยางเฟิงเข้าใจ แล้วโบกมือทันใด

ไม่ช้า

ก็เห็นหนิวต้าลี่พาคนเข้ามา เดินไปทางหยางเฟิงด้วยใบหน้าดุร้าย

ตอนนี้หลันจื่อหัวเดียวกระเทียมลีบแล้ว

ต่อให้มีปืนอยู่ในมือ

ก็เป็นแค่ลูกแกะที่จะถูกฆ่า!

“พวกแกอย่าเข้ามานะ ฉันจะยิงจริงๆนะ!”

เมื่อเห็นหนิวต้าลี่และพวกเดินเข้ามา

หลันจื่อร้องตะโกนอย่างควบคุมตนเองไม่อยู่

ถึงแม้ในใจของหนิวต้าลี่จะวิตกกังวล

แล้วก็ไม่รู้ว่าผู้หญิงบ้าคนนี้จะยิงหรือเปล่า?

แต่หยางเฟิงและพวกมองอยู่ด้านหลัง