บทที่ 504

ที่ประตูใหญ่

เห็นเป็นหยางเฟิงสวมใส่เครื่องแบบทหารสีดำ ใบหน้าไร้อารมณ์ยืนอยู่ตรงนั้น

ปัง!

เสียงดังขึ้นอีกครั้งหนึ่ง

ประตูใหญ่ปิดลง

นอกจากหยางเฟิงแล้ว

เสือขาวและพวก ทั้งหมดรออยู่ด้านนอก

“หยางเฟิง!”

หลันเจิ้นลุกขึ้นยืน เรียกชื่อหยางเฟิงด้วยใบหน้าไม่อยากจะเชื่อ

หยางเฟิงเดินเข้ามา ขยับเก้าอี้แล้วนั่งลง

มองไปที่หยางเฟิงนิ่งๆ ถามพร้อมรอยยิ้ม : “คุณตา ทำไมเห็นผมแล้วแปลกใจหรือ?”

หลันเจิ้นใช้มือชี้ไปที่หยางเฟิง เอ่ยถามเสียงสั่น : “มาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?”

เฉินเป่ยเหอและพวกไม่ใช่ว่าไปฆ่าหยางเฟิงแล้วหรือ?

ทำไมหยางเฟิงถึงได้มาอยู่ตรงนี้อย่างปลอดภัย?

หรือว่าเฉินเป่ยเหอและพวกทำพลาดไปหรือ?

นี่มันจะเป็นไปได้อย่างไร?

นั่นมันปรมาจารย์ใหญ่หนึ่งคนบวกกับอีกสสิบผู้แข็งแกร่งแห่งแดนปรมาจารย์เชียวนะ!

จะทำพลาดได้อย่างไร?

เมื่อเห็นใบหน้าตื่นตระหนกของหลันเจิ้น

หยางเฟิงก็พูดพร้อมยิ้มบางๆ : “จะว่าไป ผมก็ไม่ได้เจอคุณตามานานแล้ว คิดถึงมากเลยล่ะครับ ดังนั้นคืนนี้ก็เลยอยากมาเยี่ยมเยียนโดยเฉพาะเลยครับ!”

“แต่ดูแล้วท่าทางคุณตาจะแปลกใจมาก เหมือนกับว่าไม่ค่อยอยากต้อนรับการมาของผมน่ะ!”

ได้ยินดังนั้น

หลันเจิ้นสูดหายใจเข้าลึก

เขาพยายามทำให้อารมณ์ของตนเองสงบลง

ถึงแม้ว่าหยางเฟิงจะมาปรากฏตัวอยู่ที่นี่อย่างกระทันหัน

ทำให้เขาตื่นตกใจเป็นอย่างมาก

แต่ยิ่งในเวลานี้ ยิ่งต้องทำให้ตนเองใจเย็นลง

หลันเจิ้นกลับไปนั่ง แล้วกล่าวถามเสียงเรียบ : “หยางเฟิง ทำไมถึงได้มีเวลาว่ามาเยี่ยมฉันล่ะ? แล้วก็ไม่ต้องมาเรียกฉันว่าคุณตา แกฆ่าลูกฉัน ตอนนี้ยังจะมีหน้ามาเรียกฉันว่าคุณตาอยู่อีกหรือ?”

พูดถึงตรงนี้

ใบหน้าของหลันเจิ้นก็เผยความดุร้าย

ลูกชายคนเดียวของเขาถูกหยางเฟิงฆ่าตายไป

เขาเกลียดหยางเฟิงจนแทบอยากจะฉีกทึ้งกินเลือดกินเนื้อได้