บทที่ 517

หยางเฟิงตบเบาๆ ที่มือของเธอ หันไปยิ้มแล้วกล่าวว่า: "ไม่เป็นไร! ถึงแม้ว่าแม่ของคุณจะหลงใหลในทรัพย์สินเงินทอง แต่เธอก็ไม่ใช่คนเลวร้ายอะไรนะ!"

ถึงแม้หลันซินจะละโมบโลภมาก อีกทั้งยังปากร้าย

นอกเสียจากข้อบกพร่องเหล่านี้แล้ว

เรื่องราวเลวร้ายอื่นๆ เธอก็ไม่เคยทำ

ถ้าหากหลันซินเหมือนกันกับหลันเฟิงพี่ชายของเธอ ที่ก่อกรรมทำชั่ว

ถึงเวลานั้น

หยางเฟิงก็คงทำได้เพียงจัดการกับญาติที่กระทำผิดกฎหมายเพื่อผดุงความเป็นธรรมเอาไว้

ได้ยินเช่นนี้

เย่เมิ่งเหยียนก็เข้าใจความหมายของหยางเฟิง

เธอพยักหน้าด้วยสีหน้าที่จริงจัง แล้วกล่าวว่า: "ที่รัก คุณวางใจได้ ต่อไปฉันจะควบคุมดูแลแม่ของฉันให้ดีค่ะ"

"เอาละ ไม่ต้องเอ่ยถึงแม่ของคุณแล้ว"

หยางเฟิงยื่นมือไปลูบผมของเย่เมิ่งเหยียน แล้วกล่าวถามด้วยสีหน้าที่อ่อนโยนว่า: "เมิ่งเหยียน ที่ฉันกักบริเวณคุณตาของคุณ คุณเกลียดฉันหรือเปล่า?"

อันที่จริงการจัดการกับตระกูลหลันในเวลานี้

หยางเฟิงได้คำนึงถึงความรู้สึกของเย่เมิ่งเหยียนเสมอ

เขากลัวว่าเพราะเรื่องราวของตระกูลหลัน จะส่งผลกระทบต่อความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขา

เย่เมิ่งเหยียนล้มตัวในอ้อมกอดของหยางเฟิง ส่ายหน้าแล้วกล่าวว่า: "ไม่ค่ะ ฉันรู้ว่า เป็นเพราะฉันคุณจึงไม่ฆ่าคุณตาของฉัน แล้วก็เป็นเพราะฉัน จึงได้ให้เงินแม่ของฉันมากมายขนาดนั้น ที่รัก ขอบคุณนะคะ!"

พูดถึงสุดท้ายนี้

เย่เมิ่งเหยียนก็ตาแดงก่ำ

เธอเงยหน้าขึ้น มองหยางเฟิงด้วยสีหน้าที่ซาบซึ้งใจ

เห็นว่าเย่เมิ่งเหยียนน้ำตาคลอเบ้า

หยางเฟิงก็อดไม่ได้ที่จะก้มลงไปจูบ

เย่เมิ่งเหยียนก็ตอบรับอย่างกระตือรือร้น

จูบนี้

ราวกับชั่วฟ้าดินสลาย

เป็นเวลานานไม่อาจตัดใจแยกจากกันได้

จนกระทั่ง หลังจากที่ปากของคนทั้งสองเริ่มชา จึงแยกจากกันอย่างไม่เต็มใจ

"ที่รัก!"

เย่เมิ่งเหยียนอิงแอบในอ้อมกอดของหยางเฟิง สีหน้าเขินอาย ทำท่าทีน่ารักน่าชัง

เมื่อเห็นเช่นนี้แล้ว

หยางเฟิงจึงอดไม่ได้ที่จะอยากกิน

เขาก้มหน้าลงกระซิบข้างหูของเย่เมิ่งเหยียนว่า: "ที่รัก เรามีน้องชายน้องสาวให้พั่นพั่นสักคนดีไหม?"

ได้ยินเช่นนี้

เย่เมิ่งเหยียนก็หน้าแดงขึ้นมาทันที

ราวกับคนที่เมาเหล้า

ท่วงท่าอันสง่างามยิ่งทำให้คนหลงใหล

เมื่อเห็นเช่นนี้

ไหนเลยหยางเฟิงจะอดทนไหว

มือทั้งสองอุ้มเย่เมิ่งเหยียนขึ้นแล้วเดินไปยังห้องนอน