บทที่ 56

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับสายตาอันเร่าร้อนของเย่ลั่ว เย่เมิ่งเหยียนจึงขมวดคิ้วด้วยสีหน้าไม่สบายใจ

เธอขมวดคิ้วแล้วกล่าวว่า “กรุณาให้เกียรติกันด้วยค่ะ”

“ให้เกียรติ? ฮ่าๆ” เย่ลั่วหัวเราะร่าออกมา

“คนสวย ได้ยินมาว่าแต่งงานกับยาจกเหรอ ไปอยู่กับฉันดีกว่าไหม ฉันชื่อเย่ลั่ว รับประกันเลยว่าเธอจะต้องมีกินมีใช้ไปตลอดชาติ”

ระหว่างที่พูด เย่ลั่วก็ยื่นมือออกไปที่ใบหน้าของเย่เมิ่งเหยียนด้วยสีหน้ายียวน

“คุณจะทำอะไรน่ะ”

เพี๊ยะ!

เย่เมิ่งเหยียนตวาดลั่น แล้วตบเข้าที่ใบหน้าของเขาอย่างจัง

เธอไม่เคยเจอคนหน้าไม่อายขนาดนี้มาก่อนเลย ถึงขั้นจะลวนลามผู้หญิงมีสามีแล้วงั้นหรือ

เมื่อเย่ลั่วโดนตบหน้าไปเต็มแรงหนึ่งที เขาก็ชะงักไป

“เย่เมิ่งเหยียน เธอบ้าไปแล้วเหรอ เธอไม่รู้หรือไงว่าคนที่เธอตบคือใคร”

“นี่คือประธานเย่ซื่อกรุ๊ปของพวกเรา เป็นคนตระกูลเย่จากเมืองเอก เธอทำเขาแบบนี้เธอต้องได้รับการลงโทษแน่!”

เมื่อเห็นเย่ลั่วถูกตบหน้าแบบนี้ เย่ชิวก็รีบก้าวออกมาปกป้อง

ตระกูลเย่แห่งเมืองเอก?

เย่เมิ่งเหยียนขมวดคิ้ว

เมื่อก่อนเธอเคยได้ยินคุณปู่เย่เทียนเล่าให้ฟังว่า ตระกูลเย่แห่งตงไห่เป็นเพียงส่วนหนึ่งของตระกูลเย่แห่งเมืองเอกเท่านั้น

คิดไม่ถึงเลยว่า คนของตระกูลเย่จากเมืองเอกจะมาถึงตงไห่

“นังแพศยา เธอกล้าตบหน้าฉัน ฉันไม่เอาเธอไว้แน่!”

สีหน้าของเย่เมิ่งเหยียนเกรี้ยวกราด เขายกมือขึ้นตั้งท่าจะตบหน้าเย่เมิ่งเหยียน

กรี๊ดดด!

เย่เมิ่งเหยียนกรีดร้องก่อนจะถอยหลังหนีไปอย่างรวดเร็ว

เธอเป็นแค่ผู้หญิงคนหนึ่ง จะไปสู้เย่ลั่วได้ยังไง

ฟึ่บ!

ในตอนที่ฝ่ามือของเย่ลั่วกำลังจะกระทบเข้าที่ใบหน้าของเย่เมิ่งเหยียนอยู่นั้น เงาร่างหนึ่งก็โฉบเข้ามา

“คนที่กล้ารังแกผู้หญิงของฉัน มันจะต้องตาย”

หยางเฟิงคว้าข้อมือของเย่ลั่วเอาไว้ด้วยสีหน้าเอาเรื่องเต็มที่