บทที่ 587

เมื่อเห็น สีหน้ากลั้นขำชองเหลิงฉาน

ผู้คุมกฎสิบพูดอย่างโกรธเคืองว่า “เอาล่ะ! ไม่ต้องไปกังวลกับตระกูลหนิง! เนื่องจากเขาปฏิเสธที่จะร่วมมือกับเรา

พวกเราก็ขี้เกียจไปสนใจเขา หลังจากที่พวกเราฆ่าหยางเฟิงแล้ว มาจัดการตระกูลหนิงกันเถอะ! "

“ตอนนี้เป็นเวลาดึกดื่นแล้ว ข้าไม่รบกวนท่านแล้ว ท่านรับพักผ่อนเถอะ！”

เมื่อพูดจบ

ผู้คุมกฎสิบก็หันกายจากไป

“ฮ่าฮ่าฮ่า！”

หลังจากที่ผู้คุมกฎสิบเดินจากไป ในที่สุดเหลิงฉานก็กลั้นหัวเราะไว้ไม่ไหว

นี้เป็นครั้งแรกของเขาที่ได้เห็นผู้เป็นผู้คุมกฎสิบของกุ่ยเหมินห่อเหี่ยว

ผู้คุมกฎสิบที่เดินออกจากเต็นท์ได้ยินเสียงหัวเราะของเหลิงฉานและดวงตาภายใต้หน้ากากเกิดการกลืนไม่เข้าคายไม่ออก

“หึ！”

เขาถอดหายใจอย่างเยือกเย็นและหายตัวไปบนพื้น

ในขณะเดียวกัน

ตอนที่ผู้คุมกฎสิบกำลังจะออกจากที่พำนักของกลุ่มพันธมิตรโลกบู๊

ฟิ้ว！

เงาร่างหนึ่งบินผ่านมา

“ขอเข้าพบผู้คุมกฎสิบ!” เย่ชิวกล่าวด้วยความเคารพ

ผู้คุมกฎสิบมองไปทางเย่ชิวพลางถามว่า“เย่ชิว หน้าเจ้าเป็นอะไร？ ธุระที่ฝากให้ไปทำเป็นอย่างไรบ้าง？”

เย่ชิวพูดด้วยใบหน้าน่าเกลียดว่า "ผู้คุมกฎสิบได้โปรดให้อภัยกับความผิดพลาดของข้าด้วย! ตาเฒ่าเย่หลงไม่ยอมรับรับสินบน ไม่ว่าข้าจะบังคับหนักแค่ไหน เขาก็ปฏิเสธที่จะช่วยเรา และยังตบหน้าข้าอีกด้วย.. ."

เมื่อได้ยินดังนั้น

ผู้คุมกฎสิบไม่มีสีหน้าตกใจอันใด เหมือนรู้อยู่แล้วว่าต้องเป็นเช่นนี้ พูดพึมพำกับตนเองว่า“คิดไม่ถึงจริงๆว่าหมู่บ้านเล็กๆอย่างหมู่บ้านตระกูลเย่จะมีของล้ำค่าซ่อนอยู่”

เย่ชิวถามด้วยสีหน้าเคร่งขรึม: "ผู้คุมกฎสิบ พวกเราลงมือฆ่าเจ้าเย่หลงนี้ดีหรือไม่？ ทำลายหมู่บ้านเย่ทั้งหมด？"

ตอนที่พูดประโยคนี้

รังสีอาฆาตเปล่งออกมาจากสายตาของเย่ชิว

ผู้คุมกฎสิบเหลือบไปมองเย่ชิว

เจ้าเด็กคนนี้ตั้งแต่พ่อเขาถูกฆ่าและขาของเขาเป็นง่อย

สภาพอารมณ์ก็เปลี่ยนไป

กลายเป็นนิสัยชั่วร้าย

เปรียบดั่งงูพิษที่มีฤทธิ์ร้ายแรง

ด้วยเหตุนี้

เขาถึงถูกตาต้องใจเย่ชิว

ให้เขาเข้าร่วมกุ่ยเหมิน

“เหอะ เหอะ”

ผู้คุมกฎสิบพูดพลางยิ้มเบาๆว่า“ไม่จำเป็นหรอก เย่หลงเป็นคนแก่อายุร้อยปีแล้ว ถึงแม้จะมีความสามารถเก่งกาจ มันก็ไม่ต่างอะไรจากไม้ใกล้ฝั่ง”

“จุดประสงค์ของพวกเราคือแย่งชิงชิ้นส่วนแผนที่จักรพรรดิมังกร และตอนนี้ไม่สมควรจะสร้างปัญหาอีกต่อไป! เมื่อเราคว้าชิ้นส่วนแผนที่จักรพรรดิมังกรได้ ค่อยมาจัดการตาแก่นี้ทีหลัง!”

“ขอรับ！”

เย่ชิวไม่กล้าที่จะต่อต้านการตัดสินใจของผู้คุมกฎสิบ

เพียงแต่ในแววตาของเขามีความโหดร้าย