บทที่ 596

ในดวงตาเปิดเผยใจที่ไม่สงบออกมา

ในความคิดของหล่อน ครั้งนี้หยางเฟิงวู่วามมากไปแล้วจริง ๆ ！

ถ้าเกิดปัญหาอะไรแล้วมาเสียใจทีหลังก็ไม่ทันแล้ว

แต่

หนึ่งนาทีผ่านไปแล้ว……

สองนาทีผ่านไปแล้ว……

สามนาทีผ่านไปแล้ว……

นอกจากหินภูเขายังสั่นไหวอยู่

ก็ไม่มีความผิดปกติใด ๆ ปรากฏขึ้น

ไม่มีฝนธนู

และก็ไม่มีกลไกอื่น

มีเพียงประตูสุสานที่สั่นไหวเล็กน้อย จากนั้นนิ่งสนิทแล้ว！

ทุกคนอดไม่ได้ที่จะมองหน้ากันแวบหนึ่ง

นี่สรุปแล้วเกิดเรื่องอะไรขึ้น？

หยางเฟิงหันหน้ามามองเย่หลง ถามว่า“นายท่าน นี่สรุปแล้วเกิดเรื่องอะไรขึ้น？”

เมื่อกี้

ถึงแม้หยางเฟิงไม่ได้ใช้แรงทั้งหมด

แต่ก็ใช้พลังสามส่วนแล้ว！

อย่าดูถูกพลังสามส่วนนี้

พลังเหล่านี้ภายใต้ฝ่ามือทั้งสองของหยางเฟิง ถึงแม้เป็นประตูใหญ่เหล็กที่กันกระสุนก็จะแตกเป็นเสี่ยงๆในพริบตา！

แต่ตอนนี้

ประตูสุสานทั้งหมดนอกจากสั่นไหวเล็กน้อยแล้ว

ก็ไม่มีการเปลี่ยนแปลงใด ๆ แล้ว……

ได้ยินคำพูดของหยางเฟิง

เย่หลงทำตาขาวใส่แล้ว พูดอย่างอารมณ์เสียว่า“เด็กโง่ ใครให้นายใช้พลังหยาบกระด้างเปิดประตูแล้ว？ บอกนายให้ประตูสุสานนี้ใช้หินขนาดใหญ่หมื่นกิโลทำออกมา”

“ไม่ต้องพูดเป็นพลังของนายคนเดียว เกรงว่าถึงแม้ใช้ปืนใหญ่ก็ระเบิดไม่ออก！”

อ๊ะ？

ได้ยิน

หยางเฟิงตะลึงแล้ว

เขาคิดไม่ถึงประตูสุสานนี้จะแข็งแรงอย่างนี้！

เขาก็ครุ่นคิดเล็กน้อย

ถ้าหากตัวเองใช้พลังทั้งหมดน่าจะสามารถฝืนเปิดประตูสุสานได้！

ถ้าหากความคิดอันนี้ของหยางเฟิงถูกเย่หลงรู้แล้ว เขาจะต้องตกใจจนสีหน้าเปลี่ยนไปอย่างแน่นอน

หินขนาดใหญ่หมื่นกิโลต่างก็สามารถผลักออกได้

นายแม่งยังเป็นคนหรือเปล่า？

เป็นซุปเปอร์แมนที่ใส่กางเกงในกลับด้านแล้ว！

แต่หยางเฟิงจะไม่ทำอย่างนี้

เพราะในเมื่อเย่หลงพูดอย่างนี้แล้ว ไอ้แก่คนนั้นจะต้องมีวิธีเปิดประตูสุสานอย่างแน่นอน

เพียงเห็นเย่หลงมาถึงด้านข้างหน้าประตูสุสาน ที่นั่นวางหินก้อนหนึ่งอยู่

！