บทที่ 612

สำหรับสมุนไพรเหล่านั้นที่มีมานานหลายทศวรรษแล้ว แม้ว่าจะมีผลต่อนักบู๊อยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้มีประโยชน์เท่ากับสมุนไพรที่มีอายุมากกว่าร้อยปี

หยางเฟิงไม่สนใจแม้แต่น้อย

นักบู๊ที่ตามมาทีหลังอยากจะแย่ง ก็ปล่อยให้พวกเขาไป

หยางเฟิงหันหน้าไปมองเย่หลงและพลางถามว่า "นายท่าน ท่านว่าชิ้นส่วนของภาพมกุฎมังกรอยู่ที่ใด？"

เย่หลงพูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งว่า “เจ้าหนุ่ม เจ้าอย่าได้รีบร้อนไปนักเลย โดยธรรมชาติชิ้นส่วนของภาพมกุฎมังกรชิ้นนี้ถูกฝังไว้พร้อมกับบรรพบุรุษ แต่สุสานของบรรพบุรุษก็ยังห่างไกลออกไป ข้าคาดว่าน่าจะใช้เวลาเดิน1วัน 1 คืน จึงน่าจะถึงที่หมาย ! "

อะไรนะ？

เมื่อได้ยินดังนั้น

หยางเฟิงพลันตกตะลึงไปชั่วขณะ

สุสานเย่เวิ่นนี้ยังคงอยู่ห่างไกลจากที่นี่

และยังใช้เวลาเดินตั้ง1วัน1คืน

เมื่อคิดได้ดังนี้

หยางเฟิงจึงอดไม่ได้ที่จะถามว่า “นายท่าน หุบเขานี้สรุปแล้วกว้างใหญ่มากแค่ไหนกัน?”

เย่หลงเงยหน้าขึ้นและพูดด้วยความอาลัยอาวรณ์ว่า: “บอกตามตรง ตามคำอธิบายของพ่อข้า หุบเขานี้มีเส้นผ่านศูนย์กลางหลายร้อยลี้! นี่คือสิ่งที่บรรพบุรุษของข้าค้นพบโดยบังเอิญขณะไล่ล่าโจรสลัดแคระ”

เมื่อร้อยปีก่อนโจรสลัดแคระได้เข้ารุกรานต้าเซี่ย

นักบู๊มากมายต่างทยอยต้านการต่อสู้

ในฐานะที่เย่เวิ่นเป็นปรมาจารย์บู๊รุ่นที่1 จึงมีต้องทำหน้าที่นี้อย่างเลี่ยงไม่ได้

ในการไล่ล่าหน่วยโจรสลัดแคระครั้งหนึ่ง

ได้บังเอิญหลงมาที่นี่

ในท้ายที่สุด

เย่เวิ่นประสบความสำเร็จในการฆ่ากลุ่มโจรสลัดแคระกลุ่มนี้

ยังทำให้เขาตัดสินใจว่า เขาจะสร้างสุสานของตนเองที่นี้

“อะไรนะ! รัศมีหนึ่งร้อยลี้!”

เมื่อได้ยินดังนั้น

หยางเฟิงถึงกับตะลึงงัน

เดิมทีเขาคิดว่าหุบเขาเล็กๆ แห่งนี้อาจยาวเพียงไม่กี่ลี้ แต่เขาคิดไม่ถึงว่าจะมีเส้นผ่านศูนย์กลางร้อยลี้!

เมื่อเห็นท่าทีที่ตกใจของหยางเฟิง

เย่หลงจึงกล่าวอย่างภาคภูมิใจว่า: “เจ้าหนุ่ม ทึ่งเลยละสิ! ข้าบอกเจ้าแล้ว หากไม่ใช่เพราะข้าเป็นผู้นำทางเจ้า เจ้าก็ไม่มีทางที่จะหาสุสานของบรรพบุรุษเจอหรอก”

เมื่อได้ยินดังนั้น

หยางเฟิงอดไม่ได้ที่จะส่ายหัวและยิ้มอย่างขมขื่น

เป็นการยากที่จะหาสุสานเย่เวิ่นในรัศมีหลายร้อยลี้

ดูเหมือนการพาเย่หลงมาด้วยจะเป็นตัวเลือกที่ชาญฉลาด

มิฉะนั้นเพียงแค่มองหาสุสานก็ทำให้เหนื่อยพอแล้ว