ตอนที่ 626
บทที่ 626
October 21, 2026
“ไอ้หย๋า จู่ๆ ข้าก็รู้สึกปวดท้องขึ้นมา”
“อย่าพูดเลย ขาข้าก็เหมือนจะบาดเจ็บนิดหน่อย”
...
นักบู๊สามพันคนเริ่มซุบซิบกัน และทยอยกันพูดขึ้นมา
เสียงของพวกเขา
เริ่มด้วยเสียงที่เบา
และยิ่งดังขึ้นเรื่อยๆ โช้งเช้งราวกับตลาดสด!
ทุกคนไม่ได้โง่
ณ ตอนนี้ จะลงมือก่อนได้อย่างไร
เมื่อเห็นว่าไม่มีใครก้าวออกมา
สีหน้าของผู้คุมกฎสิบก็ค่อยๆ เคร่งขรึมขึ้น
ดวงตาของเขา
แผ่เจตจำนงสังหารอันเยือกเย็นออกมา!
“อะไรนะ? พวกเจ้าอยากตายนักหรือ!”
ในสายตาของผู้คุมกฎสิบ
นักบู๊เหล่านี้ล้วนเป็นกองหนุนไร้ประโยชน์
ในเมื่อเป็นแค่พวกไร้ประโยชน์ ก็ต้องพร้อมที่จะตาย
ไม่อย่างนั้น จะเก็บไว้พวกมันไว้ทำไม?
"ฮ่าๆ!"
เมื่อเห็นสถานการณ์เช่นนี้
หยางเฟิงก็หัวเราะออกมาก่อนที่ทุกคนจะได้พูดอะไร
“มิน่าล่ะถึงชื่อกุ่ยเหมิน เป็นกลุ่มคนที่รู้จักแต่หดหัวเก็บหาง คนไม่ใช่ ผีก็ไม่เชิง! ตัวเองไม่กล้าลุยเอง ก็ยังหวังให้นักบู๊คนอื่นๆ เป็นกองหนุนลุยแทน!”
"ถ้าเป็นแบบนี้ ข้าว่าพวกเจ้ากุ่ยเหมินควรเปลี่ยนชื่อเป็นกุยเหมิน (แปลว่า กระดองเต่า) แทนนะ!"
“เพราะยังไง พวกเจ้าก็เป็นเพียงกลุ่มเต่าที่หดหัวอยู่แต่ในกระดอง!”
“เจ้าเด็กน้อย อยากตายนักเหรอ!”
“ไอ้สารเลว กล้าดียังไงมาลบหลู่กุ่ยเหมิน!”
“พวกเราฆ่าได้หยามไม่ได้ ท่านครับ ให้พวกเราลุยเถอะ!”
หยางเฟิงทำตัวเหมือนกำลังขี่อยู่บนคอ และถ่ายของเสียใส่พวกกุ่ยเหมิน
ผู้คนของกุ่ยเหมิน
ทนไม่ไหวแล้ว!
พวกเขารู้ว่าขั้นบันไดพวกนี้ อาจจะมีอะไรแปลก
แต่หากสู้กัน ก็ไม่สามารถเอาชนะหยางเฟิงได้
หรือจะให้ไม่ทำอะไร แล้วรอให้โดนด่าอยู่เฉยๆ หรือ?
ด้วยความปากเสียของหยางเฟิง ไม่ด่าพวกเขาให้ตายสิแปลก!
สีหน้าของผู้คุมกฎสิบค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีเขียว
แม้เขาจะควบคุมตัวเองได้ แต่ไม่สามารถควบคุมอารมณ์คนของกุ่ยเหมินทั้งหมดได้
“ท่านครับ ให้ข้าลุยเถอะ!”
ณ ขณะนี้
เย่ชิวมาที่ข้างหน้าผู้คุมกฎสิบ
ผู้คุมกฎสิบมองไปที่เย่ชิว และพยักหน้า: "ได้ เจ้าลองนำพาคนจำนวนหนึ่งลุยขึ้นไปดู ดูซิว่าหยางเฟิงมีกลอุบายอะไรมั้ย และจงจำไว้ ต้องระวังตัวให้มาก!"