บทที่ 628

"ฮ่าๆ!"

หยางเฟิงหัวเราะเบาๆ : "ในเมื่อพวกเจ้าพูดอย่างนั้น งั้นพวกเรามาพนันกันไหม?"

“พนันอะไร?”

เมื่อได้ยินสิ่งที่หยางเฟิงพูด

ผู้คุมกฎสิบและเหลิงฉานต่างก็ขมวดคิ้ว

“พวกเราสามคนปีนขึ้นบันไดหินไปพร้อมกัน ใครสามารถปีนขึ้นไปได้ก่อนก็จะเป็นผู้ชนะ คนที่ชนะจะได้สิ่งของเดิมพันจากอีกสองคนที่เหลือ!”

ระหว่างที่พูด

หยางเฟิงหยิบเห็ดหลินจือพันปีออกมา และถามด้วยรอยยิ้มครึ่งหนึ่ง: “นี่คือเห็ดหลินจือพันปีที่ข้าได้มาจากหุบเขา ข้ายินดีจะใช้มันเป็นเดิมพัน ท่านทั้งสองคนคิดว่าอย่างไร?”

เงียบฉี่……

เมื่อเห็นเห็ดหลินจือพันปีในมือของหยางเฟิง

แววตาของผู้คุมกฎสิบและเหลิงฉานต่างก็ปรากฏความโลภอย่างสุดๆ ออกมา!

มูลค่าของเห็ดหลินจือพันปีไม่ได้ด้อยไปกว่าโสมพันปีเลย

สำหรับนักบู๊แล้ว ถือว่ามีประโยชน์เป็นอย่างมาก

เมื่อเห็นว่าผู้คุมกฎสิบและเหลิงฉาน เพียงแค่แสดงสีหน้าโลภออกมาแต่ไม่พูดอะไร

หยางเฟิงจึงพูดอย่างเยาะเย้ยว่า:

“ทำไม พวกท่านไม่กล้าเหรอ? คนหนึ่งเป็นถึงผู้คุมกฎสิบแห่งกุ่ยเหมิน ส่วนอีกคนก็เป็นถึงผู้คุมกฎใหญ่ของศูนย์พันธมิตรบู๊ แต่ไม่กล้าแม้แต่จะเดิมพัน มันน่าผิดหวังจริงๆ!”

พูดเสร็จ

หยางเฟิงก็ส่ายหัวด้วยสีหน้าผิดหวัง

ผู้คุมกฎสิบและเหลิงฉานมองหน้ากัน

หลังจากนั้น

ทั้งสองจ้องไปที่หยางเฟิง และกล่าวว่า "หยางเฟิง เจ้าอย่ามายั่วยุพวกเรา! ในเมื่อเจ้าพูดอย่างนั้น เราก็จะเดิมพันกับเจ้า!"

พวกเขาไม่เชื่อว่า

ด้วยความแข็งแกร่งของพวกเขาทั้งสองคน จะไม่สามารถเอาชนะหยางเฟิงที่มีเพียงคนเดียวได้

และที่สำคัญที่สุดคือ

ตอนนี้ลูกน้องของพวกเขาก็กำลังดูอยู่ที่นี่

หากพวกเขาไม่กล้าที่จะเดิมพันกับหยางเฟิง

วันหลังอยู่ต่อหน้าลูกน้อง ยังจะมีบารมีอะไรเหลืออยู่อีก?

หยางเฟิง ไอ้สารเลวนี้ พูดเพียงคำเดียวก็สามารถต้อนพวกเขาซะจนมุมได้!

"ดีมาก!"