บทที่ 677

พูดถึงตอนท้าย

หนิงเหลยถิงก็แสดงสีหน้าที่แผ่ออร่าสังหารออกมา

หยางเฟิงคนนี้ ได้ทำให้เกิดผลกระทบต่อความสัมพันธ์ระหว่างพ่อลูกของเขากับหนิงชิงเฉิงซะแล้ว

หนิงชิงเฉิงทำสีหน้าเย็นชา จ้องไปที่หนิงเหลยถิงและกล่าวว่า "ถ้าพ่อกล้าฆ่าพี่เฟิง หนูจะไม่นับว่าเราเป็นพ่อลูกกันอีก!"

พูดจบ

หนิงชิงเฉิงก็หันหัวแล้วเดินจากไป โดยไม่หันกลับมามอง!

“ก ก แก...กลับมาเดี๋ยวนี้!”

“แกนี่มันลูกอกตัญญู เพื่อไอ้เขยแต่งเข้าขยะคนหนึ่ง ถึงกลับกล้ามาข่มขู่พ่อ!”

"กลับมาเดี๋ยวนี้!!!"

เมื่อเห็นแผ่นหลังของหนิงชิงเฉิงเดินจากไป

หนิงเหลยถิงก็โมโหจนกลั้นไม่อยู่!

หนิงชิงเฉิงเพื่อหยางเฟิง ถึงขั้นคิดจะตัดพ่อตัดลูกกับเขา!

“ท่านฝง!”

หนิงเหลยถิงตะโกนเสียงดัง

“ข้าน้อยอยู่นี่แล้วครับ!”

มีเงาร่างคนแก่ปรากฏตัวต่อหน้าเขา

เงาร่างคนแก่คนนี้ แม้จะหลังค่อมเล็กน้อย

แต่กลิ่นอายที่แผ่ออกจากตัวของเขานั้น น่ากลัวมากทีเดียว

ราวกับสัตว์ป่าดุร้ายที่ซ่อนตัวอยู่ในความมืด

พร้อมที่จะระเบิดการโจมตีที่รุนแรงถึงแก่ชีวิตได้ทุกเมื่อ!

หนิงเหลยถิงกัดฟันและพูดว่า “เจ้าจงไปตงไห่ และฆ่าไอ้ขยะนั่นซะ!”

หนิงชิงเฉิงเพื่อหยางเฟิง ยอมแม้กระทั่งละทิ้งชิงเฉิงกรุ๊ป และตัดความสัมพันธ์พ่อลูกกับตน

นี่เป็นเรื่องที่เขายอมไม่ได้อย่างแน่นอน

และต้นตอของเรื่องทั้งหมดนี้ก็คือ หยางเฟิง

เพราะฉะนั้น หยางเฟิงจำเป็นต้องตาย!

"ได้ ขอรับ!"

พูดจบ

เงาร่างแก่ๆ นั้นก็หายวับไปในพริบตา

หนิงเหลยถิงกำหมัดแน่น กัดฟันพูดกับตัวเองว่า "หยางเฟิง ไม่ว่าแกจะเป็นเขยแต่งเข้า ลูกที่ถูกทิ้งหรืออะไรก็แล้วแต่ ถ้าแกกล้าที่จะขวางอนาคตของลูกสาวฉัน แกก็ต้องตาย!"

ทันใดนั้น

ออร่าสังหารที่เยือกเย็นแผ่ปกคลุมไปทั่วทั้งห้องหนังสือ

และอุณหภูมิในอากาศ ก็ลดลงถึงจุดเยือกแข็งในทันที!

ณ เวลานี้

หนิงชิงเฉิงได้เดินออกจากห้องหนังสือไปแล้ว

สวีโหย่วหรง รีบเดินตามเธอมาอย่างรวดเร็ว

"คุณหนูใหญ่..."

เพี้ยะ!

ไม่ทันรอให้สวีโหย่วหรงพูดจบ

หนิงชิงเฉิงก็ตบหน้าเธออย่างแรง

สวีโหย่วหรงใช้มือประคบใบหน้าตัวเอง พร้อมกับปรากฏสีหน้าแสดงความไม่อยากจะเชื่อออกมา

"คุณหนูใหญ่...คุณ"