บทที่ 68

หลังจากกล่าวจบ เขาก็มองไปที่เย่กวงที่นั่งคุกเข่าบนพื้นด้วยสีหน้าเดือดดาล

ใบหน้าของเย่กวงบวมแดงเนื่องจากโดนหยางเฟิงตบหน้า

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับสายตากินเลือดกินเนื้อของเย่ห้าว เขาก็ไม่สนใจบาดแผลบนใบหน้าอีกต่อไป เขาตอบกลับด้วยน้ำตานองหน้า “ท่านผู้นำเย่ เรื่องราวทั้งหมดนี้ไม่ใช่ความผิดของผมนะครับ ทั้งหมดนี้เป็นฝีมือของหยางเฟิง!”

เย่ห้าวตวาดลั่น “ตระกูลเย่แห่งตงไห่มันเกินเยียวยาแล้ว ฉันมันตาบอดเองที่ช่วยพวกนาย ใครก็ได้เข้ามาลากมันออกไปกระทืบที แล้วถอนการลงทุนทั้งหมดในตระกูลเย่แห่งตงไห่มาให้หมด!”

“ครับ!”

สิ้นเสียง บอดี้การ์ดของตระกูลเย่ก็ก้าวเข้ามาแล้วลากตัวเย่กวงออกไป

เย่กวงรีบตะโกนร้อง “ท่านผู้นำเย่ อย่านะ”

ถ้าเย่ห้าวถอนการลงทุนทั้งหมดไปจากตระกูลเย่แห่งตงไห่ล่ะก็

นั่นไม่เท่ากับว่าตัวเขาต้องกลับไปหมดตัวอีกครั้งงั้นหรือ

กว่าเย่กวงจะได้เป็นผู้นำตระกูลเย่แห่งตงไห่ได้นั้นไม่ใช่เรื่องง่าย

ทว่าในชั่วพริบตาเดียว ทุกอย่างจะกลับไปเป็นศูนย์อีกครั้งงั้นหรือ

อ๊ากก!

อ๊ากก!

อ๊ากก!

เย่กวงร้องโหยหวนอยู่ได้ไม่นาน ใบหน้าของเขาก็เขียวช้ำบวมเปล่ง

“พ่อ พวกเราจะเอาคนไปฆ่าไอ้ลูกเขยนั่นที่ตงไห่เลยดีไหม” เย่หมิงกล่าวด้วยความเกลียดชัง

เย่ห้าวเหลียวไปมอง ไอ้หน้าบากที่ตอนนี้ไร้วรยุทธ์นอนอยู่บนเปล แล้วกล่าวด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “ไม่ขนาดไอ้หน้าบากยังถูกไอ้ลูกเขยตัวดีนั่นทำจนสิ้นท่าแบบนี้ เห็นได้ชัดว่าไอ้ลูกเขยนั่นไม่ใช้คนธรรมดา ฉันขอเวลาในการสืบก่อน”

ตงไห่

วิลล่าหยุนติ่ง

“ที่รัก พั่นพั่นอายุใกล้หกขวบแล้ว คุณว่าเราควรหาโรงเรียนอนุบาลให้ลูกเลยดีไหม”

เย่เมิ่งเหยียนเอ่ยถามขึ้นขณะนอนอยู่บนเตียงซุกไซร้อยู่ในอ้อมอกของหยางเฟิง

หยางเฟิงยิ้ม “เรื่องนี้ให้เป็นหน้าที่ของผมเถอะ เดี๋ยวผมโทรไปหาหม่าตงให้เขาช่วยหาโรงเรียนอนุบาลที่ดีที่สุดให้ คุณว่าอย่างนี้ดีไหม”

เย่เมิ่งเหยียนพยักหน้า “ขอบคุณค่ะที่รัก!”

เมื่อกล่าวจบเธอก็รู้สึกว่าหัวใจของเธอเต้นแรง ร่างกายของเธอร้อนผ่าว

ความสามารถของหยางเฟิง ทำให้เสน่ห์ในความเป็นชายในตัวเขายิ่งน่าหลงใหลมากขึ้น

เย่เมิ่งเหยียนเงียบไปพักหนึ่งก่อนจะถามว่า “ที่รัก คุณรู้ไหมคะวันศุกร์หน้าเป็นวันอะไร”

หยางเฟิงเกาหัวแล้วถามด้วยความว่างเปล่า “วันอะไรหรือ เป็นวันพิเศษอะไรรึเปล่า”

เย่เมิ่งเหยียนพูดอย่างเขินอาย “ไม่ใช่ค่ะ เป็นวันสำคัญมากวันหนึ่ง”