บทที่ 685

เย่เทียนอดไม่ได้ที่จะถาม

เย่โหรวพาเขาไป ยิ่งเดินไปคนก็ยิ่งน้อยลง

“อย่าเพิ่งพูดอะไร อีกเดี๋ยวก็ถึงแล้ว!”

เย่โหรวจ้องเย่เทียนตาเขม็ง

ในตาเจตนาฆ่าน่าเกรงกลัว

ราวกับว่าสถานที่ที่พวกเขากำลังจะไป คือถ้ำเสือรังหมาป่า!

เมื่อเห็นสถานการณ์เช่นนี้

เย่เทียนที่ผ่านอะไรมานับไม่ถ้วน ยังกลับรู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย

ใช้เวลาเพียงครู่เดียว

ทั้งสองคนก็มาถึงคฤหาสน์

เป็นคฤหาสน์ที่ซ่อนอยู่ในหุบเขา เงียบสงบและห่างไกลผู้คน

ถ้าไม่มีคนนำทางมา

คนทั่วไปคงไม่อาจหาเจอได้

แม้แต่เย่เทียนก็อดไม่ได้ที่จะมีสีหน้าประหลาดใจ!

เขาอาศัยอยู่ในตงไห่มาหลายสิบปี ยังไม่เคยรู้มาก่อนว่ามีสวนท้อเช่นนี้อยู่

เย่โหรวกล่าว: “บอกคุณตามตรง สวนท้อนี้เป็นของตระกูลเย่จงโจวเรา!”

เมื่อได้ยินเช่นนี้

ในใจเย่เทียนก็ยิ่งรู้สึกหวาดกลัวมากขึ้น

ก่อนหน้านี้ เขายังถือตัวว่าตัวเองเป็นครอบครัวชั้นหนึ่งในตงไห่อยู่เลย

แต่กลับกลายเป็นว่า ขนาดตัวเองโดนคนจับตาดูอยู่ ยังไม่รู้ด้วยซ้ำ

เย่โหรวไม่ได้พูดอะไรต่ออีก

เธอดึงเย่เทียนเข้าไปข้างในต่อ

ยิ่งเข้าไปข้างใน

เย่โหรวก็ยิ่งระมัดระวังมากขึ้น

เธอหันหน้าไปกำชับกับเย่เทียนว่า “จำไว้ คนที่อยู่นี่เป็นบุคคลสำคัญ ถ้าฉันไม่ได้บอก คุณห้ามพูดอะไรเด็ดขาด!”

เย่เทียนพยักหน้า เพื่อแสดงว่าเขาเข้าใจแล้ว

ต่อมา

เย่โหรวพาเย่เทียนมาถึงห้องโถง

ภายในห้องโถง ณ ขณะนี้

มีชายหนุ่มกำลังเอนหลังขี้เกียจพิงโซฟาราคาแพงอยู่

ปากของเขากำลังคาบซิการ์อเมริกันอยู่ในปาก ท่าทางเย่อหยิ่งและอยู่เหนือคนอื่นๆ

ข้างหลังเขา มีกลุ่มชายชุดสูทดำยืนอยู่หลายคน

กลุ่มชายเหล่าล้วนมีกลิ่นอายที่แข็งแกร่ง ขมับนูนออก ล้วนเป็นระดับปรมาจารย์ใหญ่ผู้แข็งแกร่งทั้งนั้น!

เมื่อมองไปรอบๆ

หนึ่ง สอง สาม... มีมากถึงสิบคน!

กองกำลังที่น่ากลัวเช่นนี้