บทที่ 70

ร้านอาหารแห่งความฝัน

ภัตตาคารที่หรูหราที่สุดในเมืองตงไห่

ในแต่ละสัปดาห์ ร้านอาหารแห่งความฝันจะรับนัดเพียงครั้งเดียวเท่านั้น

การมากินอาหารที่นี่ อย่างน้อยๆ ต้องเสียค่าใช้จ่ายอย่างต่ำห้าล้านหยวน

แต่แม้ว่าจะเป็นเช่นนี้ ก็ยังเป็นเรื่องยากที่จะมากินอาหารที่ร้านอาหารแห่งความฝันนี้

รายชื่อลูกค้าที่มาจองที่นั่งในร้านอาหารแห่งความฝันนี้ยาวเหยียดไปถึงเดือนหน้า

ขณะนั้นเอง รถมายบัคคันหนึ่งได้ขับมาหยุดอยู่ตรงหน้าร้านอาหารแห่งความฝัน

เสือขาวลงจากรถก่อนจะไปเปิดประตูให้หยางเฟิง

“สวัสดีครับ มีอะไรให้ช่วยไหมครับ”

บริกรสาวคนหนึ่งเดินเข้ามาแล้วยิ้มอย่างสดใส

หยางเฟิงตอบกลับเรียบๆ ว่า “ผมอยากจองที่นั่งสำหรับอาทิตย์หน้า”

บริกรสาวทำหน้ารู้สึกผิด “ขอโทษนะคะ สัปดาห์หน้าถูกจองเรียบร้อยแล้วค่ะ ครั้งหน้าก่อนที่ลูกค้าจะมารบกวนจองมาก่อนนะคะ”

“ไปตามผู้จัดการร้านมา บอกว่าหม่าตงเป็นคนแนะนำผมมาที่นี่”

หยางเฟิงกล่าวอย่างตรงไปตรงมา เพื่อให้ไม่เป็นการเสียเวลา

เอ๊ะ?

บริกรชะงักไปครู่หนึ่ง

แน่นอนว่าเธอรู้จักหม่าตง

เขาเป็นอภิมหาเศรษฐีของเมืองตงไห่

บริกรสาวไม่กล้าชักช้า รีบเดินเข้าไปตามผู้จัดการร้านทันที

ผู้จัดการร้านเดินออกมา

“สวัสดีครับ คุณผู้ชาย”

หยางเฟิงกล่าว “ผมต้องการจองที่นั่งสำหรับอาทิตย์หน้า”

“ขอโทษครับ สัปดาห์หน้ามีคนจองที่นั่งแล้วครับ......”

ไม่รอให้ผู้จัดการร้านกล่าวจบ หยางเฟิงก็พูดขัดขึ้นทันที “ฉันให้สิบล้าน”

ผู้จัดการร้านชะงัก “คุณผู้ชายว่าไงนะครับ”

หยางเฟิงกล่าวเรียบๆ ว่า “ฉันบอกว่าให้สิบล้าน เอาที่นั่งให้ฉัน”

“ขอโทษนะครับ ผม......”

“ยี่สิบล้าน!”

ผู้จัดการร้านเช็ดเหงื่อเย็นๆ ที่ผุดขึ้นบนหน้าผาก “เรื่องนี้ผมคงตัดสินใจไม่ได้ ถ้าอย่างนั้นผมขอไปเรียนเจ้าของร้านให้ทราบก่อน”