บทที่ 710

เขาคาดไม่ถึงว่า สวีโหย่วหรงคนนี้จะมีความโหยหิวขนาดนี้

เริ่มเอ่ยปากก็หนี่งร้อยล้านเลย

แล้วก็ไม่กลัวที่จะทำให้ตนเองอิ่มท้องด้วย!

แต่เขาเก็บซ่อนความประหลาดใจของตนเองเอาไว้ ยิ้มและกล่าวว่า : "เงิน ไม่มีปัญหา! ขอเพียงแค่คุณช่วยจีบชิงเฉิงมาให้ฉันได้ อย่าว่าแต่ 100 ล้านเลย แม้ว่าจะเป็นหนึ่งพันล้านแล้วจะเป็นอย่างไร?"

"เช่นนั้นก็ต้องขอบคุณคุณชายหยุนอย่างมาก......"

สวีโหย่วหรงมีสีหน้าปีติยินดี

"อย่ามัวแต่ขอบคุณฉัน คุณยังไม่บอกกับฉันเลยนะ เรื่องวิธีการของคุณ......"

สวีโหย่วหรงมองซ้ายมองขวาเล็กน้อย

เมื่อเห็นว่าไม่มีใคร

เธอก็กระซิบข้างหูหยุนเฟยฉางทันที : "คุณชายหยุน อันที่จริงอยากจะจีบคุณหนูให้ติดงั้นง่ายดายมาก! ก็แค่ฆ่าคุณชายที่ถูกทอดทิ้งตระกูลหยาง หยางเฟิงคนนั้นซะ!"

"อะไรนะ? หยางเฟิง!"

"เขายังมีชีวิตอยู่เหรอ?"

ได้ยินเช่นนั้น

หยุนเฟยฉางก็ตกตะลึงเป็นอย่างยิ่ง

คุณชายที่ถูกทอดทิ้งตระกูลหยางคนนั้น ไม่ใช่ว่าถูกไล่ออกจากตระกูลหยาง และเร่ร่อนอยู่ข้างถนนแล้วไม่ใช่เหรอ?

ยังไม่ตายเหรอ?

ชีวิตนี้ช่างดื้อรั้นซะจริงๆ!

สวีโหย่วหรงพยักหน้าและกล่าวว่า : "ถูกต้อง! หยางเฟิงไม่เพียงแต่ยังไม่ตาย อีกทั้งยังอยู่ที่ตงไห่ และยังกลายเป็นเขยแต่งเข้าตระกูลเย่ในตงไห่อีกด้วย!"

"คุณหนูของฉัน เพราะรู้ว่าหยางเฟิงยังไม่ตาย ดังนั้นจึงปฏิเสธที่จะยอมรับคุณชายหยุน!"

"หากว่าหยางเฟิงตายไปซะ ในใจของคุณหนูก็จะหยุดคิดถึง ถึงเวลานั้นคุณชายหยุนก็ฉวยโอกาสเข้ามาในเวลาอ่อนแอได้เลย!"

"คุณชายหยุน คุณว่าวิธีการนี้ดีไหม?"

หยุนเฟยฉางหรี่ตาลงเล็กน้อย

มิน่าล่ะหนิงชิงเฉิงจึงปฏิเสธไม่ยอมรับตนเอง

ที่แท้เป็นอย่างนี้เอง......

"เหอเหอ วิธีนี้ของคุณช่างดีจริงๆ"

หยุนเฟยฉางหยิบเช็กธนาคารออกมา และฉีกให้สวีโหย่วหรงหนึ่งใบ

"นี่ห้าสิบล้าน รอหลังจากงานเสร็จสิ้น ฉันค่อยให้คุณอีกห้าสิบล้าน!"

"ขอบคุณคุณชายหยุน!"

สวีโหย่วหรงมีสีหน้าปีติยินดี

เธอยื่นมือไปรับเช็กธนาคาร

แต่หยุนเฟยฉางดึงเช็กธนาคารกลับมา ยิ้มและถามว่า : "คุณยังได้บอกฉันเลยนะ ว่าหยางเฟิงคนนั้นอยู่ที่ไหน?"

สวีโหย่งหรงตกตะลึง หลังจากนั้นจึงยิ้มและกล่าวว่า : "คุณชายหยุน คืนนี้ หยางเฟิงคนนั้นก็มาด้วยเช่นกัน ถึงเวลานั้นฉันจะชี้ให้คุณดู!"