บทที่ 723

และสมาชิกของศูนย์พันธมิตรบู๊แต่ละคนต่างก็ไม่เป็นห่วงชีวิต โหดร้ายทารุณมาก

ไม่เพียงพลังแข็งแกร่งมาก อีกทั้งฆ่าคนขึ้นมาก็ไม่กระพริบตาอย่างสิ้นเชิง

ถึงแม้พวกเขาใช้แรงต่อต้าน

แต่ยังคงไม่ใช่คู่ต่อสู้！

เป็นอย่างนี้ต่อไป

ความมุ่งมั่นในการรบของทหารต่างก็ต้องล่มสลายลงไม่ช้าก็เร็ว！

หม่าตงกัดฟันอยู่ บนหน้าที่มีการศึกษาคิดไม่ถึงจะเปิดเผยแผลเป็นออกมา พูดคำรามอย่างบ้าคลั่งด้วยความโกรธ“ฉันไม่สนว่าแกใช้วิธีอะไรจะต้องอดทนรอท่านแม่ทัพมาถึงให้ได้！”

“แต่……”

หนิวต้าลี่อยากพูดมาก ถ้าหยางเฟิงไม่มาจะทำยังไง？

พวกเขาก็ไม่ใช่ตายไปแล้ว！

แต่

ประโยคนี้เขาไม่กล้าพูดออกมา

เพราะหยางเฟิงก็เป็นเทพในใจของหม่าตง

ไม่อนุญาตให้ล่วงเกินใด ๆ แม้แต่นิด！

หม่าตงจ้องถลึงหนิวต้าลี่แวบหนึ่งอย่างดุร้าย“ไม่มีแต่อะไร！ นายอย่าลืมแล้ว ชีวิตของนายนี้เป็นคุณหยางที่ฝากไว้อยู่ที่นี่ชั่วคราว！”

“ถ้าหากนายกล้าขัดขืนคำสั่ง ตอนนี้ฉันก็จะฆ่านายแล้ว！”

พูดจบคำพูดนี้

หม่าตงมีใบหน้าที่ต้องการฆ่าคนอย่างดุร้าย

หนิวต้าลี่ไม่กล้าพูดแล้ว

เขากัดฟัน！

หันหัวมา！

มือกำดาบเปิดเขา บนหน้าไม่กลัวต่อความตาย

“พวกพ้อง สู้ตายกับพวกเขาแล้ว！”

“ฆ่า！”

“ฆ่า！”

ในเวลาเดียวกันนี้

สมาชิกอื่น ๆ ของพื้นที่สีเทาตงไห่ก็หอบความมุ่งมั่นที่จะตาย มือกำอาวุธมีดหั่นบุกขึ้นไป

พวกเขารู้ตัวเองจะตาย

แต่พวกเขาไม่ถอยอย่างเด็ดขาด

เพราะตงไห่เป็นบ้านของพวกเขา

ที่ข้างหลังเป็นลูกภรรยาของพวกเขา……

ถ้าหากพวกเขาถอย

ให้ปีศาจที่ฆ่าคนไม่กระพริบตาเหล่านี้บุกเข้าตงไห่

ถึงเวลานั้นจะทำให้เกิดโศกนาฏกรรมที่ยากจะให้คนจินตนาการได้！

ดังนั้นพวกเขาสาบานว่าถึงตายก็จะไม่ยอมศิโรราบ！

ดังนั้นพวกเขาไม่ถอย！

เห็นสถานการณ์นี้

เริ่นเทียนสิงยิ้มเย้ยหยัน“มดสุดท้ายยังไงก็เป็นแค่มด ไม่ว่าดิ้นรนยังไงอีกก็คือเปลืองแรงเปล่า ๆ ！”

ในความคิดของเขา

การกระทำของหนิวต้าลี่และคนอื่น ๆ เพียงแค่ตั๊กแตนที่ขวางรถเท่านั้น

สุดท้าย

ต่างก็จะถูกตัวเองทำลาย！

“ผู้ที่กล้าต่อต้านตงไห่ แม้ว่าจะไกลอีกก็จะต้องฆ่าให้ได้！”

“ผู้ที่กล้าต่อต้านตงไห่ แม้ว่าจะไกลอีกก็จะต้องฆ่าให้ได้！”