บทที่ 759

“ไม่พูดไม่ได้ว่าเงินหนึ่งล้านนี้ช่างน่าดึงดูดใจ”

“แต่ถ้าอยากให้ผมทรยศเฟิงเมิ่งกรุ๊ป ผมทำไม่ได้!”

ล้อเล่นอะไรกัน？

สวัสดิการพนักงานของเฟิงเมิ่งกรุ๊ปในตอนนี้ดีมาก

ฟ่านเจี้ยนดำรงตำแหน่งเป็นผู้จัดการของกรุ๊ป

เงินเดือนต่อปีไม่ต่ำกว่าห้าล้านบ้าน

จะใช้เงินเพียงแค่สิบล้านบาท แต่กลับต้องการให้เขาทรยศเฟิงเมิ่งกรุ๊ปรึ？

ไม่ดูตลกไปหน่อยหรือ？

ยิ่งไปกว่านั้น เบื้องหลังของเฟิงเมิ่งกรุ๊ปยังมีศัตรูตัวฉกาจอย่างหยางเฟิงอยู่

เพียงแค่นึกถึงหยางเฟิง

ฟ่านเจี้ยนก็คิดถึงเรื่องราวของตระกูลเย่แห่งเมืองเอกในตอนแรก

ภายในก้นบึ้งแห่งจิตใจของเขาพลันอดไม่ได้ที่จะรู้สึกหนาวสั่น

เขาไม่อยากจะเป็นรายถัดไป！

เมื่อเห็นฟ่านเจี้ยนปฏิเสธตน！

สวีโหย่วหรงก็รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

แต่เธอก็ยังไม่ยอมแพ้

ในมุมมองของเธอ

การปล่อยให้คนทรยศ หากเธอปฏิเสธ

งั้นก็มีเพียงเหตุผลเดียว

ก็คือค่าตอบแทนไม่พอนั่นเอง！

“ยี่สิบล้าน!”

ฟ่านเจี้ยนไม่มีปฏิกิริยาใดๆ

“สามสิบล้าน!”

ฟ่านเจี้ยนก็ยังคงไม่มีปฏิกิริยาใดๆ

“สี่สิบล้าน!”

“เลขาสวี ถ้าหมดธุระแล้ว ผมขอตัวก่อน”

เมื่อพูดจบ

ฟ่านเจี้ยนก็ลุกขึ้นเพราะอยากออกไป

“ห้าสิบล้าน!”

“คุณพูดว่าอะไรนะ？”

ฟ่านเจี้ยนหันกลับมา สีหน้าเต็มไปด้วยคำถามที่เหลือเชื่อ

สวีโหย่วหรงยิ้มพลางพูดว่า "ฉันบอกว่าห้าสิบล้าน ตราบใดที่คุณทำตามที่ฉันพูด ห้าสิบล้านนี้ก็จะเป็นของคุณ"

ขณะที่พูด

สวีโหย่วหรงก็หยิบเช็คออกมาเขียนจำนวนเงินห้าสิบล้านบาทและวางไว้บนโต๊ะหนึ่งใบ

เมื่อเห็นเลขศูนย์ที่เรียงต่อกันบนเช็ค

ฟ่านเจี้ยนพลันกลืนน้ำลายลงคอ

“เลขาสวี ผมจงรักภักดีต่อเฟิงเมิ่งกรุ๊ป ผมไม่คิดจะทรยศต่อประธานเย่ของพวกเรา……”

"หนึ่งร้อยล้าน!"

ฟ่านเจี้ยนยังไม่ทันพูดจบ

สวีโหย่วหรงก็นำเงินหนึ่งร้อยล้านบาทออกมาวางลงบนโต๊ะทันที

ณ ตอนนี้

ฟ่านเจี้ยนตกตะลึงอย่างถึงที่สุด

สวีโหย่วหรงคนนี้บ้าไปแล้วรึไง？