บทที่ 808

หยางเฟิงในที่สุดก็เอ่ยปากแล้ว

“ได้ เห็นแก่หน้าของคุณผมสามารถปล่อยไป๋กวง！ปล่อยตระกูลไป๋ได้！”

“แต่ครั้งนี้ครั้งเดียว ครั้งหน้าไม่สามารถละเว้นได้！”

“ถ้าหากครั้งหน้าไป๋กวงยังกล้าหาเรื่องผม งั้นก็ไม่ต้องโทษว่าผมไม่เกรงใจแล้ว”

ได้ยิน

ไป๋ปิงปิงโล่งอกแล้วพูด“ขอบคุณ！”

“ไม่ต้องพูดขอบคุณกับผม ไม่มีเรื่องอะไรผมไปก่อนแล้ว！”

“กลับไปช้าแล้ว ภรรยาของผมจะสงสัย”

หยางเฟิงวันนี้ออกมาก็ไม่ได้บอกให้เย่เมิ่งเหยียนรู้

พูดจบเขาก็หมุนตัวออกไปแล้ว

มองเห็นเงาหลังที่ออกไปของหยางเฟิง

น้ำตาหยดหนึ่งลื่นตกลงมาจากมุมตาของไป๋ปิงปิง

หล่อนรู้ตัวเองฝังลึกความรักที่แอบรักมาสามปี

ยังไม่ทันได้งอกเงยก็ได้แห้งเหี่ยวแล้ว

“ใช่แล้ว คุณมีความสนใจเป็นผู้นำตระกูลของตระกูลไป๋ไหม？”

จู่ ๆ

หยางเฟิงหยุดลงมาแล้ว หันหน้ามาถาม

ได้ยิน

ร่างกายของไป๋ปิงปิงจู่ ๆ ก็สั่น

หัวใจเต้นอย่างรุนแรงขึ้นมา

เหมือนมีความเป็นไปได้ที่จะกระโดดออกมาได้ทุกเวลา

จากนั้นมองหยางเฟิงอยู่ด้วยใบหน้าที่เหลือเชื่อ

“ฮิ ๆ ！”

หัวเราะเบา ๆ เสียงหนึ่ง

จากนั้นหยางเฟิงต่างก็ไม่ได้พูดสักประโยคหนึ่ง หมุนตัวออกไปแล้ว

มองเงาหลังที่ออกไปของหยางเฟิง

ไป๋ปิงปิงรู้สึกทำหน้าไม่ถูก

คำพูดนี้ของหยางเฟิงสรุปแล้วหมายความว่ายังไง？

ตัวเองมีความสนใจที่จะเป็นผู้นำตระกูลของตระกูลไป๋หรือเปล่า？

พูดความจริง

เมื่อก่อนความคิดนี้ ไป๋ปิงปิงจะคิดต่างก็ไม่เคยคิด

ถึงแม้หล่อนเป็นคนของตระกูลไป๋

แต่หล่อนยังไงก็เป็นลูกสาวบุญธรรมคนหนึ่ง

ดังนั้นตำแหน่งของผู้นำตระกูลของตระกูลไป๋ไม่ว่ายังไงก็จะตกลงมาไม่ถึงบนหัวของหล่อน

！