บทที่ 839

ได้ยินเช่นนั้น

เฉินเป่ยเสวียนไม่ได้พูดอะไร

บางทีมันอาจจะเริ่มต้นตั้งแต่ที่แก๊งฟ้าดินในจินหลิงถูกหยางเฟิงทำลาย และตระกูลเฉินอาจถูกกำหนดให้มีจุดจบเหมือนวันนี้!

ถ้ารู้แต่แรกคงไม่ทำอย่างนั้น

ถ้าฆ่าไอ้เวรเฉินป้าเซียนแต่แรก ตระกูลเฉินก็คงไม่ตกอยู่ในสภาพที่น่าสังเวทเหมือนทุกวันนี้

แค่เขาไม่พอใจ!

ทุกอย่างของตระกูลเฉินในวันนี้เป็นหยาดเหงื่อแรงกายของคนหลายรุ่น แต่ทุกอย่างของตระกูลเฉินพังทลายด้วยมือของเขา!

ถึงตายก็กลัวไม่มีหน้าพบบรรพบุรุษ!

เฉินเป่ยเสวียนพยายามยืนขึ้นและดึงเฉินเฉิงและพูดว่า: "เราไปกันเถอะลูก!"

แม้ว่าเฉินเฉิงจะไม่เต็มใจนัก

แต่ตอนนี้มันจบแม้เขาจะไม่พอใจแต่จะทำอะไรได้?

หากยังอยู่ที่นี่ต่อไปคงมีแต่ถูกหยางเฟิงและพวกทำให้อับอายขายหน้า!

เมื่เห็นเฉินเป่ยเสวียนและลูกชายกำลังจะออกไป

หยางเฟิงยิ้มและพูดว่า: “ท่านผู้นำตระกูลเฉิน ไปดีไม่ส่ง!”

เมื่อมองดูสัญญาในมือของเขาหยางเฟิงก็ยิ้มเย้ยอีกครั้ง

“เหมือนว่าฉันต้องรีบบอกข่าวดีนี้กับเมิ่งเหยียนแล้ว!”

ช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมาเย่เมิ่งเหยียนกังวลเรื่องกำลังการผลิตที่ไม่เพียงพออย่างมาก

ตอนนี้มีโรงงานของตระกูลเฉินแล้ว

ปัญหากำลังการผลิตไม่เพียงพอของเฟิงเมิ่งกรุ๊ปได้รับการแก้ไข

หากเย่เมิ่งเหยียนรู้ว่าเฟิงเมิ่งกรุ๊ปมีโรงงานขนาดใหญ่อย่างกะทันหัน เธอต้องดีใจแน่นอน!

พรวด!

ขณะเดียวกัน

หลังเดินออกจากโรงงาน

เฉินเป่ยเสวียนก็ทนไม่ไหวและพ่นเลือดออกมา

"พ่อ!"