บทที่ 867

บวกกับตระกูลหยางที่เป็นมหาเศรษฐีอีกคนหนึ่ง?

แน่นอนว่าจะทำให้หลายคนรู้สึกว่าถูกคุกคาม

แน่นอนว่าพวกเขาก็ต้องใช้แปนการบางอย่าง!

หรือปราบปรามตระกูลหยาง

หรือไม่ก็ฆ่าหยางเฟิง

นอกจากนั้นก็ไม่มีทางเลือกที่สาม!

“นายท่าน เราต้องคิดหาทาง มิฉะนั้นข้าเกรงว่าคุณชายจะต้านคนเดียวไม่อยู่!” ฟู๋โป๋พูดอย่างกังวล

หยางติ่งเทียนหรี่ตาและพูดด้วยรอยยิ้มชั่วร้าย: “ฟู๋โป๋เจ้าไปเฟิ‘เมิ่งกรุ๊ปเพื่อไปเชิญเย่เมิ่งเหยียนและบอกว่าตระกูลหยางฉันเชิญเธอมาทานข้าว!”

“นายท่านบ้าไปหรือเปล่า”

ได้ยินเช่นนี้

ฟู๋โป๋ดูตกใจทันที: "ไปเชิญเฟิงเมิ่งกรุ๊ปเท่ากับยอมรับความสัมพันธ์ระหว่างตระกูลหยางกับหยางเฟิงทางอ้อมไม่ใช่หรือ"

“เรื่องนีถ้าคุณชายรู้ เขาจะไม่ยกโทษให้นายท่านแน่นอน…”

สุดท้าย

ฟุ๋โป๋ก็พูดอะไรไม่ออก

ครั้งก่อนที่หยางติ่งเทียนไปหาหยางพั่นพั่นที่ตงไห่ เขาได้ล้ำเส้นของหยางเฟิง

ตอนนี้หยางติ่งเทียนจะส่งคำเชิญไปให้เย่เมิ่งเหยียนอีกครั้ง

หากหยางเฟิงรู้เขาจะต้องคลั่งแน่นอน

คุณไม่ควรฆ่าตัวตายแบบนี้!

เขาถูกฟู๋โป๋ดุอย่างไร้ความปรานี

หยางติ่งเทียนดูละอายใจและโกรธ

เขาถูกฟ๋โป๋เลี้ยงมาแต่ตั้งแต่เด็ก

แม้ว่าในนามทั้งสองจะอยู่ในความสัมพันธ์ระหว่างเจ้านายและลูกน้อง

แต่ความจริงไม่ต่างจากความสัมพันธ์แบบพ่อ-ลูก

ทั้งตระกูลหยางมีเพียงฟู๋โป๋กล้าพูดแบบนี้กับหยางติ่งเทียน

ถ้าคนอื่น...

หยางติ่งเทียนคงเจาะหัวไปแล้ว!

“คนแก่อย่างเจ้าจะไปรู้อะไร!”

“ฉันเชิญเย่เมิ่งเหยียนมาที่ตระกูลหยางเพื่อกินข้าว เพื่อบอกกับทุกคนว่า เฟิงเมิ่งกรุ๊ปเป็นของตระกูลหยาง!”