บทที่ 908

ถ้าหากหนิงหวูเชวเข้าใจผิดแล้ว ตัวเองควรจะทำยังไง？

สวีโหย่วหรงพูดว่าหนิงชิงเฉิงเสียงหนึ่งแล้ว จากนั้นหันหน้ามาพูดอ้อนต่อหนิงหวูเชวว่า“คุณชาย ฉันจงรักภัคดีต่อคุณมาก ฉันจะไม่ทรยศหักหลังต่อคุณอย่างเด็ดขาด！”

มองเห็นใบหน้าที่เสียโฉมของสวีโหย่วหรงนั่นแล้ว สองดวงตาของหนิงหวูเชวก็เปิดเผยสีที่น่ารังเกลียดออกมา

ถ้าหากไม่ใช่สวีโหย่วหรงยังมีประโยชน์เล็กน้อย หนิงหวูเชวจะไม่เก็บตัวแปลกประหลาดคนนี้เอาไว้อย่างเด็ดขาด มองเห็นต่างก็ต้องกินข้าวไม่ลงจริง ๆ

อีกทั้งหนิงชิงเฉิงก็พูดถูก

สวีโหย่วหรงคนนี้ก็คือหมาป่าที่ไม่รู้จักบุญคุณคนเลี้ยงไม่เชื่องตัวหนึ่ง

หลังรอตัวเองนั่งตำแหน่งผู้นำตระกูลของตระกูลหนิงมั่นคงแล้ว ก็ถีบหัวส่งไล่หล่อนแล้ว

คิดถึงที่นี่ ใบหน้าของหนิงหวูเชวเต็มไปด้วยรอยยิ้มพูด“ฉันจะเชื่อคำพูดของหนิงชิงเฉิงได้ยังไง？พอแล้ว ไม่ต้องเป็นห่วงแล้ว คนที่ฉันเชื่อใจที่สุดก็คือเธอ รีบไปช่วยฉันค้นรวบรวมเอาเอกสารเถอะ！”

“ตกลง ผู้นำตระกูล！”

สวีโหย่วหรงนี่ถึงโล่งอกแล้ว รีบไปค้นรวบรวมเอกสารอุตสาหกรรมตระกูลหนิงแล้ว

หนิงชิงเฉิงมองเงาหลังของสวีโหย่วหรงอยู่ บนหน้าเปิดเผยความเสียใจออกมา

คนอย่างนี้ตายแล้วก็ไม่คุ้มค่าที่จะเสียดายจริง ๆ ！

ไม่นาน

หนิงหวูเชวมองข้ามหนิงชิงเฉิงเลยทันที เริ่มจัดการอุตสาหกรรมแต่ละอย่างของตระกูลหนิง

หนิงชิงเฉิงใช้แรงกัดริมฝีปากอยู่ โมโหจนประโยคหนึ่งก็พูดไม่ออกมา

หล่อนอยากที่จะต่อต้านแต่หล่อนพบว่าเดิมทีไม่มีวิธีใด ๆ ……

คนทั้งหมดของตระกูลหนิงต่างก็ถูกหนิงหวูเชวซื้อไปแล้ว！

ตัวเองในตอนนี้นอกจากต่อต้านแล้วยังสามารถทำอะไรได้？

หลังจัดการอุตสาหกรรมเสร็จแล้ว

หนิงหวูเชวหันหน้าไปมองหนิงชิงเฉิงอยู่พูดว่า“สุภาษิตพูดไว้ ประเทศไม่สามารถอยู่ได้โดยปราศจากผู้นำ พ่อได้ตายไปแล้วแต่ตระกูลหนิงยังคงต้องพัฒนาต่อไป……”

“เริ่มจากวันนี้เป็นต้นไป จะมีฉันรับตำแหน่งเป็นผู้นำตระกูลของตระกูลหนิง！”

“วันหลังเรื่องเล็ก ๆ ใหญ่ ๆ ของตระกูลหนิงต่างก็จะมีฉันเป็นคนตัดสินใจคนเดียว！”

“กระทั่งเธอ……”

หนิงหวูเชวมองหนิงชิงเฉิงแวบหนึ่งแล้วอย่างหยอกล้อ ยิ้มพูด“เธอยังไงก็จัดการเรื่องงานศพของพ่ออย่างสบายใจดีแล้ว！”

อะไร？