บทที่ 922

หลงเฟยหยูไม่เพียงแต่ไม่ดีใจ อีกทั้งยังเอ่ยอย่างโกรธๆ“ คุณอา ไม่ใช่เพราะผมเป็นหลานถึงว่าคุณนะ！ในปีนั้น ทุกคนในตระกูลต่างก็ไม่เห็นด้วยที่คุณจะแต่งงานกับหยางติ่งเทียน แต่ว่าคุณนั้นก็ดื้อรั้น อยากที่จะแต่งงานกับเขา！”

“ตอนนี้ดีแล้วล่ะ แต่งงานกับตระกูลหยางไม่เพียงแต่ไม่สามารถจะมีชีวิตคุณนายที่ดีอย่างร่ำรวยแล้ว แต่ยังได้ลงมือมาทำงานที่หยาบอะไรแบบนี้อีก！”

หลงโยวหลิงนั้นขมวดคิ้วแล้วเอ่ย“ นี่เป็นเพราะอายินยอม อีกทั้งเรื่องในปีนั้น เจ้านั้นยังไม่ค่อยเข้าใจอีก……”

ไม่รอให้หลงโยวหลิงนั้นเอ่ยจบ หลงเฟยหยูนั้ยิ่งไม่พอใจเข้าไปอีก！

“ผมจะไม่เข้าใจได้ยังไงกันล่ะ？ อาแต่งงานเข้ามาในตระกูลหยางตั้งหลายปีมานี้ คุณได้มีวันที่สุขสบายบ้างไหม？”

“หยางติ่งเทียนนั้นปฏิบัติกับอายังไงบ้าง？ อาคิดว่าผมไม่รู้หรอ

“ในใจของหยางติ่งเทียน คงจะมีแต่หญิงคนนั้นตลอดมา ไม่เคยมีคุณอาเลยนะ！”

“อีกทั้งตอนนี้เจ้าหยางเฟิงนั่นกลับมาแล้ว หรือว่าคุณไม่กังวลหรอ ว่าเจ้านั่นจะมาแย่งสมบัติของตระกูลหยางไป？”

เพลียะ！

หลงโยวหลิงตบโต๊ะอย่างจัง ก่อนจะเอ่ยด้วยความโกรธ“หลงเฟยหยู เจ้าพอได้แล้ว！”

“ยังไงสะติ่งเทียนเขาก็คืออาของเจ้านะ เป็นคนอาวุโสของเจ้า ทำไมเจ้าถึงเอ่ยเช่นนี้？”

หลงโญวหลิง นั้นไม่อนุญาตให้ใครหน้าไหนมาพูดใส่ร้ายไม่ดีกับหยางติ่งเทียน

ถึงแม้ว่าหลงเฟยหยูนั้นจะเป็นคนของตระกูลหลง ก็ไม่ได้！

“อ้าย！”

หลงเฟยหยูถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะเอ่ย“คุณอา ไม่ใช่ว่าผมพูดแล้ว ผมนั้นรู้ว่าแทนว่าคุณนั้นมันไม่คุ้มนะ！”

“อาจะพูดว่าที่อานั้นลำบากตรากตรำมาหลายปี ตอนนี้เจ้าหมาบ้านั่นกลับมาแล้ว หยางติ่งเทียนจะต้องเอาทรัพย์สมบัติให้เขาแน่ๆ งั้นคุณอาก็จะเอาแต่คอยจ้องมองอย่างงั้นหรอ？”

หยางติ่งเทียนนั้นมีแค่หยางเฟิงที่เป็นลูกชาย

หากเมื่อไหร่ที่หยางติ่งเทียนตาย

ทรัพย์สมบัติพวกนี้ แน่นอนว่าจะต้องตกมาอยู่ในมือของหลงโยวหลิงแน่！

แต่ว่าในสายตาของหลงเฟยหยู ที่ตระกูลหยางนั้นมีวันนี้ได้ นั่นก็เพราะตระกูลหลงทั้งนั้น ！

พวกทรัพย์สมบัติของตระกูลหยาง แน่นอนว่ามันก็เป็นทรัพย์สมบัติของตระกูลหลง

หลงโยวหลิงนั้นไม่มีลูก เธอเองนั้นเขาก็เป็นหลานชายของเธอ！

？