บทที่ 951

ร่างกายของหยุนเฟยฉางตัวแข็งทื่อและพูดด้วยเสียงสั่นเทา: "คุณปู่ ผม..."

ทันใดนั้น

ตาของเขาเบิกกว้าง

หยุนจงเฮ่อใช้ฝ่ามือตบบนหน้าผากของเขาเบาๆ

เลือดจากหน้าผากหยุนเฟยฉางไหลหยดลงพื้น

เขาเงยหน้าขึ้นและมองไปที่หยุนจงเฮ่อด้วยความไม่เชื่อ

ปู่ของเขาฆ่าเขาด้วยมือตัวเอง

ขณะที่ใจเขายังไม่หยุดคิด แต่ร่างกายของเขาได้ล้มลงไปแล้ว!

เขาล้มลงกับพื้นอย่างแรง

ตาเขาเบิกกว้างเหมือนคนนอนตายตาไม่หลับ!

หยุนจงเฮ่อไม่ได้มองหยุนเฟยหยางด้วยซ้ำ

เหมือนว่าคนที่เขาฆ่าไม่ใช่หลานชายของเขาแต่เป็นแค่หมาตัวหนึ่ง!

"เฟยฉาง!"

เมื่อเห็นลูกชายตัวเองถูกฆ่าตาย หยุนตงหยางกัดริมฝีปากกลั้นหายใจและร้องคร่ำครวญความเจ็บปวด

เขาไม่เคยคิดว่าพ่อของเขาจะฆ่าลูกชายของเขาจริง ๆ !

แม้ว่าเขาจะโกรธหยุนเฟยฉางมากและเคยคิดจะฆ่ามันเหมือนกัน

แต่นั่นเป็นเพียงคำพูดที่พูดด้วยความโกรธเท่านั้น!

หยุนเฟยฉางงเป็นลูกชายของเขา!

พิษเสือยังกินลูกไม่ได้!

คนเราไม่ว่าเหี้ยมโหดแค่ไหนก็ไม่ทำร้ายลูกตัวเอง!

ทันใดนั้น

น้ำตาไหลอาบแก้มหยุนตงหยางอย่างควบคุมไม่ได้

“เป็นไง เจ็บปวดใช่ไหม?

“ผู้ชายทำอะไรต้องโหดเหี้ยม! ไม่เห็นแก่หน้าใครทั้งสิ้น!”

"ร้องไห้แล้วจะมีประโยชน์อะไร!"

หยุนจงเฮ่อหันไปและพูดอย่างสบายๆ

ราวกับว่าสิ่งที่เขาเพิ่งทำนั้นเป็นเรื่องเล็กน้อย

หยุนตงหยางตัวสั่นไปทั้งตัวและหยุดร้องไห้ทันที

เขารู้ว่าหยุนจงเฮ่อกล้าที่ฆ่าหยุนเฟยฉางและกล้าที่จะฆ่าตัวเขาเหมือนกัน

หยุนตงหยางพยักหน้าทันทีกัดฟันและพูดว่า "ครับ เฟยหยางสมควรตาย!"

"ฮึ!"