บทที่ 957

เขาตะโกนด้วยความโกรธ

หยุนจงเฮ่อวาบมาหน้าหลงโยวหลิงในทันทีราวกับแสง

ขณะเดียวกัน.

เพี๊ยะ!

หยุนจงเฮ่อตบหน้าเธออย่างแรง

หลงโยวหลิงกระเด็นออกไปทันที

หยางติ่งเทียนตะโกนเสียงแหบ: "หยุด! ฉันบอกให้แกหยุด!"

“อย่าฆ่าเธอ ฉันจะบอกแกว่าชิ้นส่วนภาพมกุฎมังกรอยู่ที่ไหน!”

“อย่าฆ่าเธอ อย่าฆ่าภรรยาฉัน!”

ในขณะนี้หลงโยวหลิงล้มลงกับพื้น

ปากของเธอเต็มไปด้วยเลือด

แต่เมื่อเธอได้ยินคำพูดของหยางติ่งเทียน

โดยเฉพาะคำว่า "ภรรยาของฉัน!" ของหยางติ่งเทียน

ดวงตาที่โรยราของเธอก็สดใสขึ้นทันที!

หยางติ่งเทียน

ในที่สุดคุณก็ยอมรับฉัน?

เขารับฉันเป็นภรรยาแล้ว!

มีความสุขที่สุด!

ทำไมจู่ๆถึงอยากร้องไห้ล่ะ?

หลงโยวหลิงอย่านะ อย่าร้องไห้!

วันนี้เป็นวันที่หยางติ่งเทียนยอมรับเธอ

แม้ว่ากำลังจะตาย

แต่เธอต้องฝากรอยยิ้มที่สวยงามที่สุดให้กับเขา!

“อ๊า อ๊า อ๊า อ๊า อ๊า!”

"อ๊ะๆๆๆ! โยวหลิง..."

“โหวหลิง……”

หยางติ่งเทียนตะโกนอย่างบ้าคลั่ง

"หยางติ่งเทียนบอกตามตรงว่าเรื่องมันมาถึงนี่แล้ว ฉันไม่สนใจแล้วว่าชิ้นส่วนภาพมกุฎมังกรจะอยู่ที่ไหน"

"แค่ฉันได้ฆ่าแก แล้วค่อยๆค้นในบ้านตระกูลหยาง!"

"ฉันไม่เชื่อว่าค้นทั่วทั้งบ้านตระกูลหยางจะไม่พบชิ้นส่วนภาพมกุฎมังกร!"

พูดจบ หยุนจงเฮ่อก็มองหลงโยวหลิงอีกครั้ง

“เมื่อห้าปีที่แล้ว ผู้หญิงตัวแสบคนนีที่แต่งงานกับตระกูลหยาง ทำให้ฉันพลาดโอกาสทำลายตระกูลหยาง!”

“วันนี้ยังกล้าดีโกหกฉัน แกอยากตายนักไม่ใช่หรือ งั้นฉันจะสงเคราะห์ให้!

“ไม่! อย่า!”

“หยุนจงเฮ่อ ได้โปรด อย่าฆ่าเธอ!”

“อย่าฆ่าเธอ!”

หยางติ่งเทียนตะโกนอย่างบ้าคลั่ง

เขาเกือบจะบ้าไปแล้ว