บทที่ 104 คนรักของหลิวลานเมิ่ง

หลังจากที่รอให้หลิวลานเมิ่งและอิ่นซินออกมาจากห้องน้ำแล้ว พบว่าคนที่ห้องโถงเปียโนก็แยกย้ายกันไปหมดแล้ว

“ทำไมถึงได้แยกย้ายไปกันหมดแล้วล่ะ？”

หลิวลานเมิ่งค่อนข้างรู้สึกเสียดาย เธอยังคิดว่าหลังจากที่ออกมาแล้วค่อยไปดูนะ คนรายล้อมมากมายขนาดนี้ จะต้องมีเรื่องอะไรแน่นอน คนต้าหัวล้วนชอบเข้าไปมีส่วนร่วมเรื่องที่ครึกครื้นทั้งนั้น

“แยกย้ายแล้วก็แยกย้ายกันเถอะ”

อิ่นซินพูดปลอบใจเธอแล้ว

หลังจากนั้นทั้งสองกลับบ้านแล้ว

รอจนกระทั่งวันที่สอง ตอนเช้าอิ่นซินก็ถูกเสียงโทรศัพท์ปลุกให้ตื่นแล้ว รีบจับโทรศัพท์พร้อมพูดว่า : “ลานเมิ่ง นี่มันเพิ่งจะหกโมงเองนะ เช้าตรู่ขนาดนี้ มีอะไร？ ”

ท้องฟ้าเพิ่งจะสว่าง

“แกรู้ไหมว่าวันนี้ตอนเช้าฉันตื่นขึ้นมา แล้วเห็นอะไร ก็คือเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวานที่ห้องโถงเปียโน มีเจ้าชายแห่งเปียโนปรากฏตัวขึ้นแล้วจริงๆ ได้ยินมาว่าเป็นระดับ 10 มือทั้งสองข้าง นั่นคือความสง่างาม ความเพราะพริ้ง ฉันได้ฟังมารอบหนึ่ง หลงใหลอย่างสิ้นเชิง อ๊ะอ๊ะอ๊ะ เมื่อวานพวกเราพลาดไปแล้ว”

“แต่ว่าไม่เป็นไร ฉันจะต้องตามล่าเจ้าชายแห่งเปียโนคนนี้ให้ได้ ฉันชอบเขาแล้ว สักวันหนึ่งเขาต้องเป็นแฟนของฉัน ผู้ชายที่มีความสามารถเช่นนี้ ถึงจะคู่ควรกับผู้หญิงอย่างฉัน จริงสิ วิดีโอได้ส่งให้แกดูแล้วนะ ไม่รู้ว่าทำไมถึงไม่มีหน้าตรง มีเพียงแผ่นหลังเท่านั้น น่าเสียดายจัง แต่ว่า ฉันจะต้องหาตัวเขาเจอได้แน่”

พูดแล้ว หลิวลานเมิ่งก็ส่งคลิปวิดีโอมาแล้ว

อิ่นซินเปิดดู สิ่งที่ปรากฏออกมาจากคลิปก็คือมีคนๆหนึ่งนั่งอยู่ตรงหน้าเปียโน มือทั้งสองข้างกำลังเล่นเปียโนอย่างสง่างาม เสียงพยางค์ค่อยๆกระจายออกมาทีละตัวๆแล้ว

ผ่านไปไม่นาน ก็หลงใหลแล้ว

หลังจากนั้นสามนาที เปียโนก็สิ้นสุดลง ในใจของอิ่นซินค่อนข้างรู้สึกทึ่งมาก คนๆนี้มีความสามารถเสียจริงๆ เสียงเปียโนนี้ นำพาเธอให้จมเข้าไปในนั้นเลย

แต่ว่า หลังจากที่ดูจบแล้ว อิ่นซินก็ค่อนข้างสงสัยแล้ว

“เงาแผ่นหลังนี้……ทำไมถึงได้เหมือน……”

อิ่นซินมองไปที่ฉินเฟิงที่กำลังทำความสะอาดอยู่ตรงตามทางเดิน นี่เป็นข้อเรียกร้องของจางลี่ บอกว่าเป็นการทำงานแลกเปลี่ยนที่อยู่บ้านของพวกเขา เธอพูดแล้ว ก็ไม่มีวิธีอื่น

แต่ว่าในเวลานี้ เธอมองทางซ้าย แล้วก็มองทางขวา พบว่าเงาแผ่นหลังนี้ เหมือนกับฉินเฟิงมาก

บังเอิญ？

หรือว่าคนๆนี้ เจ้าชายแห่งวงการเปียโนที่อาจจะมีระดับ 10 ก็คือฉินเฟิง？

อิ่นซินกวัดมือให้กับฉินเฟิงที่อยู่ด้านนอก

“มีอะไรเหรอ？”

ฉินเฟิงเดินเข้ามาแล้ว

“คุณหมุนตัว หันหลังให้ฉัน”

อิ่นซินกยื่นมือออกไป บอกใบ้ครู่หนึ่ง

“ครับ”

ฉินเฟิงหันหลังไป หลังจากนั้นอิ่นซินหยิบโทรศัพท์มาเปรียบเทียบ สุดท้ายพบว่ายิ่งเปรียบเทียบยิ่งเหมือน เหมือนอย่างกับแกะสลักออกมาจากแม่พิมพ์เลยยังไงอย่างนั้น หรือพูดได้ว่า เจ้าชายแห่งเปียโนนี้ เปียโนระดับ 10 ก็คือฉินเฟิง

“คุณคือ……”

อิ่นซินเงยหน้าขึ้นแล้ว คิดอยากจะถามฉินเฟิง

แต่ในเวลานี้ ในโทรศัพท์ก็มีข้อความส่งมาแล้ว อิ่นซินหยิบเอามาดู หลิวลานเมิ่งเป็นคนส่งข้อความมา : “ฉันสืบหาข้อมูลเกี่ยวกับเจ้าชายแห่งเปียโนนั่นได้แล้วนิดหน่อย ได้ยินมาว่าเป็นแฟนของนักศึกษาของมหาวิทยาลัยเจียงเฉิงคนหนึ่ง แต่ว่ารายละเอียดว่าเป็นใครนั้น ตอนนี้ยังหาสืบหาไม่เจอนะ”

“แฟนของนักศึกษาของมหาวิทยาลัยเจียงเฉิงคนหนึ่ง？”

อิ่นซินเลิกๆคิ้วแล้ว

“ที่รัก เป็นอะไรไป？”

“ไม่มีอะไรแล้ว คุณไปปลุกกั่วกั่วเถอะ อีกเดี๋ยวไปโรงเรียนแล้ว”

“โอเค”

หลังจากที่พูดคุยกับฉินเฟิงสองสามประโยคแล้ว อิ่นซินก็ลูบๆหน้าผาก : “เจ้าชายแห่งเปียโนนี้มาจากมหาวิทยาลัยเจียงเฉิง ไม่ใช่ฉินเฟิง สมองของฉันนี่ ตั้งแต่เช้าจรดกลางคืนมัวแต่คิดอะไรอยู่เนี่ย？แบกรับไว้ไม่ไหวแล้วเหรอ เริ่มเห็นภาพหลอนว่า ฉินเฟิงเป็นบุคคลที่สุดยอดมากคนหนึ่ง โธ่เอ๋ย”

เธอถอนหายใจแล้ว

เธอมีความเข้าใจในตัวของฉินเฟิงบ้างเล็กน้อย คนแบบนี้ ไม่มีทางที่จะเป็นเจ้าชายแห่งเปียโนได้

อีกอย่างหลิวลานเมิ่งก็พูดแล้ว เป็นแฟนของนักศึกษาของมหาวิทยาลัยเจียงเฉิงคนหนึ่ง ไม่ว่าจะพูดยังไง เธอก็รู้สึกว่าฉินเฟิงก็ไม่มีทางนอกใจตัวเองแน่