บทที่ 128 ถูกแบน

“…”

ฉินเฟิงยิ้ม หวางเชียนพูดกับเขาเช่นนี้ ถ้าอย่างนั้น เจ้าหมอนี่ก็รู้ว่า เขากำลังเผชิญกับอะไรอยู่? เทพสงครามอันดับหนึ่งแห่งประเทศต้าหัว มีอำนาจและอิทธิพลเทียมฟ้า เอาชนะกำลังทหารหลายแสนนาย สังหารศัตรูได้สามแสนคนในสงครามเพียงครั้งเดียว

“อะไร สายตาของคุณหมายความว่ายังไง เหมือนกำลังมองมดอยู่เลย?”

หวางเชียนสังเกตเห็นแววตาของฉินเฟิง เหมือนว่าไม่เห็นเขาอยู่ในสายตา เขาโกรธขึ้นมาทันที

เขาคือใคร หัวหน้าหวางแห่งกรมตรวจสอบแห่งเมืองเจียงเฉิง มีอำนาจและอิทธิพลมาก ไม่มีใครกล้าล่วงเกินเขา ถือว่าเป็นบุคคลระดับสูงในเมืองเจียงเฉิง แต่ฉินเฟิงผู้นี้กล้า แล้วยังกล้าดูถูกเขาอีกเหรอ?

ฉินเฟิงเป็นใคร

ก็แค่ขอทานตัวเหม็นคนหนึ่ง

น่าจะเคยเห็นเขามาก่อน โค้งคำนับอย่างเชื่อฟัง ประจบสอพลอ บางทีเขาอาจจะให้โอกาสก็ได้

“ใช่”

ฉินเฟิงพูดอย่างเปิดใจ ไม่มีปิดบังแม้แต่นิดเดียว

แน่นอน

เขากำลังปฏิบัติกับมดตัวหนึ่ง

“มัดไว้”

ภายใต้คำสั่งของหวางเชียน มีชายสองคนซึ่งเป็นพรรคพวกกันอยู่ข้างหลังเขา ปกติจะคอยเดินตามก้น ทำตามคำสั่งของเขาเสมอ

หลังจากได้ยินที่หวางเชียนพูด เขาก็ดึงกุญแจมือออกจากตัวดังแกร๊งแกร๊ง แล้วใส่ให้ฉินเฟิง ก่อนจะล็อกเข้ากับเก้าอี้อย่างแน่นหนา

“แกร๊ง แกร๊ง”

ฉินเฟิงยกมือขึ้น กุญแจมือนั้นส่งเสียงดังคมชัด ทำให้เขายิ้มออกมาทันที “ของเล่นพวกนี้ล็อกผมไว้ไม่ได้หรอก แต่นี่เป็นทรัพย์สินของสถานีตำรวจ พวกคุณใช้มันได้ด้วยเหรอ?”

กฎของประเทศต้าหัวเข้มงวดมากกับทรัพย์สินของสถานีตำรวจ

“ทรัพย์สินของสถานีตำรวจ? ฮ่า บางทีเราอาจจะไม่กล้าใช้ในที่สาธารณะ แต่คุณดูดีๆ สิ ที่นี่คือที่ไหน ที่นี่คือห้องใต้ดินของกรมตรวจสอบ ที่นี่คือพื้นที่ของผม”

หวางเชียนยิ้มดูถูก ผายมือออกแล้วชี้ไปที่ห้องห้องนี้ “ใช่แล้ว ยิ่งไปกว่านั้น ห้องนี้เป็นห้องมืดเล็กๆ ที่มีการกั้นเสียงดีมาก ไม่มีใครสามารถหาพบ นี่เป็นพื้นที่พิเศษของผม คุณเชื่อหรือไม่ว่าวันนี้ถ้าผมฆ่าคุณตาย ก็ไม่มีใครสามารถหาพบ”

แน่นอน สิ่งที่เขาพูดนี้เป็นการข่มขู่โดยเฉพาะ

เรื่องฆ่าคน เขาไม่กล้าทำ

แต่การกักขังฉินเฟิงได้นานกว่าสิบวัน ทำให้เขาอดตาย หรือทุบตีจนเกือบตาย เรื่องพวกนี้พวกเขาสามารถทำได้

“งั้นเหรอ?”

ความอาฆาตปรากฏขึ้นในดวงตาของฉินเฟิง

ต่อมา

แกร๊ง

ฉินเฟิงลุกขึ้นจากเก้าอี้ กุญแจมือหักดังแกร๊ก จากนั้นฉินเฟิงก็ปลดมันออกจากมือแล้วบิดคอไปมา “ถ้าอย่างนั้น หากฆ่าคุณตาย ก็จะไม่มีใครมาเจอด้วยใช่ไหม?”

“บัดซบ”

ชายทั้งสามต่างตกตะลึงอ้าปากค้าง

เกิดอะไรขึ้น?

เขาปลดกุญแจมือออกด้วยมือเปล่าเลยเหรอ?

แข็งแกร่งอะไรปานนี้

“เอ่อ มีอะไรก็ค่อยๆ คุยกัน มีอะไรก็ค่อยๆ คุยกัน มันเป็นเรื่องเข้าใจผิด มันเป็นเรื่องเข้าใจผิด”

หวางเชียนตื่นตระหนกทันทีเมื่อเห็นฉินเฟิงเดินเข้ามา เขาลุกขึ้นยืน แล้วก้าวถอยหลังทันที

“เข้าใจผิด? แต่ผมไม่รู้สึกว่ามันเป็นการเข้าใจผิดนะ”

ฉินเฟิงเดินเข้ามาทีละก้าว

“สมควรตาย พวกนายเข้าไป พวกนายสองคนน่ะ เจ้าหมอนี่มีแค่คนเดียว เข้าไป”

หวางเชียนกวักมือเรียกลูกสมุนทั้งสองด้วยใบหน้าดุดัน

“ใช่แล้ว พวกเรามีสองคน”

ชายสองคนนั้นมองหน้ากัน แล้วตัดสินใจเข้าไป

พวกเขามีกันสองคน ดังคำกล่าวที่ว่า สองหมัดยากจะสู้สี่มือ บางทีพวกเขาอาจจะเอาชนะฉินเฟิงก็ได้