บทที่ 199 ดูแลผู้หญิงที่ไร้เดียงสาคนนี้หน่อยนะ

“เพื่อนรักมีวิธีการที่ดีมาก”

หลิวโจงกั๋วรู้สึกซาบซึ้ง แล้วพูดว่า “เพื่อนรัก เราสองคนถูกชะตากันตั้งแต่แรกเห็น หากมีปัญหาในอนาคตคุณสามารถขอให้พวกเราช่วยได้ ฉันหลิวโจงกั๋วเป็นราชการตอนนี้พูดได้เพียงไม่กี่คำ"

“ท่านหลิว เกรงใจเกินไปแล้ว” ฉินเฟิงกล่าวด้วยความเคารพ

เมื่อก่อนเขาเคยดูข้อมูลของหลิวโจงกั๋วมาบ้างแล้ว เมื่ออายุได้สิบเจ็ดปีเขาไปประจำทางทิศตะวันออกเพื่อปกป้องประเทศ เขาอยู่ทางทิศตะวันออกเป็นเวลาสิบหกปี ตอนอายุสามสิบสามเขาได้รับบาดเจ็บจากลูกกระสุนปืนใหญ่ที่ขาของเขา แต่เขายังไม่เกษียณ เขาทำงานเป็นแพทย์ทางทิศตะวันออก ต่อมาทางทิศตะวันออกได้เกิดวิกฤตเมืองถูกโจมตี ชายชราคนนี้วิ่งขึ้นไปบนกำแพงเพื่อจัดคนตั้งรับ

ชีวิตแขวนอยู่บนเส้นด้าย

สุดท้ายก็ปราบศัตรูได้แต่โดนยิงหลายนัด แม้จะรอดมาได้ สุดท้ายก็กลายเป็นผักนอนอยู่บนเตียงเป็นเวลาหลายปี

หลังจากฟื้นขึ้นมาเขาก็อายุสี่สิบหกปีและ ครึ่งชีวิตส่วนใหญ่ของเขาอุทิศให้กับชายแดน

ตำแหน่งเป็นเพียงยศร้อยโท ในกองทัพเขาถูกมองว่าเป็นทหารตัวเล็กๆ เท่านั้น แต่ในสายตาของฉินเฟิงเขาเป็นบุคคลที่สมควรได้รับการยกย่อง

ทำเพื่อประชาชน ปกป้องชาติบ้านเมือง

แต่กลับเป็นเช่นนี้

นี่เป็นเหตุผลที่ฉินเฟิงเรียกด้วยความเคารพว่า ท่านหลิว ทหารผ่านศึกคนนี้ควรค่าได้รับการยกย่อง

“ไม่เลว ไม่เลว ต้าหัวของฉันมีคนมาสืบทอดต่อแล้ว”

หลิวโจงกั๋วรู้สึกพอใจฉินเฟิงมากขึ้นไปอีก

เขาไม่สนใจเกี่ยวกับMr. X เขาอาศัยอยู่ทางทิศตะวันออกมาหลายปีแล้ว เป็นเรื่องปกติที่จะดูออกว่าฉินเฟิงเป็นทหาร ทหารที่ปกป้องประเทศชาติ

ดูมีสง่าราศี แค่มองดูก็ว่าต้องเป็นทหารที่มียศสูง ยังหนุ่มยังแน่น

ต้าหัวยังคงมีทหารแบบเขามาสืบทอดแล้ว

เขาต่อสู้ในสนามรบมาหลายปีแล้ว เขาชื่นชอบที่สุดคือทหารประเภทนี้

“เพื่อนตัวน้อย คุณมีกระดานหมากรุกไหม มาประลองฝีมือกันเถอะ”

หลิวโจงกั๋วถูมือของเขาจนติดเป็นนิสัย

เดิมทีเขาเป็นผีหมากรุก ปกติเขาจะไม่หาเพื่อนเล่นหมากรุก มันค่อนข้างน่าเบื่อ แต่ความพ่ายแพ้ที่น่าสังเวชครั้งล่าสุดทำให้เขารู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาทันที นี่ไม่ใช่แค่คู่ต่อสู้เท่านั้น แต่ยังเป็นคู่ต่อสู้ที่ไม่สามารถเอาชนะได้

นี่เป็นเรื่องที่น่าตื่นเต้น

ไม่เกี่ยวอะไรกับอายุเลย เรื่องราวที่เผยออกมาทางสีหน้าไม่อาจเช็ดออกได้ ในกองทัพเขาเป็นคนที่มีความสามารถและไม่มีความสามารถก็ได้ ท้ายที่สุดมันก็เป็นเรื่องของความเป็นและความตาย ไม่ว่ายังไงเขาก็ดีกับผู้สูงอายุมาก

“เมิ่งหยาว เอากระดานหมากรุกมา วันนี้ผมต้องการต่อสู้กับท่านหลิว” ฉินเฟิงกล่าว

“รับทราบ เถ้าแก่”

โหวเมิ่งหยาวหันหลังเดินออกไป

หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็ถือกระดานหมากรุกเดินเข้ามา

“ท่านหลิว ไปที่โต๊ะม้าหินอ่อนกันเถอะ”

“โอเค”

ท่านหลิวมองดูกระดานหมากรุกด้วยสายตาที่หิวกระหาย

สำหรับเขาแล้วจะเล่นตรงไหนมันก็เหมือนกัน

“กั๋วกั๋วและเสี่ยวหยูสองคนดูการ์ตูนอยู่ตรงนี้นะ ถ้าหนูอยากออกไปเล่นข้างนอกให้พี่สาวคนนั้นพาไปได้เลย ขอให้เธอซื้อของอร่อยให้พวกหนูกินได้เลย” ฉินเฟิงพูดด้วยรอยยิ้ม

“ค่ะ”

เด็กหญิงตัวเล็กๆ สองคนยิ้มอย่างน่ารักน่าชัง

ฉินเฟิงและหลิวโจงกั๋วออกมาที่ลานด้านนอก ในสนามหญ้ามีโต๊ะม้าหินอ่อนสำหรับเล่นหมากรุก ข้างๆ มีหลิวหลินที่กำลังวิดพื้นด้วยสภาพเหงื่อท่วมตัว

“เจ็ดสิบแปด……เจ็ดสิบเก้า……แปดสิบ……”

หลิวหลินพูดไปเรื่อยๆ

แต่ในใจก็ยังไม่เข้าใจว่าทำไมถึงแพ้ให้กับฉินเฟิงซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ก็แค่ลูกคนรวย

เธอได้รับการฝึกฝนอย่างมืออาชีพแล้ว แต่ก็ยังแพ้ครั้งแล้วครั้งเล่า ยิ่งไปกว่านั้นคือแพ้อย่างราบคาบ

“เพื่อน ถ้าวันหนึ่งหลานสาวของฉันทำให้คุณขุ่นเคือง โปรดนึกถึงหน้าฉันและไว้ชีวิตเธอ เธอเป็นคนที่ไม่ยอมรับความพ่ายแพ้”

ท่านหลิวถอนหายใจ

เขารู้นิสัยของหลานสาวคนนี้ดีกว่าใครๆ ยากที่เธอจะยอมรับความพ่ายแพ้และเจ้าคิดเจ้าแค้น แต่ที่เจียงเฉิงก็ต้องยอมให้เธอ เพราะพ่อของเธอเป็นมือหนึ่งของเมืองเจียงเฉิง ไม่มีใครกล้าทำอะไรเธอ