บทที่ 222 แผนของหลินเย่าตุง

อาจจะเป็นภาพหลอนก็ได้

อิ่นซินส่ายหน้า สลัดความคิดนี้ออกไป ไม่เป็นไร ตัวเองต้องคิดมากแน่ ๆ Mr.X จะหลบเธอไปทำไมกัน เมื่อก่อนตัวเองก็ไม่ได้รู้จัก Mr.X

“งั้นก็ได้ค่ะ”

อิ่นซินไม่พบ Mr.X และก็ยอมแพ้แล้ว จึงพูดว่า: “ที่ฉันมาวันนี้ ต้องการที่จะพูดถึงเรื่องคืนรถ ฉันคิดว่าเพอร์เชอคันนั้น ไม่เหมาะสมกับฉันหรอก วันนี้ฉันต้องการจะเอามาคืนเขา ฉันจะไม่บอกคนในบริษัท”

ก่อนหน้านี้ไม่คืน กลัวว่าจะส่งผลกระทบต่อหน้าตาของ Mr.X

ตอนนี้เป็นการส่วนตัว สามารถคืนได้แล้ว

แต่ว่า โหวเมิ่งหยาวส่ายหน้า: “ประธานอิ่น รถคันนี้ของคุณจอดอยู่ที่บริษัท ไม่อยู่ทั้งวัน คนในบริษัทก็เม้าท์กัน และยิ่งกว่านั้น นี่คือคำสั่งของ Mr.X”

คืนรถเหรอ?

ล้อเล่นอะไรกัน

นี่คือของขวัญจากฉินเฟิงที่ให้กับภรรยาของเขา

จะให้อิ่นซินคืนกลับมาได้ยังไงกัน

“ฉัน……”

อิ่นซินต้องการจะพูดบางอย่าง แต่ถูกประโยคนั้น ‘นี่คือคำสั่งของ Mr.X’ จึงทำให้เธอหยุด ทุกคนต่างรู้ว่า Mr.X พูดคำไหนคำนั้น เป็นคนบ้าอำนาจ

ออกคำสั่งมาแล้ว หากเธอปฏิเสธ ก็แสดงว่ามองข้ามความหวังดีของผู้อื่น

แต่ว่า เพื่อฉินเฟิงกลับมาแล้วไม่โมโห อิ่นซินยังคิดว่าจะพูดอะไรสักอย่าง ถูกโหวเมิ่งหยาวเห็นแล้ว กล่าวยิ้มอย่างสุภาพว่า: “ถ้าจะคืน ค่อยคืนเดือนหน้าแล้วกัน”

“ทำไมล่ะ?”

อิ่นซินงงงวย

“ก็ไม่ทำไมหรอก นี่คือขอบเขตที่ฉันสามารถทำได้ที่สุดแล้ว” โหวเมิ่งหยาวกล่าว

เดือนหน้า?

เดือนหน้าก็อีกไม่กี่วันหลังจากนี้ ตอนนั้น อะไรต่างก็ชัดเจนแล้ว

“ก็ได้”

อิ่นซินเห็นโหวเมิ่งหยาวพูดแบบนี้ ก็ไม่ถามอะไรเยอะแล้ว เธอรู้ว่าตัวเองก็ทำเกินไปหน่อยแล้ว ทำเกินขอบเขตไปแล้ว จะทำให้คนอื่นไม่สบายใจเอาง่ายๆ

“รบกวนแล้ว เลขาโหว”

สุดท้าย อิ่นซินก็จากไป

และโหวเมิ่งหยาวมาถึงชั้นบน มองไปที่ฉินเฟิงที่ยืนอยู่ที่หน้าต่างและมองอิ่นซินตลอดทาง พูดด้วยความเศร้าเล็กน้อยว่า: “เถ้าแก่ คุณอิ่น ต้องการจะคืนรถ เพราะ……เพราะ……ไม่อยากกระทบกับความรักปรองดองกันของสามี……”

คำนี้ เธอพูดอย่างเศร้าโศกเล็กน้อย

เพื่อไม่ให้อีกคนโมโห อิ่นซินมาคืนรถหรูมูลค่ากว่าหลายสิบล้าน

และยังทำให้เจ้านายของตัวเองขุ่นเคือง

ถ้าเป็นเมื่อก่อน เรื่องแบบนี้ เธอจะต้องไม่เชื่อแน่ แต่ตอนนี้ เธอเชื่อแล้ว สรุปแล้วความรักดีๆเป็นแบบไหน น่าอิจฉามากเลย

จริงๆเลยนะ ความรักดีๆ！

“อืม”

ฉินเฟิงมองดูข้างนอก จ้องตาไม่กะพริบ

ที่จริงเขาก็อยากออกไปเหมือนกัน แต่ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาที่จะเจอหน้ากัน ไม่อย่างนั้นเท่าที่อิ่นซินรู้จักเขา จะจำเขาได้แน่นอน ตอนนี้เรื่องต่างๆก็ยังไม่เปิดเผย

ยังเหลืออีกสองสามวัน

ทุกอย่างก็จะจบแล้ว

แต่ตอนนี้ ฉีหยุนโทรศัพท์มา ทำให้สายตาของฉินเฟิงยิ่งเย็นชาลงขึ้นเรื่อยๆ ในที่สุดความเย็นก็วาบขึ้นมา: “หลินเย่าตุง คุณช่างกล้าซะจริงๆ!”

……

และตอนนี้ อิ่นซินกลับไปถึงบ้านแล้ว

ในตอนนี้ จางลี่กลับมาจากข้างนอก พูดถึงกระเป๋า LV ที่ดีที่สุด ให้อิ่นซินดู ตกตะลึงเล็กน้อย: “แม่ กระเป๋านี้คือ LV Hobo Dauphine เป็นกระเป๋ารุ่นใหม่สุดของ LV ฉันได้ยินว่าเป็นรุ่นลิมิเต็ดอิดิชั่น ทั้งโลกมีเพียงแค่ 300 ใบเท่านั้น ได้ยินว่าใบหนึ่งราคาเป็นล้านเลย แม่เอามาจากไหน?”

อิ่นซินเฉื่อยชาเล็กน้อย

กระเป๋าเป็นล้าน บ้านของพวกเขาไม่มีทางแบกไหวหรอก

“ลูกท่านหลานเธอคนหนึ่งส่งมาให้น่ะ”

สีหน้าจางลี่เกือบจะหัวเราะออกมาแล้ว และหยิบรูปถ่ายออกมาจากกระเป๋า วางไว้ตรงหน้าอิ่นซิน และหัวเราะว่า: “คนนี้ไง หลินจิ่งเหวิน คุณชายคนโตของตระกูลหลิน หนึ่งในสามชนชั้นสูงในเมืองเจียงเฉิง เพิ่งกลับมาจากต่างประเทศ ปริญญาโทสองใบ การศึกษาสูง บุคลิกดี สูง หล่อเหลา”

“เขาให้แม่แนะนำตัวเขาให้ลูก ก็เลยให้กระเป๋าใบนี้กับแม่ เป็นคนที่ใจกว้างมาก ลูกรัก ฟังแม่นะ Mr.X คนนั้น ค่อนข้างเพ้อฝันไปหน่อย หลินจิ่งเหวินคนนี้ถึงจะเป็นของแท้ อยากจะจีบลูกน่ะ”