บทที่ 324 เฉินชิวสุ่ยจากไป

ตระกูลจู！

จูหงเยียน！

ทุกคนต่างพากันตกตะลึง และลุกพรึบขึ้นมาอย่างพร้อมเพรียง แล้วมองไปที่ประตู ที่หน้าประตูมีคนผู้หนึ่งสวมชุดแดงทั้งตัว ระหว่างคิ้ว ท่าทีราวกับผู้หญิงที่ไม่ได้ด้อยไปกว่าผู้ชาย

นั่นก็คือจูหงเยียน

“ไม่ได้ตาย！”

ทุกคนตกตะลึง

แต่ว่า ต่อไปพวกเขาพบว่า จูหงเยียนไม่เพียงแต่ไม่ตาย ในมือยังถือถุงผ้าสองใบ

หลังจากนั้น

ก็มีเสียงดังปึ้ง

ถุงผ้าใบนั้น ถูกจูหงเยียนโยนเข้าไป จนเผยให้เห็นรูปร่างของของที่อยู่ข้างใน

“นี่คือเซี่ยงเทียนหยู ยังมีอีกใบ ก็คือ‘ติง’！”

ทุกคนมองไปที่สองหัวนั้น รูม่านตาแคบลง แล้วสูดหายใจลึก

โดยเฉพาะคนของตระกูลเซี่ยง

โดยเฉพาะเซี่ยงเทียนเฉิงที่อยู่ด้านบน เขาถึงกับทนนั่งไม่ไหวอีกต่อไป

เซียงต้าหยูตายแล้ว

‘ติง’ก็มาตายด้วยอีกคน

นี่เป็นไปได้ยังไง

“ทุกท่านคะ พอเถอะค่ะ ถ้าใครจะยอมจำนน ก็จะมีจุดจบเหมือนอย่างสองคนนี้”

จูหงเยียนกวาดสายตามองผู้คน หลังจากนั้นก็หันหลังเดินจากไป

ไม่ยืดเยื้อแม้แต่น้อย

คนที่เหลือ ถึงกับอ้าปากตาค้าง

แต่ ในหนึ่งในนั้น เฉินชิวสุ่ยพุ่งตัวออกไปทันที เขาเข้าไปขวางจูหงเยียนไว้ แล้วอธิบายด้วยความร้อนใจว่า“หงเยียน คุณฟังผมอธิบายก่อนนะ จริงๆนะ คุณฟังผมอธิบายก่อน”

“อธิบาย？”

จูหงเยียนเงยหน้าขึ้น แล้วมองไปที่คู่รักวัยเด็กของตนเอง หลังจากนั้นก็กล่าวว่า“ไม่ต้องอธิบาย ฉันรู้ว่าเพราะอะไร ฉันอภัยคุณ เพราะใครๆก็มีช่วงเวลาที่ลำบาก แต่ว่า วาสนาของเราจบลงเพียงเท่านี้ การหมั้นหมายถูกยุติ จากนี้ไป เราจะเป็นแค่เพื่อนธรรมดา”

พูดจบ เธอก็เดินผ่านเฉินชิวสุ่ยไป แล้วมองไปที่ข้างนอก

เหลือเฉินชิวสุ่ยที่ใบหน้ามึนงง

“ถอนหมั้น วาสนาจบลงเท่านี้……ไม่สิ……”

เฉินชิวสุ่ยจับผมของตัวเอง แล้วร้องไห้ดิ้นไปมาบนพื้น

ค่อนข้างบ้า

และค่อนข้างคลั่ง

นี่เป็นคนที่ตัวเองรัก แต่ว่า ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป จะไม่เกี่ยวข้องกับตนอีกต่อไป

แต่ทว่า เขาก็รู้ดีว่า ตนเป็นคนผิด

“เฉินชิวสุ่ย ทำไมแกถึงเป็นขี้ขลาดแบบนี้！แกมันก็เป็นแค่คนขี้ขลาด ทำไมแกถึงทำให้คนที่แกรักต้องตาย ทำไมแก ทำไมแกถึงมีความกล้าที่จะไม่สนใจทุกสิ่งอย่าง ทำไมแก……”

จู่ๆบนท้องฟ้าก็ค่อยๆมีฝนตกลงมา เฉินชิวสุ่ยถูกฝนรินรดจนตัวเปียกปอน แต่เขายังคงไม่รู้สึกตัว สายตาเหม่อลอย ตบตัวครั้งแล้วครั้งเล่า

เขาเดินท่ามกลางสายฝน

เดินทั้งๆแบบนี้

ไม่มีใครนึกถึง นับจากนี้ไป เขาจะไม่มีวันกลับตระกูลเฉินแห่งเมืองเทียนหนานได้อีก

“ขอโทษ”

จูหงเยียนไม่ได้จากไปทั้งๆแบบนี้ แต่ยืนอยู่ตรงนั้นครู่หนึ่ง สายตาซับซ้อน ท้ายที่สุดมันเป็นความสัมพันธ์มานานหลายปีแล้ว และพวกเขาก็ได้หมั้นหมายกันแล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะสงคราม พวกเขาอาจมีการแต่งงานกันแล้ว

แต่ว่า ไม่มีถ้าหากอีกต่อไปแล้ว

ครั้งนี้ เฉินชิวสุ่ยไม่ได้มา ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไร เขาก็ไม่มา

จูหงเยียนควรจะเป็นศพไปแล้ว

วาสนาของพวกเขาจบลงแต่เพียงเท่านี้

ผ่านไปครู่หนึ่ง จูหงเยียนก็เดินจากที่แห่งนี้ไป แล้วโทรศัพท์“สมาชิกฝ่ายสงครามทุกคน กำลังรอฟังคำสั่งค่ะ นับจากนี้เป็นต้นไป Mr.Xจะเป็นผู้นำฝ่ายสงครามของเรา หลังจากนี้ไปให้ฟังคำสั่งของMr.X……”