บทที่ 331 กู่จิ่งซานเปลี่ยนท่าที

“ฮือๆๆ!”

หวางจื่อหาวเบิกตากว้างและดิ้นรนอย่างดุเดือดยิ่งขึ้น

ผมไม่ได้ให้คุณไปยั่วยุหมอนั่น

ไม่ต้องแก้แค้นเพื่อผม

ไม่ได้ขอให้คุณไปฆ่า พ่อ คุณอย่าคิดสั้นนะ

“ลูกชาย แกวางใจได้ ฉันจะต้องให้หมอนี่ตายทั้งเป็น”

หวางชางร้อนใจ

เขาคิดว่าลูกชายเขา ให้เขาแก้แค้นให้ จึงรีบรับปาก

จากนั้นหวางจื่อหาวก็ร้อนใจเช่นกัน

“ฮือๆๆ!”

แต่เขาพูดไม่ออกจริงๆ ทำได้เพียงดิ้นรนต่อไปไม่หยุด

“พอแล้วๆ ฉันจะรีบรวมคนไปเดี๋ยวนี้ พาลงไปเถอะ พักผ่อนให้พอ รอเดี๋ยว พ่อนำข่าวดีมาให้แก”

หวางชางรู้ว่าลูกชายของตนโกรธมาก ดังนั้นหลังจากรับปาก ก็ให้คนพาลงไปแล้ว

ยังไงซะ ตอนนี้ลูกชายตัวเองก็เจ็บหนัก ไม่ควรทำให้โกรธ

“อะ……อะ……ฮือๆ……”

ระหว่างที่ไปส่ง หวางจื่อหาวก็ดิ้นรนเช่นกัน พยายามเบิกตากว้าง เพื่อขยิบตาให้หวางชาง บอกเขาว่าห้ามไปเด็ดขาด แต่หวังชางเห็นและกล่าวว่า: “วางใจเถอะ ฉันจะต้องให้เขามาคุกเข่าต่อหน้าแก และก้มหน้ายอมรับผิด”

หวางจื่อหาว: “เวรเอ๊ย”

หลังจากหวางจื่อหาวถูกส่งตัวไปแล้วนั้น ล็อบบี้นี้ว่างเปล่า ในตอนนี้ หวางชางไม่ได้มีท่าทางในแบบที่เผชิญหน้ากับหวางจื่อหาวเมื่อสักครู่นี้ แต่มีสีหน้าเคร่งขรึม

“แม้ฉันรู้ว่าลูกชายฉันไม่ใช่คนดีอะไร ถึงแม้ว่าจะต้องลงมือ ฉันก็จะลงมือ”

ดวงตาเจตนาฆ่าของหวางชางเป็นประกาย

มาถึงตำแหน่งนี้ได้ ก็ไม่ใช่คนดีอะไร

“ใครเป็นคนทำ?”

หวางชางถามลูกน้อง

“รายละเอียดคือใคร ผมไม่รู้ แต่ว่าเป็นสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าหนึ่งสองสาม” ลูกน้องรายงาน

“โอเค สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าหนึ่งสองสาม วันนี้ฉันทุบทำลายแกก่อน หาคนนั้นก่อน”

หวางชางโบกมือ

จากนั้นก็สั่งว่า: “ให้คนที่ตระกูลหวางของเราเลี้ยงดู ออกมาทั้งหมด ครั้งนี้ ฉันไม่ปล่อยคนนั้นไปหรอก”

ตอนนี้เป็นกลียุค ดังนั้นโดยพื้นฐานแล้วทุกครอบครัวต่างก็เก็บไม้ตายไว้ ซึ่งสามารถใช้เพื่อปกป้องครอบครัวได้ในเวลาวิกฤต ครั้งนี้เพื่อที่เขาจะแก้แค้นให้ลูกชายตัวเอง ก็ปล่อยไม้ตายไพ่สุดท้ายออกมา

“จิ่งซาน คุณ?”

หวางชวนมองไปที่กู่จิ่งซาน

“ฉันไปกับคุณ”

กู่จิ่งซานพยักหน้าตอบ

ทั้งสองไม่เป็นเพียงแค่หุ้นส่วนทางธุรกิจ แต่ยังเป็นครอบครัวที่ลูกหลานแต่งงานกัน มีความสัมพันธ์เครือญาติ ไม่อย่างนั้นก็คงไม่ถึงกับต้องมาที่บ้านตระกูลหวางเพื่อคุยธุรกิจหรอก

“โอเค”

หวางชางไม่ปฏิเสธ

หลังจากนั้นไม่นาน กองกำลังของตระกูลหวาง ซึ่งประกอบด้วยคนเพียงสามร้อยคน ออกเดินทาง เสียงอึกทึกครึกโครม เมืองเทียนหนานที่ทั้งสงบและวุ่นวาย เหมือนคลื่นลูกใหญ่กำลังถาโถมเข้ามา

ทุกคนกำลังจ้องมองกองทัพนี้

จ้องมองจนถึง พวกเขาถึงสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าหนึ่งสองสามแล้ว

ในเวลานี้สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าก็ได้ทราบข่าวแล้ว ทุกคน น้าเหลียน จางจิ่วและหลี่หลงต่างก็มองซูมู่: “คือว่า พี่ใหญ่ เขากำลังจะมาฆ่าเราถึงบ้าน พวกเราควรจะทำไงดี?”

พวกเขาต่างก็กระสับกระส่ายเล็กน้อย

ปกติประชาชนทั่วไปเหล่านี้ เคยไปต่อสู้กับตระกูลขุนนางเหล่านั้นเมื่อไหร่ล่ะ

แต่ว่า ซูมู่กลับสงบมาก กล่าว: “ตื่นตระหนกอะไร ออกไปพบพวกเขา”

ครั้นแล้ว คนกลุ่มนี้ก็ออกไป

ทันใดนั้น คนทั้งสองกลุ่มปะหน้ากันที่หน้าประตูสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า ซูมู่ได้รวมกลุ่มกับแก๊งไม้เสาเลยแล้วกัน คนมากมาย และก็มีหลายร้อยคน ดูเหมือนว่า คนแน่นขนัดไปหมด

ขิงก็ราข่าก็แรง!

พลังระเบิด!

และยังดึงดูดผู้คนมากขึ้นเรื่อยๆ เป็นเรื่องยากสำหรับเมืองเทียนหนานที่จะทะเลาะกัน เรื่องตระกูลจูครั้งก่อน พวกเขาไม่กล้าหาญขนาดนั้นเพื่อไปดู แต่ครั้งนี้ขอบข่ายไม่ใหญ่มาก พวกเขาจึงกล้า

“ขอถามหน่อย ผู้นำตระกูลหวาง หวางชาง มาที่นี่มีธุระอะไร?”