บทที่ 368 เงยหน้าให้มากๆ ความจริงแล้วเธอสวยมากจริงๆ

“ถูกคุณเดาออกจนได้สินะ”ฉินเฟิงพูดอย่างตกตะลึง

“เหอะ”

กัวฉีหัวเราะอย่างเย้ยหยัน“เดาถูกงั้นหรอ เทพสงครามแห่งต้าหัวเป็นใครแกรู้ไหม จะมาปรากฏตัวที่นี่ได้ยังไง จะมาคลุกอยู่กับจูหลินชิงได้ยังไง นี่ไอ้หนุ่ม แกกล้าดียังไง มาแสร้งเป็นเทพสงครามอันดับหนึ่งแห่งต้าหัว ไม่กลัวรนหาที่ตายรึไงห้ะ？”

“ไม่กลัวจริงๆนั่นแหละ”

ฉินเฟิงหัวเราะ

รนหาที่ตาย？

จะหายังไง

จะให้ต่อยตัวเองอย่างงั้นหรอ หรือจะให้เอามีดฟันตัวเอง

“แกกล้าใช้ชื่อของเทพสงครามอันดับหนึ่งแห่งต้าหัว นี่มันโทษใหญ่หลวงเลยนะ แกรออยู่ที่นี่แหละ ฉันจะจับแกให้ได้เลยคอยดู”

กัวฉีพูดจบ ก็หันหลังเดินจากไป

คำพูดคำจาเดือดดาลมากๆ

อันที่จริง เธอแค่อยากหนีไปเท่านั้น

เธอไม่รู้จักคนที่เกี่ยวข้องอะไรกับเทพสงครามอันดับหนึ่งของต้าหัวหรอก

แต่ทว่า จู่ๆฉินเฟิงก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าของเธอ แล้วชักดาบประมาณยี่สิบห้าเซนติเมตร ออกมาลับ ข้างๆเอว ด้วยแสงแวววับ ลับไปด้วย พูดไปด้วยว่า“คุณเดาสิ เมื่อกี้ผมใช้อะไร ตัดเย็บเสื้อผ้า？”

“แก……”

กัวฉีมองดูดาบนั้น แล้วก้าวถอยหลังหนึ่งก้าวด้วยความตกใจ

ใช้อะไรตัดเย็บน่ะหรอ

แน่นอนว่าใช้ดาบ

แต่เธอไม่แน่ใจว่า ดาบที่ฉินเฟิงชักออกมา เอาไว้ใช่ข่มขู่เธอเท่านั้น หรือเพราะอะไรกันแน่ ประเด็นคือ เธอตกใจกลัวจริงๆมีรังสีอำมหิต ความอันตรายแพร่ส่านออกมาจากตัวฉินเฟิง ทันใดนั้นเธอก็ตกใจจนสะดุ้ง ก้าวถอยหลังสองก้าว แล้วกัดฟันกรอดกล่าวว่า“ฉันขะ……ขะ……ขอโทษ ได้ไหมล่ะ？”

ขอโทษก็ขอโทษสิ

ที่ไหนมีความหวัง ที่นั่นมีโอกาสรอด

“หลินชิง ฉันขอโทษ”

ทันใดนั้นกัวฉีก็ยืนเผชิญหน้ากับจูหลินชอง หลังจากนั้นก็โค้งคำนับให้ แล้วกล่าวขอโทษ

กัดฟันฝืนกล่าวขอโทษ

คราวนี้เธอ เธอไม่ได้ขาดทุนอะไร แต่ขอโทษด้วยความจริงใจ เธอคิดได้แล้ว คราวนี้จะต้องหนีออกไปให้ได้ พอหลังจากนี้หนีออกไปได้แล้ว เธอจะไปหาพ่อของเธอเอง

ตระกูลกัวเป็นตระกูลใหญ่ในเมืองเทียนหนาน

ไม่กลัวถ้าจะต้องต่อกรกับไอ้หมอนี่

แน่นอนว่า สิ่งที่เร่งด่วนในตอนนี้ ก็คือต้องหนีออกไป

“ก็ได้”

หลังจากกล่าวขอโทษ กัวฉีหันหลังกลับไปพูดกับฉินเฟิง

ใบหน้ายังคงมีความหวาดกลัว

“ทำแบบนี้ตั้งแต่แรก ก็ดีแล้ว จะต้องให้ขู่คุณถึงจะยอมทำ”

ฉินเฟิงเก็บดาบ

เธอไม่ได้คิดอยากจะฆ่าใคร

ต่อกรกับผู้หญิงคนหนึ่ง ไม่จำเป็นต้องถึงขั้นนี้หรอก

เมื่อได้ยินคำตอบของฉินเฟิง ใบหน้าของกัวฉีก็เผยให้เห็นความยินดีปรีดา รีบวิ่งหนีทันที โดยไม่พูดพร่ำทำเพลง ตอนนี้เธอไม่มีเวลาสนใจอะไรเยอะแยะ แค่อยากหนีออกจากสถานที่แห่งนี้

ฉินเฟิงคนนี้ ให้ความรู้สึก น่ากลัวเสมอ

เธอไม่รู้ว่าเพราะอะไรถึงกลัว

แต่ไม่ว่ายังไง เธอจะต้องไปที่ตระกูลกัว จะต้องทำให้ฉินเฟิงชดใช้ให้ได้

และลูกน้องของเธอทั้งสองคน คนหนึ่งคือหลิวโหรว คนหนึ่งคือลูกน้อง รีบตามออกไปทันที ตอนนี้พวกเธอไม่มีเวลาสนใจอะไรมากแล้ว แต่ไม่ว่ายังไง เส้นสายอย่างตระกูลกัวยังไงก็ต้องจับให้แน่นปล่อยไปไม่ได้

“คุณล่ะ？”

เวลานี้เอง สายตาของฉินเฟิง ก็มองไปที่แมรี่ที่อยู่ตรงมุม กำลังเตรียมจะหนีไป

ก่อนหน้านี้ที่กัวฉีเผชิญหน้าอยู่นั้น แมรี่รู้สึกว่าผิดปกติ กำลังคิดจะแอบหนีไป และเธอยังแอบซ่อนปะปนอยู่กับฝูงชน ไม่อยากให้ฉินเฟิงพบเห็นเธอ และลืมเธอไปในที่สุด

แต่ทว่า เธอประเมินเทพสงครามท่านนี้เกินไปหน่อย

ถ้าแม้แต่สายตาไม่ดี จะดูแลจัดการกองทัพนับล้านได้อย่างไร

“เอ่อคือ……ฉันไม่มีเงินหรอกนะ”

แมรี่พูดด้วยสีน่าอึดอัดใจ

“ผมไม่เอาเงินของคุณหรอก คุณคงไม่ได้ลืมหรอกใช่ไหม ว่าก่อนหน้านี้เรามีการเดิมพัน？”ฉินเฟิงกล่าว