บทที่ 377 ฉีหยุนออกมาสู้รบ

“เด็กดี ลงมา”

หร่วนหู่สองมือถือค้อน เดินเข้าไปยังกำแพงเมืองทีละก้าวๆ ทั่วทั้งพื้นดินล้วนแต่สั่นสะเทือน

“ลงมาก็ลงมา”

เพ้ยหยวนชิ่งออกแรงทันที เท้าเหยียบกำแพงเมือง กระโดดขึ้น หลังจากนั้นขับเคลื่อนกำลังภายในของ裴家ของพวกเขาแล้ว ลมปราณเข้าสู่ร่างกาย หลังจากนั้นก็รวบรวมอยู่ที่หอกยาวในมือแล้ว

“ทักษะการใช้หอกของ ร้อยวิหคคำนับพญาหงษ์”

กลยุทธ์ร้อยวิหคคำนับพญาหงษ์

ท่ามกลางอากาศ เหมือนว่ามีนกกว่าร้อยตัวกำลังส่งเสียงร้อง หนึ่งในนั้นมีนกฟีนิกซ์ตัวหนึ่ง หมุนวน เพ้ยหยวนชิ่งจากบนตกลงมาสู่ด้านล่าง หอกยาวฆ่าไปยังหร่วนหู่คนนั้นแล้ว

ด้วยความรวดเร็วอย่างมาก

สาดส่องแสงที่เยือกเย็น

แต่ว่า เสียงดังปัง หร่วนหู่ค้อนระเบิดบนแสงที่เยือกเย็นแล้ว เพ้ยหยวนชิ่งสีหน้าเปลี่ยนไปทันที เหมือนว่าเขาได้เห็นพลังที่น่าเหลือเชื่อเลยยังไงอย่างนั้น คนทั้งคนถอยลงไปข้างหลังแล้ว อวัยวะภายในทั้งหมดล้วนแต่สั่นสะเทือน

นาทีถัดมา หร่วนหู่ดูเหมือนว่าร่างกายที่ใหญ่โต ทันใดนั้น ก็ปรากฏอยู่ตรงหน้าของเขาแล้ว

“เด็กน้อย พรสวรรค์ของแกไม่เลวเลยนะ แต่ว่ายังเด็กเกินไป อีกอย่างก็ไม่มีต่อจากนี้แล้ว”

แค้นอันใหญ่ที่อยู่ในมือหร่วนหู่ทุบลงอย่างรุนแรง

เพ้ยหยวนชิ่งสีหน้าเปลี่ยนไปทันที เขาคิดอยากจะไปต้านทานไว้ แต่ว่าแม้แต่ถือหอก เขายังถือไม่ไหวแล้ว คนทั้งคนล้วนแต่ถูกปราบแล้ว ไม่มีเรี่ยวแรงจะไปต้านทานได้เลย

“หรือว่า ฉันจะต้องตายอยู่ที่นี่แล้วงั้นเหรอ”

สายตาของเขาค่อนข้างที่จะเหม่อลอย

แต่ว่า วินาทีถัดไป ข้างกายของเขามีเสียงดังบ้าคลั่งขึ้นมา : “เด็กน้อยโอ้อวดอะไร พวกผู้ใหญ่อย่างเรายังไม่ตายนะ เรื่องของผู้ใหญ่ ก็ควรจะมอบให้เป็นหน้าที่ของผู้ใหญ่เป็นคนทำ”

ปัง

เสียงดังขึ้นมา

หลังจากนั้น ผู้คนพบว่า หร่วนหู่ที่รูปร่างใหญ่ลอยออกมาแล้ว

และเพ้ยหยวนชิ่งก็ถูกอีกคนประคองไว้

“เด็กน้อย อย่าเข้ามายุ่งเรื่องของผู้ใหญ่ ไสหัวกลับไปบนกำแพงเมืองซะ”

ฉีหยุนโยนไปด้านหลัง

เพ้ยหยวนชิ่งตกลงบนกำแพงทันที ก่อนหน้านี้เขาเพียงแค่ถูกพละกำลังของหร่วนหู่กดทับไว้ ถึงได้เคลื่อนไหวไม่ได้ นี่เพิ่งจะปลดปล่อยแล้ว มีพละกำลัง ยืนนิ่งๆได้

“นายพลฉี”

หลังจากที่เพ้ยหยวนชิ่งยืนนิ่งแล้ว มองไปยังคนๆนั้นที่ยืนอยู่ด้านล่าง ก็คือฉีหยุน นายพลฉี

เขารู้ คำพูดเหล่านั้นที่ฉีหยุนพูด ก็ทำเพื่อปกป้องเขา

หลังจากที่ส่งเพ้ยหยวนชิ่งขึ้นไป ฉีหยุนถึงได้มองไปยังหร่วนหู่แล้ว พูดด้วยใบหน้าที่ดูถูกว่า ： “หร่วนหู่ ถึงยังไงแกก็เป็นยอดฝีมืออันดับที่หนึ่งแห่งประเทศหนานเยว่ จู่ๆมาลงมือจัดการเด็กน้อย แกไม่อายเหรอ”

“……”

หร่วนหู่เป็นชาวบ้านที่ไม่มีการศึกษาคนหนึ่ง ก็ค่อนข้างที่จะหน้าแดงก่ำแล้ว จริงแล้ว พูดตามหลักเหตุผล เพ้ยหยวนชิ่งเป็นเด็กที่อายุเพียง17ปีเท่านั้น เขาเป็นผู้ใหญ่อายุสามสิบกว่าปีแล้ว รังแกเด็กน้อยเป็นสิ่งที่ไม่สมควรจริงๆ

เขาก็เห็นว่าเพ้ยหยวนชิ่งโอ้อวดเกินไปแล้วจริงๆ ถึงได้ลงไม้ลงมือ

แต่สูญเสียมูลค่าในตัวเองไปแล้วจริงๆ

แต่ว่า สีหน้าของเขาค่อนข้างมืดคล้ำ เมื่อมองดูสีหน้าแดงก่ำ แต่คนอื่นมองไม่ออก หร่วนหู่ก็แค่ขมวดคิ้ว พูดว่า : “ได้ ฉันไม่จัดการเขา ฉันจัดการแก ได้ยินว่า แกเป็นยอดฝีมือที่มีชื่อเสียงในกองทัพแห่งต้าหัว งั้นพวกเราก็มาประลองกัน”

เมื่อเขาวางค้อนคู่ในมือลง ทันใดนั้นพื้นก็แตกเป็นวงแล้ว

คนที่อยู่รอบๆ ก็ถูกบีบบังคับให้ถอยลงไปแล้ว

มองออก คนๆนี้สุดยอด

“ได้สิ”

ฉีหยุนเบะปาก ในเวลานี้ เหมือนสัตว์ร้ายที่ผูกมัดอยู่ในใจของเขาได้ตื่นขึ้นแล้วยังไงอย่างนั้น ไอเหี้ยมโหดที่อยู่บนตัวเขาค่อยๆฟื้นขึ้นมา ทำให้ทหารที่อยู่ในสนามรบมองไปยังฉีหยุนแล้ว นัยน์ตาสาดส่องความหวาดกลัวออกมาแล้ว

นี่ ไม่เหมือนคนเลย

แต่เหมือนกับสัตว์ร้ายตัวหนึ่ง

“นายพล อาวุธของคุณ”

บนกำแพงเมือง มีนายทหารกว่าสองสามคนนำวัตถุที่คล้ายกับกระบอกทรงกลมมาแล้วหนึ่งอัน ข้างนอกถูกปกคลุมไว้ชั้นหนึ่ง และตามมาด้วยทหารอีกสองสามคน ใช้พละกำลังที่มีอยู่ทั้งหมด โยนลงไปด้านล่าง

เหมือนอุกกาบาตเลย พลังเสียงอันน่าทึ่ง

แต่ว่า ฉีหยุนหันหลัง ยื่นมือหนึ่งข้างออกไปอย่างรวดเร็ว เสียงดังปัง จับมันไว้ หลังจากนั้นก็เกิดเสียงดังปังขึ้นอีก สลัดเสื้อคลุมออก ข้างในก็คือกระบอง

ไม่

น่าจะพูดว่าเสาค้ำ คนที่เป็นผู้ใหญ่ต้องออกแรงรวบรวมกำลังส่วนเอวถึงจะฝืนจับเสาค้ำนี้ได้ แต่ถูกฉีหยุนจับไว้ได้ด้วยฝ่ามือแล้ว

：