บทที่ 408 กู่จิ่งซานส่งคนมา

ไม่นาน

คนพวกนั้นก็ล้มลง นอนร้องโอดโอยที่พื้น ขาขาดแขนขาดบ้าง

เสียงดังตุบอีกครั้ง

ชายที่สักลายเสือคนหนึ่ง ถูกหลัวซินหย่าเหยียบที่พื้น มีดพกเล่มหนึ่ง จี้ไปที่ลำคอของเขา ทันใดชายคนนั้นก็ตาโตด้วยความกลัว “คุณหลัวครับ ผมผิดไปแล้ว ปล่อยผมไปเถอะ”

“ปล่อยแกไปงั้นหรือ? เรียกฉันว่าย่าสิ”

หลัวซินหย่าไม่พอใจ

“คุณย่าครับ คุณย่า ผมผิดไปแล้ว”

ชายคนนั้น ที่เดิมทีนั้นยังอวดเก่งอยู่ ตอนนี้ก็ได้ยอมแพ้แล้ว ปลายมีดนั้น ห่างจากลำคอเขาแค่0.01เซนติเมตร จนเขารับรู้ได้ถึงความเย็นของโลหะนั้น

ถ้าจี้ลงมาอีกหน่อย เขาก็ตายแล้ว

จะให้ไม่ยอมได้ไง

“เหอะ”

ตอนนี้ หลัวซินหย่าก็ดึงมีดพกกลับออกมา แล้วลุกขึ้น จากนั้นก็เห็นสือเจี้ยนจงที่ยังยืนอยู่คนเดียว พร้อมกับค่อยๆ พูดว่า “ฉันบอกแล้วไง ว่าฉันมาเป็นบอดี้การ์ด จะต้องมาบังคับให้ฉันลงไม้ลงมือทำไมกัน”

อย่างน้อยเธอก็เป็นถึงนักฆ่าของสำนักวิหารศักดิ์สิทธิ์

ถึงแม้ในสายนักฆ่านี้ จะมีชื่อเสียงไม่ดัง แต่ว่าจะให้จัดการกับพวกกระจอกๆ แบบนี้ ก็ไม่ใช่เรื่องยาก

จะบีบให้เธอลงมือให้เสียให้ได้

ตอนนี้สือเจี้ยนจงก็ได้อึ้งนิ่งไปแล้ว พวกเขาพาคนมาเป็นร้อยเลยนะ ล้วนเป็นพวกโหดๆ จากนั้นก็ถูกหลัวซินหย่า ที่มีรูกร่างเซ็กซี่ ใบหน้าสะสวยอย่างกับสี่สาวงามในตำนาน จัดการจนล้มไปกองกับพื้นจนหมด

บางคน ก็ไม่อยากจะคาดคิด

โลกนี้เป็นอะไรไปหมด

บ้าคลั่งมากเลย

“ให้ตายเถอะ”

คนที่ยังขยับได้ตอนนี้ มีแค่สือเจี้ยนจงและเฉินต๋ากวง ตกใจจนรีบจะวิ่งหนีไป แต่เฉินต๋ากวงก็ยังอดที่จะพูดออกมาไม่ได้ เลยหันมาพูดว่า “ฝากไว้ก่อนเถอะ เดี๋ยวกูกลับมาเอาคืน”

เขาอดไม่ได้

เขามาเพื่อแก้แค้น

ไม่ได้มาเพื่อถูกกระทืบ

“ใช่ ฝากไว้ก่อนเถอะ”

สือเจี้ยนจงก็พูดออกมาเหมือนกัน

“เหอะ”

หลัวซินหย่าหัวเราะอย่างไม่สนใจ

และในตอนนี้ ตวาดจี้ยนจงกับเฉินต๋ากวงก็วิ่งหนีกันมาได้สักพักแล้ว พบว่าหลัวซินหย่าไม่ได้ตามมา ก็หายใจด้วยความเหนื่อย โดยเฉพาะเฉินต๋ากวง “ยัยหลัวซินหย่านั่น ให้ตายเถอะ เป็นแค่ผู้หญิง แถมยังเป็นดารา ความเห็นที่คนนอกพูดไว้ ว่าเป็นคนที่เซ็กซี่มาก นี่หรือที่เรียกว่าเซ็กซี่? เล่นเอาแทบตาย พอจะฆ่าคนขึ้นมา ไม่กะพริบตาเลย”

“เอ่อ พี่เฉินครับ เราก็พอเท่านี้มั้ยพี่? ผู้หญิงคนนี้ พวกเราเอาไม่อยู่นะ”

สือเจี้ยนจงคิดๆ แล้วก็อยากรามือ

หลัวซินหย่าคนนั้น ดูท่าเหมือนจะจัดการได้ยาก

แต่ว่า เฉินต๋ากวงก็รีบพูดขึ้นมาว่า “จะไปยอมอะไรมัน กูไม่เคยเสียเปรียบแบบนี้มาก่อน ให้ตายเถอะ เดี๋ยวกูรีบเรียกคนทางตระกูลกูมาก่อน ตระกูลกูมียอดฝีมืออยู่ เอ็งรีบให้ตระกูลกู่มาช่วย มันยังติดหนี้น้ำใจตระกูลมึงอยู่ อีกอย่าง ตระกูลพวกมัน ช่วงนี้ก็เจอปัญหาอยู่ กำลังหากำลังมาช่วยเหลือ เพื่อให้รดพ้นไป ดังนั้นฝั่งนั้นคงยอมรับคำขอของเอ็งแน่นอน”

“ครับ”

สือเจี้ยนจงคิดพักหนึ่ง แล้วก็ตอบกลับไป

เพราะแม้แต่เฉินต๋ากวงก็ยังไม่ยอม แล้วเขาจะยอมได้ไง ต้องรู้ก่อนว่า ว่าวันนี้พี่น้องมาเพื่อเอาคืนให้กับตนเอง

ตระกูลสือมายังเมืองเทียนหนานใหม่ๆ ยังไม่ค่อยรู้เรื่องในเมืองเทียนหนานดี เดิมทีก็ไม่มีกำลังอะไร ดังนั้นสือเจี้ยนจงก็เลยไม่ได้ไปหาตระกูลสือ แต่ไปหาตระกูลกู่ ทันใดนั้นก็รีบโทรไปทันที “ฮัลโหล อากู่”

“เจี้ยนจงหรือ ไม่ได้โทรมาคุยกันนานเลยนะ เมื่อวานยังนั่งดื่มชากับปู่เอ็งอยู่เลย ก็ไม่เห็นเอ็งมาด้วย ไปเที่ยวเล่นในเมืองเทียนหนาน จนลืมอะไรไปหมดแล้วมั้งเนี่ย?”