บทที่ 415 นักฆ่าแห่งสำนักวิหารศักดิ์สิทธิ์ เซียว

กัดไปเป็นเวลา1นาทีเต็มๆ อิ่นหนิงหยู่ถึงจะปล่อย

แต่ว่า ก็ทิ้งรอยไว้เพียงบางๆ เท่านั้น แล้วก็คราบน้ำลาย

“ไม่ได้กินข้าวหรือไง ทำไม มีน้ำลายมากแบบนี้?”

ฉินเฟิงมองรอยเขี้ยว แล้วก็แกล้งๆ อิ่นหนิงหยู่

แต่ว่า ครั้งนี้ ทำเอาอิ่นหนิงหยู่โกรธจริง หยิบเอามือของฉินเฟิงมา แล้วครั้งนี้ก็กัดเต็มแรง จากนั้นก็คลายออก แล้วพูดว่า “ไอ้ฉินเฟิงบ้า ไอ้เลว วันๆ เอาแต่แกล้งฉัน”

“เอาน่า พอได้แล้ว”

ฉินเฟิงเก็บมือกลับมา

“เหอะ”

อิ่นหนิงหยู่หันหน้าหนี แล้วส่งเสียงไม่พอใจ

“ไปได้แล้ว”

ฉินเฟิงเดินออกไป พอพ้นประตู ท่าทางก็เปลี่ยน ยังคงหล่อเข้มเหมือนเดิม แต่ว่าเหมือนจะไม่ใช่คนดีอะไร เหมือนคนร้ายๆ ถือดาบยาวๆ เป็นเหมือนดาบที่เอาไว้ใช้ฆ่าคนในยามค่ำคืน

จากนั้น ก็มีอิ่นหนิงหยู่ตามมา

“เธอชื่ออะไรนะ? มีฐานะเป็นอะไร?”

ฉิยเฟิงหยุดอยู่ที่ประตู แล้วหันไปถาม

“ชื่อ เสี่ยวหยู่ สาวใช้ของใต้เท้าไงคะ”

อิ่นหนิงหยู่ก็เปลี่ยนเป็นคนละคนเหมือนกัน ตามอยู่ด้านหลังฉินเฟิง สีหน้าท่าทางเกรงกลัว ดีใจ และปลื้มใจในเจ้านาย

ฉินเฟิงมองไปดู ไม่เสียแรงที่เรียนศิลปะ แสดงได้ดีมาก

ตั้งใจดีมาก

“งั้นเธอควรเรียกผมว่าอะไร?”

ฉินเฟิงถามอีก

“ใต้เท้า หรือ ใต้เท้าเซียว” อิ่นหนิงหยู่ก้มหน้า แล้วพูดอย่างเคารพ

“แล้วเธอตามผมมาทำอะไร?” ฉินเฟิงถามอีก

เรื่องนี้ เขาไม่ได้คุยกับอิ่นหนิงหยู่มาก่อน แต่ว่า อิ่นหนิงหยู่สามารถสอบเข้ามหาวิทยาลัยเจียงเฉิงได้ ก็ไม่ใช่คนโง่ โดยเฉพาะด้านศิลปะ สมองเล่นเร็วมาก แล้วเสียงก็สะอื้น เสียงแหบพูดขึ้นมาว่า “บ้านของฉันถูกโจรฆ่าตาย ใต้เท้าผ่านมาเห็นก็เลยเก็บฉันเอาไว้ ตั้งแต่นั้นฉันก็ติดตามใต้เท้ามาตลอด ฉันไม่มีอะไรตอบแทน ก็เลยได้แต่ติดตามใต้เท้า ถึงแม้ฉันจะรู้ก็ตาม ว่าใต้เท้าก็ไม่ใช่คนดีอะไร”

พูดง่ายๆ ไม่กี่ประโยค ก็ดูเหมือนมีที่มาที่ไป

บ้านของเสี่ยวหยู่ ถูกคนฆ่าตาย เธอโชคดีหนีรอดมาได้ จากนั้นก็ถูกใต้เท้าเซียวช่วยไว้ ตั้งแต่นั้นมา ก็ติดตามใต้เท้าเซียวมาโดยตลอด ตัวคนเดียว ไม่มีที่พึ่ง เบื้องหลังแบบนี้ เหมาะกับเด็กผู้หญิงที่น่ารัก อายุ16 ทำไมถึงได้มาติดตามคนชั่วร้ายแบบนี้

เป็นเพราะไม่มีที่ไป

และเพื่อตอบแทนบุญคุณ

เหมาะสมกับตัวครบทนี้ของเธอ

“ดี ผมจะบอกให้นะ ตัวตนของผม เป็นนักฆ่าที่มีรายชื่อในสำนักวิหารศักดิ์สิทธิ์ ลำดับที่38 เย่เซียว แต่ปกติผมไม่ชอบใช้ชื่อ เย่เซียว ผมชอบให้คนเรียกผมว่า เซียว หรือไม่ก็ใต้เท้าเซียว เข้าใจไหม?”

“เข้าใจค่ะ”

อิ่นหนิงหยู่พยักหน้า

เย่เซียวคนนี้ ไม่เป็นตัวละครที่ผุดขึ้นมา แต่มีตัวตนจริง ครั้งก่อนฉินเฟิงไปปฏิบัติหน้าที่ ก็เลยสร้างตัวตนนี้ขึ้นมา ก็เป็นแค่นักฆ่าในรายชื่อเท่านั้น แค่รับหน้าที่จากสำนักวิหารศักดิ์สิทธิ์ เป็นคนรอบนอก

ไม่ได้เป็นคนหลักภายในสำนักวิหารศักดิ์สิทธิ์ และก็ไม่มีใครสนใจตนเอง และไม่มีใครมีข้อมูลตัวตนของตนเอง

ต่อให้มี ตัวตนนี้ ก็สมบูรณ์แบบไม่มีช่องโหว่

“ไปกันเถอะ”

ฉินเฟิงพาอิ่นหนิงหยู่เดินออกจากโรงแรมนี้

พนักงานต้อนรับที่ประตู ก็โน้มตัวพูดว่า “โอกาสหน้าเชิญใหม่นะคะ”

“ขึ้นรถ”

ที่ประตู มีรถคันหนึ่งมาจอด ฉินเฟิงเข้าไปนั่งที่เบาะคนขับ รออิ่นหนิงหยู่ขึ้นมา เขาถึงจะออกรถ จากนั้นก็ค่อยๆ พูดว่า “ฟังไว้นะ ตอนนี้ผมจะพูดเรื่องงานของเรา ที่พวกเรามาครั้งนี้ มาเพื่อมอบกระบี่เล่มหนึ่ง ผมมีกระบี่ล้ำค่าอยู่เล่มหนึ่ง เป็นกระบี่โกวเจี้ยนกษัตริย์รัฐเยว่ จักรพรรดิเยว่ตี้ของหนานเยว่อยากได้มันมาตลอด และหัวหน้าของเมืองฉางซานในตอนนี้ ชื่อว่าซือหม่าเทียนฮุ่ย เป็นคนที่มีอำนาจมากในตระกูลซือหม่า หน้าที่ของพวกเราในครั้งนี้ ก็คือเอากระบี่ไปมอบให้เขา จากนั้นก็พักอยู่ที่นี่”

“จากนั้นล่ะ？”

อิ่นหนิงหยู่ถามอีก

“ไม่มีอะไรแล้ว” ฉินเฟิงกล่าว

“หมดแล้วงั้นหรือ？ง่ายๆ แค่นี้เนี่ยนะ？”