บทที่ 425 เจียงต้าไห่ถูกทำร้าย

“แล้วตอนนี้ล่ะ?”

ฉินเฟิงลุกขึ้นยืนและเดินไปที่เจียงต้าไห่ทีละก้าว

“อย่า...อย่าเข้ามา...เด็กๆ...เด็กๆ...”

เจียงต้าไห่ถอยออกไปเรื่อยๆ

องครักษ์เหล่านั้นยังคงปรี่เข้ามา แต่ฉินเฟิงชักหอกออกมาแล้วเอียงศีรษะพูด “คนไหนเข้ามา คนนั้นตาย พวกคุณแน่ใจเหรอว่าจะเข้ามา?”

องครักษ์เหล่านั้นต่างลังเล

เพราะองครักษ์ทั้งสี่ก่อนหน้านี้ แข็งแกร่งที่สุดในหมู่พวกเขาแล้ว

แต่เมื่อได้พบกับชายผู้นี้ ก็เหมือนกับศัตรูถูกทำลายพังพินาศอย่างง่ายดาย ตอนนี้ทั้งหมดยังคงนอนเกลื่อนอยู่บนพื้น คร่ำครวญไม่หยุด พวกเขาเข้าไปแล้วจะทำอะไรได้

เงิน?

ไม่เห็นสิ่งที่ผู้ชายคนนั้นพูดเหรอ คนไหนเข้ามา คนนั้นตาย

พวกเขากล้าดียังไง

คราวนี้ต่อให้เจียงต้าไห่ตะโกนจนคอแทบแตกก็ไม่มีใครมาช่วยแล้ว นี่คือนักฆ่าที่จะฆ่าคนจริงๆ

ฉินเฟิงก้าวทีละก้าวมาจนถึงหน้าเจียงต้าไห่ มองลงมาที่เจียงต้าไห่ หอกในมือวาดผ่านลำคอของเจียงต้าไห่ ความหนาวเย็นแทรกซึมเข้าไปในลำคอของเจียงต้าไห่

“ตอนนี้รู้แล้วใช่ไหมว่าควรเรียกว่ายังไง?”

ฉินเฟิงถามอย่างมีสถานะเหนือกว่า

“ทราบแล้วครับ ทราบแล้วครับ ใต้เท้าเซียว ใต้เท้าเซียว”

ครั้งนี้เจียงต้าไห่กลัวมาก

ความเผด็จการของเขาหายไปอย่างสิ้นเชิง

ต่อหน้าฉินเฟิง เขาไม่กล้าที่จะไม่เชื่อฟัง ผู้ชายคนนี้ฆ่าคนได้จริงๆ

“คราวหน้าถ้ามาหาเรื่องผมอีก จำไว้ว่า อย่าลืมหาคนที่มีอำนาจมาด้วย พวกตาสีตาสาเหล่านี้ทำอะไรผมไม่ได้หรอก แน่นอน ไม่มีเรื่องก็อย่าหาเรื่องดีกว่า ครั้งนี้เป็นเพียงการเตือนสำหรับคุณ ถ้ามีครั้งหน้าอีก หัวคุณหลุดจากบ่าแน่”

ฉินเฟิงเก็บหอกกลับเข้าที่

หัวหลุดจากบ่า!

สีหน้าของเจียงต้าไห่ซีดเผือด ครั้งต่อไปหัวจะหลุดจากบ่า แม้ว่าเขาจะพาผู้มีอำนาจมาด้วย แต่เมื่อมีเงามืดจากครั้งนี้แล้ว เกรงว่าจะไม่มีครั้งหน้าอีกแล้ว ไม่กล้าอีกแล้ว

“ครับ ครับๆ”

เจียงต้าไห่พยักหน้าซ้ำๆ

ในเวลานี้ฉินเฟิงค่อย ๆ กลับไปยังที่นั่งของเขา กินปิ้งย่างของตัวเองต่อไป

ส่วนเจียงต้าไห่ก็เดินเข้ามา พยักหน้าและโค้งคำนับ “ใต้เท้าเซียว งั้นผมขอตัวก่อน อ้อ เรื่องตระกูลผาง ผมจะจัดการให้ใต้เท้าเอง ใต้เท้าไม่ต้องกังวล”

เขามีความเกรงกลัวต่อฉินเฟิงแล้ว

“ดี แต่ช่วยฝากคำพูดของผมไปด้วย ผมไม่ชอบให้คนอื่นเรียกผมว่าน้องเซียว ผมชอบให้คนอื่นเรียกผมว่าใต้เท้าเซียว ในขณะเดียวกันผมก็ชอบฆ่าคนด้วย”

ฉินเฟิงพูดช้าๆ

“ครับท่าน”

เจียงต้าไห่พยักหน้าซ้ำๆ

แต่ในใจกลับรู้สึกตกใจ เป็นนักฆ่าอย่างแท้จริงๆ มันมีความหมายชัดเจนว่า หากคนอื่นพบเขา ต้องเรียกเขาว่าใต้เท้าเซียว ไม่อย่างนั้นอาจถูกฆ่าได้

ช่างเป็นคนที่หยิ่งผยองนัก

กล้าที่จะยั่วยุทุกคนที่มาที่เมืองฉางซานในทันที

แต่ไม่ว่าจะโหดหรือไม่ เขาก็แพ้ไปแล้ว ไม่ว่าจะเป็นทักษะการต่อสู้หรือจิตใจก็พ่ายแพ้ เขาจะกระจายข่าวออกไป เขาไม่สามารถจัดการกับนักฆ่าโดยสายเลือดผู้นี้ได้อีกแล้ว ให้คนอื่นมาแทน

เพื่อล้างแค้นให้เขา

หลังจากที่เจียงต้าไห่กับพวกจากไปแล้ว

คนอื่นๆ ที่เหลืออยู่ในร้านปิ้งย่างจ้องมองไปที่ฉินเฟิงอย่างไม่เชื่อสายตา แน่นอนว่ายกเว้นคนกินจุสองคนก็คืออิ่นหนิงหยู่และหลิวเย่เย่

“คุณ ให้เจียงต้าไห่เรียกคุณว่าใต้เท้าเหรอ?”

จนถึงตอนนี้เซี่ยงเซียวยู่ก็ยังคงมึนงงไม่ได้สติกลับมา

นั่นคือเจียงต้าไห่เลยนะ

ผู้นำสมาคมการค้าซื่อไห่

เขาเป็นคนใหญ่โตในเมืองฉางซาน แต่ถูกคนคนนี้เอาชนะลงได้