บทที่ 48 กำจัดมอด

“พวกมอด”

แววตาของฉินเฟิงค่อยๆ เย็นชาลง

“ทำไมล่ะ ดูสายตาของคุณต้องการคิดบัญชีกับฉัน ฮ่าฮ่า คุณคิดว่าคุณเป็นใคร รู้ไหมว่าผู้อำนวยการสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าแห่งนี้เป็นคนของฉัน เขาเป็นลูกพี่ลูกน้องของฉัน มีความสัมพันธ์กับระดับเบื้องบนมาก ไม่มีใครแตะต้องเขาได้”

หญิงวัยกลางคนดูท่าทางมั่นใจมาก จากนั้นเธอก็มองไปที่ฉินเฟิงและพูดติดตลกว่า “จริงสิ มีใครบอกคุณหรือยัง ที่จริงแล้วสถานเลี้ยงเด็กกำพร้านั้นมีกำไรมาก ทุกปีมีคนในสังคมบริจาคหลายล้านคน ส่วนใหญ่ก็ถูกพวกเรากินไปหมดแล้ว”

“ดังนั้น พวกคุณเลยร่ำรวย แต่เด็กเหล่านั้นป่วย พวกคุณก็ไม่ยินดีควักเงินจ่าย”

“เหลวไหล เด็กเหลือขอพวกนี้ ตายแล้วก็ตายไป ทำไมต้องมาเปลืองเงินพวกเรามากมาย แต่ก็พูดตามตรงนะ อิ่นหนิงหยู่ของคุณนั้นโง่จริงๆ ไม่มีสมอง ควักเงินตัวเองมาจ่ายค่ารักษาให้เด็กพวกนี้”

หญิงวัยกลางคนเยาะเย้ยซ้ำแล้วซ้ำเล่า

“ดีมาก”

ฉินเฟิงหยิบโทรศัพท์ของตัวเองออกมาแล้วกดโทรออก

“โอ๊ยๆๆ คุณทำท่าเหมือนกำลังจะโทรหาใครสักคน ฉันจะดูซิว่าคุณจะโทรหาใครได้บ้าง”

หญิงวัยกลางคนมีสีหน้ามั่นอกมั่นใจ

ในเวลานี้ ชายวัยกลางคนสวมแว่นตาเดินออกมาจากห้องโถงด้านใน เขาสูงประมาณ 175 เซนติเมตร ดูสุภาพเรียบร้อย เขาเดินหน้านิ่วคิ้วขมวดออกมาแล้วพูดว่า “เกิดอะไรขึ้น?”

“ผู้อำนวยการ ผู้ชายคนนี้มาสร้างปัญหา”

หญิงวัยกลางคนชี้มาที่ฉินเฟิง

“คุณเป็นผู้อำนวยการสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าแห่งนี้เหรอครับ?”

ฉินเฟิงมองไปที่ชายคนนั้น

“ใช่ครับ ผมชื่อเหลียงหย่ง เป็นผู้อำนวยการสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าแห่งนี้ น้องชาย ผมเดาได้ว่าเกิดอะไรขึ้น อย่าทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่เลย นี่เงินสามพันหยวน คุณเอาไปใช้สนุกๆ แล้วถือเสียว่าไม่ได้มาที่นี่”

เหลียงหย่งดูท่าทางเป็นคนมีวัฒนธรรม เขาเดินเข้ามา แล้วมอบซองสีแดงให้ฉินเฟิง

แต่ทว่าฉินเฟิงคว้าซองสีแดงนั้นแล้วโยนทิ้งต่อหน้าเหลียงหย่ง เงินที่อยู่ข้างในกระจัดกระจายเต็มพื้น พลางพูดว่า “มีเงินก็ใช้ให้ผีแก้ปัญหาได้ทุกอย่างจริงๆ แต่น่าเสียดาย ผมเป็นมนุษย์ ไม่ใช่ผี”

“คุณ!”

เหลียงหย่งคว้าเงินบนหัวของเขา มองมาที่ฉินเฟิงด้วยสายตาโกรธเกรี้ยว “น้องชาย คุณมาทำให้ผมเสียหน้า รู้ไหมว่าผมเป็นใคร? ผมคือเหลียงหย่ง เป็นคนของตระกูลเหลียงแห่งเมืองเจียงเฉิง มีคนคุ้มกะลาหัวผมอยู่ คุณเรียกใครมาก็ทำอะไรผมไม่ได้ ตรงกันข้ามผมสามารถฟ้องว่าคุณปรักปรำผมได้ คุณต้องติดคุกหลายปี แต่วันนี้ฉันอยากดูว่า คุณจะเรียกใครมา”

สิบนาทีต่อมา เหลียงหย่งก็พบว่าไม่มีใครมา เขาเยาะเย้ยทันที “ว่าไง คนของคุณล่ะ? หนีไปแล้วเหรอ? หรือว่าพอได้ยินชื่อของผมก็ไม่กล้ามาแล้ว ผมจะบอกคุณให้นะ ถึงมาก็ไร้ประโยชน์ ผมมีคนคุ้มกะลาหัวอยู่ ไม่มีใครแตะต้องผมได้”

“คนคุ้มกะลาหัวของคุณมีใครบ้าง?”

ทันใดนั้น มือข้างหนึ่งก็วางลงบนหัวไหล่ของเขา เสียงอันมีพลังดังขึ้นมา

“ใครอีกน่ะ!”

เหลียงหย่งหันกลับมาและกำลังจะตวาดใส่ แต่เมื่อเห็นบุคคลนั้นแล้วก็หยุดนิ่งทันที จนถึงขนาดตัวสั่นระริก “รองผู้นำ”

ชายคนนี้คือรองผู้นำของเจียงเฉิง ดูแลกิจการส่วนใหญ่ในเมืองเจียงเฉิง

จากนั้น เหลียงหย่งก็มองไปที่ผู้คนที่อยู่ข้างหลังพวกเขา แล้วพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือว่า “ผู้บังคับบัญชาจาง นายดาบตำรวจหลี่ แล้วก็…”

เหลียงหย่งมองดูคนเหล่านี้ด้วยความตกตะลึง

เพราะคนเหล่านี้เป็นบุคคลระดับสูงในเมืองเจียงเฉิง เขารู้จักพวกเขาทุกคน ทั้งหมดเป็นบุคคลชั้นหนึ่ง แค่ประโยคเดียวอาจส่งผลต่อการดำรงอยู่ของเมืองเจียงเฉิงได้ แต่ทั้งหมดมารวมตัวกันในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าเล็กๆ ของเขา

“ผมอยากจะดูว่า ผู้อำนวยการสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าเล็กๆ อย่างคุณ จะเก่งกาจสักแค่ไหน เอาตัวไปสอบสวน”

รองผู้นำเป็นชายวัยกลางคนอายุประมาณ 50 ปี แต่เขาเริ่มดูแก่เล็กน้อย แต่ก็ยังมีความน่าเกรงขามอยู่ เขาโบกมือและออกคำสั่งทันที

“ครับผม”

หัวหน้านายดาบตำรวจที่อยู่ด้านหลังรีบนำคนไปสอบสวนทันที