บทที่ 503 ฉินเฟิง “ฉันเย็นชาขนาดนี้ เธอจะต้องเกลียดฉันอย่างแน่นอน!”

แต่แล้ว สิ่งที่ทำให้สวี่ซวนซวนรู้สึกสิ้นหวังมากก็คือ ตลอดเวลาบนเครื่องบิน ฉินเฟิงไม่ถอดหมวกออกเลย เอาแต่นอนอยู่แบบนี้

เธออยากจะคุยกับฉินเฟิงมากจริงๆ

แต่ว่า ไม่มีโอกาสเลย

เธอเองก็ไม่กล้าพูดขึ้นมาเอง

ทำได้เพียงแค่นั่งก้มหัวอยู่ตรงนั้น มือจับปลายเสื้อเล่น คอยแอบมองฉินเฟิง รอฉินเฟิงตื่นขึ้นมา

ในเวลานี้ กัปตันบนเครื่องบินยังไม่ตาย กำลังขับเครื่องบินไปยังเมืองเปียนไห่แล้ว ถึงแม้จะเกิดสถานการณ์ฉุกเฉินขึ้น แต่ว่าในครั้งนี้ คนส่วนมากก็ยังปลอดภัยไม่เป็นอะไร

ไม่นาน

เครื่องบินใกล้จะลงจอดแล้ว

ฉินเฟิงเอาหมวกออก ทำให้สวี่ซวนซวนที่คอยแอบมองเขาอยู่ตลอดรู้สึกดีใจ แต่ภายนอกก็ยังทำตัวเรียบร้อยนิ่งเงียบอยู่ “ใกล้จะถึงแล้ว….”

ยังพูดไม่ทันจบ

ก็ถูกฉินเฟิงถามว่า “ครั้งนี้ ถือว่าฉันช่วยเธอไว้ใช่มั้ย”

“อ๊ะ…ใช่…ใช่ค่ะ”

สวี่ซวนซวนพยักหน้ารัวๆ แล้วยังพูดเรื่องตอบแทนบุญคุณ เลี้ยงข้าวอะไรพวกนี้อีกด้วย รีบพูดสิ ถ้าหากนายพูดว่าให้ใช้ร่างกายมาตอบแทนบุญคุณ ฉันก็สามารถตอบตกลงได้ รีบพูดสิ

เธอรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมา

ไม่ว่ายังไง ก็ได้มีวิธีการให้เข้าใกล้แล้ว

แต่ว่า ฉินเฟิงพูดแค่ว่า “อีกเดี๋ยว ตำรวจจะต้องมาหาตัวฉันแน่นอน แต่ว่าฉันไม่อยากวุ่นวายกับพวกเขา ดังนั้น เธอจัดการซะ โอเค?”

“อ๊ะ…โอเค…โอเคค่ะ”

สวี่ซวนซวนอึ้งไป ในใจบ้าคลั่ง นายพูดเรื่องให้ฉันเลี้ยงข้าวนายอะไรพวกนั้นไม่ได้งั้นหรอ คุยกันสักหน่อย ให้ฉันขอบคุณนายสักหน่อยสิ บ้าจริง

ฉันอยากจะอยู่กับนายนานสักหน่อยนะ

แต่ว่า ภายนอก เธอก็ยังพยักหน้าอย่างอ่อนโยน

จากนั้น เครื่องบินลงจอด ฉินเฟิงก็หยิบเอาสัมภาระจากไปแล้ว

ที่ด้านนอก มีตำรวจอยู่ ต้องการตรวจสอบทีละคน แต่ว่า ฉินเฟิงจะไป ใครจะขวางทางได้

เดิมทียังอยากจะหาวีรบุรุษคนนั้นสักหน่อย

แต่ว่า เพียงคำพูดเดียวของสวี่ซวนซวน ก็ไม่ได้สืบหาต่อแล้ว

ส่วนสวี่ซวนซวนเองก็กลับไปยังบ้านตระกูลสวี่ อยู่ในอ้อมกอดของคุณพ่อสวี่เทียนโย่ว ร้องไห้ ออดอ้อนพูดว่า “พ่อคะ ครั้งนี้ลูกสาวเกือบตายไปแล้ว…”

เธอบอกเรื่องนี้ทั้งหมด เล่าออกมาให้ฟัง

ทำเอาสวี่เทียนโย่วตกใจจนเหงื่อแตกไปทั่วตัว เช็ดเหงื่อทิ้ง แล้วพูดว่า “ครั้งนี้ น่าตกใจมากจริงๆ ฉันก็คิดว่าบอดี้การ์ดที่หาไว้ให้ลูกเก่งมากพอแล้ว แต่ยังไงก็คาดไม่ถึงว่านักฆ่าที่อีกฝ่ายหามา ก็เก่งไม่เบาเลย ครั้งนี้ เป็นเพราะเขาคนนั้น….เขาเป็นใครนะ?”

“หนู…หนูลืมถามชื่อเขาค่ะ”

สวี่ซวนซวนเพิ่งนึกขึ้นได้ในตอนนี้ ตอนนั้นฉินเฟิงจากไปเร็วมาก เธอลืมถามชื่อของเขา

อ๊า！

ทำไมถึงได้ลืมละ

“คนใจดีคนนี้ พวกเราต้องขอบคุณอย่างดีสักหน่อย เป็นเพราะเขา ไม่อย่างนั้นลูกสาวที่รักของฉัน ก็คงจะไม่รอดแล้ว ลูกมีช่องทางติดต่อของเขาหรือเปล่า?”

สวี่เทียนโย่วถาม

“ชื่อหนูยังลืมถาม ยิ่งไม่ต้องพูดถึงช่องทางติดต่อเลยค่ะ ใช่สิ พ่อคะ พ่อคิดว่าคนใจดีคนนี้ทำงานอะไรคะ น่าจะมีตัวตนเป็นยังไง พ่อคิดว่าลูกสาวของพ่อเหมาะสมกับเขามั้ยคะ?”

สวี่ซวนซวนมองสวี่เทียนโย่วด้วยใบหน้าคาดหวัง

“ฐานะตัวตน?”

สวี่เทียนโย่วนึกคิด “จากการตัดสินของลูกในก่อนหน้านี้ ที่จริงฉันก็พอรู้บ้างแล้ว คนนี้น่าจะนักฆ่าเร่ร่อน แต่ว่า ฟังลูกพูดอย่างนี้แล้ว สามารถขวางกระสุนไว้ได้ นับว่าเก่งมากๆแล้ว ส่วนเรื่องเหมาะสมมั้ย ซวนซวน ลูกถามเรื่องนี้ทำไม นักฆ่าเร่ร่อนคนนี้ ไม่ใช่สิ่งที่จะสามารถตามจีบได้ง่ายนะ ในเมืองเปียนไห่ มีคุณชายที่หล่อเหลามากมาย ไม่จำเป็นต้องเลือกเขา”

“คุณชายพวกนั้น เหอะๆ”